Jullie hebben net een kindje gekregen. Alles is gezond en de hele familie is gelukkig. Alles koek en ei dus, maar je vriendin moet plotsklaps toch even de deur uit. Het kan echt niet anders, maar dat moet niet uitmaken, want jij bent toch thuis. Ware het niet dat Roda JC thuis speelt. Jouw cluppie en jouw jongens vechten tegen degradatie. Dat mag best een probleem worden genoemd. Tientallen discussies en een aantal slapeloze nachten later, want een kind heeft zoiets door, heb je voor jezelf de beslissing genomen. Je neemt het kind gewoon mee naar het stadion. Hoeft de vrouw verder niks van te weten.

Met de baby in de Maxi-Cosi naast je op de bijrijdersstoel rijd je naar het stadion. Het wordt een spannende avond, want Roda moet winnen. De baby brabbelt wat en je zegt dat alles goedkomt. Je hebt voor het idee kinderliedjes opgezet, waardoor de baby zich iets fijner voelt. De speen wordt regelmatig uitgespuugd, maar dat hoort erbij. Aangekomen bij het Parkstad Limburg Stadion vraag je aan de parkeerwachter om een plekje dicht in de buurt van jouw tribune en je wijst even naast je. De parkeerwachter kijkt eerst drie keer goed en lijkt het dan pas te snappen. Je mag doorrijden. Je haalt daarna de Maxi-Cosi uit de wagen en wandelt nonchalant richting de ingang. De tas met alle benodigde spullen had je al apart gelegd achterin. Drie luiers, een rompertje, schone kleertjes, mutsje en natuurlijk de fles en de aanmaakmelk. Die laatste spullen heb je drie keer gecontroleerd of je het wel mee had.


De Maxi-Cosi past niet door de draaipoortjes, dus mag je door de speciale ingang. Een vriendelijke steward doet speciaal het hek voor je open. De vrouw kijkt naar je baby en is spontaan verliefd: “aaaaah koedie koedie”, waarna er zacht gehuil uit de Maxi-Cosi komt. Snel doorlopen maar. Niet boos worden, het is goed bedoeld. Voor het kabaal in het stadion heb je vanmiddag nog een speciale koptelefoon voor baby’s gekocht. Gelukkig voor jou is echter het sfeerteam van Roda JC uit haar eigen stadion verbannen. Zo is het een stuk rustiger op de tribune.

Tijdens de wedstrijd praat je zachtjes tegen de baby. Wijst naar de lichtmasten en legt uit dat je ze prachtig vindt. Je vertelt dat Roda JC in het geel-zwart speelt en je bekent dat je niet alle namen van de spelers meer kent. Het zijn er tegenwoordig ook zoveel. Uiteraard wijs je ook Nicolas Anelka aan en je voelt tegelijkertijd dat je baby een luiertje vol poept. Maar gelukkig is het bijna rust en je had je al voorgenomen om dan een flesje te gaan maken. Het wordt een drukke rust. Het stadion blijkt geen speciale plek te hebben om baby’s te verschonen, dus het wordt improviseren. Uiteindelijk lukt het je. Daarna op naar de kiosk om een bekertje theewater te bestellen. Dat mix je dan vakkundig met het aantal benodigde milliliter water om er daarna melkpoeder bij te gooien. Even voelen of het warm genoeg is en dan snel weer terug naar de tribune, want je hoort gejuich. Er is net gelijkgemaakt.

Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, geef je je baby de fles op de tribune. Je voelt je verder niet bekeken. Je vriendin weet van niks. Er is niks aan de hand, ware het niet dat de camera’s van FOX jou hebben weten te vinden en een close-up maken. En dan gaat het uiteraard snel. Tegenwoordig kijken vriendinnen en moeders ook naar live-wedstrijden op FOX. De eerste appjes komen binnen. Een paar van vrienden, die je hebben gespot en respect voor je hebben, maar daarna appt je vriendin. Bij thuiskomst wil ze even met je praten.

Enigszins aangeslagen volg je de rest van de wedstrijd. Was het wel een goed plan om je baby mee te nemen naar het stadion? De twijfel verstomt echter als Roda JC vlak voor tijd de winnende treffer maakt. Je wiegt met je baby heen en weer van blijdschap. Jouw club is van de laatste plaats af. Op de terugweg concludeer je dat de baby geluk heeft gebracht en denkt eraan het de volgende wedstrijd op dezelfde manier te doen. Dat wordt je verhaal thuis. Dan moet alles ’s avonds weer koek en ei zijn.

Robert Bugter

(’t Zou natuurlijk goed kunnen zijn dat de vrouw naast hem op de foto zijn eigen vrouw is. Dat zou dit verhaal een stuk veranderen, maar ook minder mooi maken, niet dan? Een beter voorbeeld van het From father to son-fenomeen is er in mijn ogen niet!)