Heb jij, net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

We begonnen de dag in Bristol met een heerlijk full English breakfast en daarna bezochten we King William Ale House, The Old Duke en The Llandoger Trow, de oudste pub van Bristol.


Na een aantal biertjes vervolgden we onze koers naar Ashton Gate voor de wedstrijd tussen Bristol City en Burton Albion. Na een rondje om het stadion streken we neer bij The Coopers Arms. Veel fans van City dronken daar hun pre-match pints. Ook wij bestelden een biertje en namen de omgeving in ons op. The Coopers Arms was een typisch Engelse pub met tapijt op de grond en veel schilderijtjes aan de muren.

We besloten op tijd ons plekje op de tribune op te zoeken en raakten daar al snel aan de praat met wat supporters van Bristol City. Toen ze hoorden dat wij uit Nederland kwamen, werd ons meteen gevraagd of we supporters zijn van Willem II. Bristol City en Willem II hebben namelijk al jarenlang een vriendschapsverband. Er volgde een leuk gesprek over het verschil tussen het Championship en de eredivisie.

Bij Bristol City, dat voor aanvang van de wedstrijd op een keurige vierde plek stond, werd er af en toe al het woord Premier League in de mond genomen. Iets wat uniek zou zijn, aangezien ze nog nooit op dit niveau actief zijn geweest. De tegenstander, Burton, bezette een twintigste plaats, dus we gingen ervan uit dat het een doelpuntrijke middag zou worden.

Bij aanvang van de wedstrijd werd al snel duidelijk dat Burton was gekomen om te vechten voor een gelijkspel. Bristol City had voortdurend balbezit, maar er werd alleen niets mee gedaan. De fans van Bristol waren niet tevreden met de scheidsrechter, en lieten dat al snel via spreekkoren merken. Het enige hoogtepuntje in de eerste helft waren de drie pints die mijn maat voor ons had meegebracht.

Ik begon hem halverwege de tweede helft een beetje te knijpen. De vorige twee wedstrijden die in Engeland bezocht, eindigden ook in 0-0 en het werd tijd om weer eens te juichen. Als een donderslag bij heldere hemel was het doelpunt daar. Bobby Reid, topscorer van Bristol City, pegelde de bal diagonaal in de kruising. Iedereen was in extase, totdat we doorkregen dat de scheidsrechter de goal afkeurde. Het kleine beetje goodwill dat hij nog had bij de supporters, was nu verdwenen. Het doel werd nu het voortdurend uitschelden van de scheidsrechter. De wedstrijd eindigde zoals deze begonnen was, in 0-0.

We besloten na de wedstrijd naar The Rising Sun te gaan om nog even een pint te drinken. We spraken weer met een aantal fans van City, die ons op het hart drukten om tijdens de wedstrijd van Bristol Rovers niet te vermelden dat we de dag ervoor bij City waren geweest. “Dan word je neergestoken”, lieten ze weten. Rond middernacht gingen we naar ons hotel, zodat we de volgende ochtend fris aan een nieuwe matchday konden beginnen.

De volgende ochtend zaten we in het noorden van Bristol, het territorium van Rovers, wederom aan een heerlijk Engels ontbijt. Nog meer dan bij City stond het stadion van Rovers middenin een wijk en door de ijzeren hekken kon ik de terraces al zien. Waar Ashton Gate van Bristol City een modern stadion is, is het Memorial Stadium van Bristol Rovers ‘ouwe meuk’. We vervolgden onze weg naar een pub, The Wellington, vlakbij het stadion. Waar bij City het publiek relatief jong was, is dat bij Rovers juist andersom. In het café waren ook wat fans van Oxford United, de tegenstander van vandaag. Dat verliep allemaal gemoedelijk.

Eenmaal in het stadion gingen we achter het doel staan. Rory Gaffney, de roodharige aanvaller van Rovers, bleek de publiekslieveling te zijn. Hij werd voor de wedstrijd al luidkeels toegezongen: Oh Rory Gaffney, you are the love of my live, oh Rory Gaffney, I’d let you shag my wife, was te horen vanaf de tribunes. Ik was onder de indruk van het vocale geweld van de supporters van Rovers.

Bristol Rovers vloog uit de startblokken en al na zes minuten scoorden zij het eerste doelpunt. Tot onze verbazing werd ook deze goal afgekeurd. Het spel ging van voor naar achter, links naar rechts en er werden aan beide kanten enkele kansen gemist. In de tweede helft speelde Rovers onze kant op, de goals moesten dan toch wel gaan vallen. Helaas werd het goede niveau in de tweede helft bij lange na niet meer gehaald. Tien minuten voor tijd werd het 0-1 voor Oxford United, maar dat leidde amper tot gescheld op de tribunes. Toen de scheidsrechter affloot, werd er minutenlang geklapt voor de spelers die meer dan gemiddeld de tijd namen het publiek te bedanken. Het was een heerlijk weekendje.

Heb jij, net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.