Rond de Tweede Wereldoorlog was Charlton Athletic één van de grootste clubs van Engeland en zijn legendarische stadion The Valley was destijds de grootste ground. Charlton Ahtletic is een middenstandersclub en daar komt dan ook de bijnaam vandaan. Arthur Bryan, een lokale visboer, trakteerde vroeger de teams van Charlton op haddock and chips, schelvis met friet. Haddocks, uitgesproken met een flink Zuid-Londense accent, verbasterde in Addicks, de bekendste bijnaam van de supporters van de Londense club.

Maar anno 2015 is Charlton Athletic veranderd. Onherkenbaar. charlton117 januari 2015, Watford-away. Trainer Bob Peeters – die in Nederland voetbalde voor Roda JC en Vitesse – is net ontslagen en de nieuwe manager Guy Luzon is door de Belgische clubeigenaar Roland Duchâtelet met veel bombarie binnengehaald. Luzon krijgt echter geen werkvergunning, waardoor Charlton de Londense derby zonder coach moet afwerken. Charlton Atletiek, een Belgisch handelshuis zonder manager. Een nieuwe smet op het ooit zo brandschone blazoen van The Addicks.


Ik loop door de straten van Watford. Sinds 2006 kom ik bij Charlton. Samen met tweeduizend andere haddocks kom ik mijn club vandaag steunen in Hertfordshire. Cynisme en ontevredenheid alom bij de supporters van Charlton. Bij de turnstiles van Vicarage Road schreeuwen zij gekscherend:

We’ve got no manager, we’ve got no manager!

Men doet er lacherig om, maar de supporters van Charlton hebben het gehad met de bizarre capriolen van de eigenaar, die de club begin 2014 voor zo’n veertien miljoen pond kocht. Duchâtelet is een succesvolle ondernemer, multimiljonair en een fervent aanhanger van de links-liberale partij Vivant. Een eigenaardige snuiter. Wat doe je als je geld teveel hebt en wat affiniteit met voetbal? Juist, dan koop je een voetbalclub. Eerst kocht hij Standard Luik, maar daarmee was zijn honger nog niet gestild. Ook in Duitsland (Carl Zeiss Jena) en Spanje (Alcorcón) kocht de Belg een speeltje. Tot overmaat van ramp werd het in financieel zwaar weer verkerende Charlton ook één van zijn scalps. Hij behandelt Charlton als een Foster Parent-kind. Zo nu en dan stuurt Duchâtelet wat kleurpotloden en een tweedehands vaatdoek. Hij misbruikt de prachtige Londense traditieclub en ik schaam mij.

Charlton4 6

Sinds de intrede van de nieuwe eigenaar is Charlton Athletic langzaamaan verworden tot een poppenkast. De eerste misstap van Duchâtelet was het ontslaan van manager Chris Powell. Powell was populair bij de club, die hij twee jaar eerder de titel in League One had bezorgd. Mijn club is de Leger des Heils-container van Duchâtelet geworden. Het equivalent van het Vitesse van Abramovich. Mislukte trainers en spelers van Standard Luik krijgen een enkeltje Zuid-Londen. Supporters vervreemden zich steeds meer van de club, waar praktisch elke dag een nieuw – in België afgekeurd – gezicht op het trainingscomplex valt te bewonderen. Er borrelt iets bij de supporters van Charlton Athletic, de onvrede groeit. Dit kan zo niet langer.

Charlton4 20

Toch maken veel supporters uit Zuid-Londen de reis naar Hertfordshire. We laten ons niet uit het veld slaan door de wispelturige eigenaar. Voor het eerst sinds de jaren ‘90 wordt er weer geprotesteerd door de supporters van Charlton. Destijds werd Charlton verdrongen uit The Valley, ditmaal is het weer menens. Nu staat onze identiteit op het spel. “We want our Charlton back!” staat op een geïmproviseerd spandoek.

charlton2Terwijl Charlton Athletic abominabel spel op de mat legt, rollen de spreekkoren van de tribune. “We want Roland down, we want Roland down!” De 3-0 achterstand bij de rust, versterkt het protestgevoel.

Roland you’re a cunt, Roland you’re a cunt!

Het lied, dat wordt ingezet na de 4-0, is simpel en eenvoudig. Iedereen kan het meezingen. Charlton Athletic, dit seizoen al goed voor dertien gelijke spelen en dus moeilijk te verslaan, hangt als los zand aan elkaar deze middag. Maar de tweeduizend Addicks zijn allang niet meer bezig met wat er op het gras gebeurt. Duchâtelet, maar ook de supporters van de tegenpartij moeten het ontgelden. Vanaf de Vicarage Road Stand galmt het “What the fucking hell is this?”, terwijl een Mexicaanse wave door het stadion van Watford gaat. Een verwijzing naar de inteeltidentiteit van Watford volgt niet veel later:

And you father is your brother, but you just don’t seem to bother, the Watford family!

Op de nieuwe Elton John Stand lacht een vrouw van middelbare leeftijd de op dreef geraakte Addicks uit. “She’s got chlamydia, she’s got chlamydia!” De vrouw druipt teleurgesteld af. Dát moment, gecombineerd met de negatieve uitingen aan het adres van Duchâtelet: ik begin me steeds beter te vermaken.

Met een grote glimlach sta ik op het uitvak. Op deze kille zaterdagmiddag ontstaat er iets moois. Roland Duchâtelet wordt, net als Charlton vandaag, compleet afgemaakt. De 5-0 nederlaag werkt als katalysator op de groeiende onvrede binnen de club. De opstand is ontketend. Het kan niet lang meer duren voordat de slapende vulkaan in de vallei wakker wordt. Eén Belg kan niet op tegen de immense achterban van Charlton Athletic. Charlton is van ons. Handen in eenslaan en ons ontdoen van het gezwel dat luistert naar de naam Duchâtelet.

We want our Charlton back!

Paul Baaijens