Voor de nieuwe Staantribune, te koop in de webshop, bezocht redacteur Joris van de Wier het Olympiastadion in München, waar het Nederlands Elftal in 1988 de EK-finale won. Een voorproefje:

Dertig jaar na het doelpunt van Van Basten ben ik in München. Dit is mijn hadj, met het Olympiastadion als mijn ka’aba. Ik ga er geen zeven rondjes omheen lopen, maar wil wel het heilige gras ruiken. Ook moet ik echt op de plek staan waar Van Basten in 1988 stond toen hij zijn werelddoelpunt maakte.

Mijn vriendin Kirsty is er ook bij. Zij begrijpt ondertussen mijn rare fetisj met stadions, maar vindt mij dit keer wel heel erg stuiterig. Ik ben amper te houden als we in de metro naar het Olympiastadion zitten. De hele avond ervoor heb ik Wij houden van Oranje gedraaid. Dat liep nog bijna uit op ruzie, want waar ik beweerde dat André Hazes de melodie heeft verzonnen, kwam zij aanzetten met ene Robert Burns uit haar thuisland Schotland. Een duidelijk geval van fake news, want Dré zou nooit melodieën stelen.

Lopend naar het stadion zie ik eerst een betonnen blok met een Hebreeuwse tekst. Het is een monument voor de elf Israëliërs en de Duitse politieman die hier in 1972 werden vermoord door Palestijnse terroristen van de Zwarte September-groep. Wij Nederlanders linken het Olympiastadion vooral aan voetbal, maar de naam zegt het al: het is oorspronkelijk een olympisch stadion. Gebouwd voor de tragische Olympische Spelen van 1972. Meteen na dat toernooi trokken Bayern München en TSV 1860 München in het stadion en werd het hoofdzakelijk gebruikt voor voetbal.

Ik heb het Olympiastadion al vaak op foto’s gezien, maar nu ik er zelf voor sta, ben ik onder de indruk van het aparte dak. Het is ontworpen door de architect Günter Behnisch en het idee was om van het stadion een tegenhanger te maken van het bombastische Olympiastadion in Berlijn. Het doorschijnende dak en de frivole vormen – de gedachte daarachter is dat het op de nabijgelegen Alpen lijkt – moesten staan voor een optimistisch en democratisch Duitsland. Na de aanslagen van de terroristen kon dat de prullenbak in.

Lees het hele artikel over het Olympiastadion in Staantribune #18. Hier een voorproefje in elf seconden:

Omdat het precies dertig jaar geleden is dat het Nederlands Elftal Europees kampioen werd, staat Staantribune nummer 18 voor een deel in het teken van het succesvolle EK. Zo gingen we op zoek naar het Utrechtse voetbalverleden van topscorer Marco van Basten, spraken we met Gerald Vanenburg en de ietwat vergeten selectiespeler Wilbert Suvrijn.

Naast artikelen over het EK hebben we ook andere verhalen, zoals over KV Mechelen dat dertig jaar geleden de Europa Cup voor Bekerwinnaars won in de finale tegen Ajax. Ook gingen we mee met de langste awayday van Europa, bezochten we de derby van Huizen en Moss Side, de verloederde wijk waar voorheen stadion Maine Road van Manchester City stond.

Verder onder meer:

  • Een bijzondere foto reportage van dug-outs
  • Top 5 Snorren tijdens het EK 1988
  • Reportage in Gibraltar
  • Het Tibetaanse voetbalelftal
  • Reportage FC Sheriff Tiraspol
  • Columns van Johan Voskamp en Frank Heinen
    en nog veel meer!

Met uniek fotomateriaal van onder meer Marco Magielse en Stuart Roy Clarke en illustraties van Emilio Sansolini.

Je kunt Staantribune #18 bestellen in de webshop! Ook is het magazine verkrijgbaar bij meer dan duizend verkooppunten in Nederland en België.