Iedere liefhebber van het Italiaanse voetbal moet het een keer gedaan hebben: een wedstrijd van Fiorentina bezoeken in Stadio Artemio Franchi. Ik kan me mijn eerste bezoek aan het Artemio Franchi nog goed herinneren. Het was een koude avond in februari 2016, Fiorentina speelde gelijk tegen Napoli. Van een vriend had ik vernomen dat ik een kaartje moest kopen op de Curva Fiesole, het meest fanatieke gedeelte van het stadion. Mijn vriend bleek gelijk te hebben. Negentig minuten lang genoot ik van een ongelooflijke sfeer. Zelden zag ik supporters zoveel trots en binding met hun stad uitstralen. Het clublied, de clubkleuren, de sfeer in het stadion. Het gaf me kippenvel. Ik werd verliefd op de club.

Ik besloot om Fiorentina te blijven volgen. In een periode van drie maanden bezocht ik elke thuiswedstrijd. Ik verbleef overigens in Florence om een studie Italiaans te volgen, nadat ik jaren daarvoor al verliefd was geworden op de stad. Al gauw ontdekte ik dat Florence en Fiorentina onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. Waar in steden zoals Milaan, Turijn, Rome, Genua en Verona de bewoners fan zijn van een van de twee grote clubs van de betreffende stad, zijn Florence en Fiorentina gewoon één.

Wie een wandeling maakt door de prachtige binnenstad valt meteen op dat het symbool van de stad, de zogeheten Giglio, overal zichtbaar is. Hetzelfde symbool dat sinds de oprichting van Fiorentina in 1926 groot staat afgebeeld in het logo van de club. De Florentijnen zijn van oudsher erg trots op hun club. Helaas is dat door de jaren heen een stuk minder geworden. In 2002 namen de gebroeders Della Valle de club over, nadat Vittorio Cecchi Gori Fiorentina in 2001 failliet had laten gaan. De broers slaagden erin om de club binnen twee jaar weer terug te brengen naar de Serie A. In de jaren daaropvolgend was Fiorentina vaak actief in Europa en de nieuwe eigenaars waren dan ook erg populair onder de fans.

Zo’n vijftien jaar na de overname is van die populariteit weinig meer over. In de afgelopen jaren verschenen de broers steeds minder in het stadion en serieuze ambities zijn er al lang niet meer. Na de aanhoudende kritiek van de fans besloten de broers om de club afgelopen zomer in de verkoop te doen. Veel belangrijke spelers werden verkocht, waaronder publiekslieveling Borja Valero. Het materiaal wat technisch directeur Corvino daarvoor terughaalde, komt niet veel verder dan de categorie middelmaat.

Afgelopen januari vertrok ik opnieuw naar ‘mijn’ Florence om mijn studie te vervolgen. Vanaf dat moment volg ik de club zowel in thuis- als in uitwedstrijden. Helaas zijn de tegenvallende prestaties en de onrust rondom de club ook terug te zien in het stadion. De supportersaantallen lopen terug en wekelijks zijn er protesten tegen de gebroeders Della Valle.

De Florentijnen die ik hier dagelijks spreek, zeggen eigenlijk allemaal hetzelfde. Ze willen niet meer dat de gebroeders Della Valle geld aan de fans en club verdienen. Elke dag voordat ik naar school ga, neem ik steevast een caffè bij dezelfde bar, zoals veel Italianen dat doen. Met de eigenaar heb ik inmiddels een mooie vriendschap opgebouwd. Hij is al tientallen jaren een groot Fiorentina-fan, maar heeft mij al meerdere malen gezegd ermee te kunnen leven als de club degradeert, zolang de broers maar vertrekken uit ‘zijn’ stad.

In de afgelopen jaren is Fiorentina een handelshuis geworden waaraan de broers veel geld hebben verdiend. Ten opzichte van vorig seizoen bleven maar drie spelers over in het basiselftal: toptalent Chiesa, controleur Badelj en aanvoerder Davide Astori.

Van deze drie is Davide Astori met afstand de belangrijkste man. Astori is iemand die altijd zijn verantwoordelijkheid neemt als aanvoerder. Hij is de ruggengraat van het jonge team waarover Fiorentina beschikt. Op het veld gaat hij voorop in de strijd, maar vooral buiten het veld is hij belangrijk. Astori zet de boel op scherp wanneer het nodig is, maar zorgt ook met name voor een goede sfeer in het team. Met zijn brede glimlach en goede gevoel voor humor weet hij mensen te raken. Als er weer eens een nieuwe speler arriveert, zorgt hij ervoor dat diegene zich meteen thuis voelt. Astori wordt omschreven als een zeer intelligent en open persoon met veel respect voor zijn medemens.

Maar niet alleen binnen de spelersgroep is Astori belangrijk. Ook de fans houden van hem. Nog niet zo lang geleden zag ik hoe Fiorentina in eigen huis beschamend met 1-4 ten onder ging tegen degradatiekandidaat Hellas Verona. Een grote groep fans kwam vervolgens boos naar de training om verhaal te halen. Astori was de eerste die hen te woord stond. Met veel respect en begrip wist hij de fans gerust te stellen. Astori is een van de lichtpuntjes in de donkere tijden. Althans dat was hij…

Op 4 maart 2018 werd Astori dood gevonden in zijn hotelkamer, waar de selectie van Fiorentina op dat moment verblijft ter voorbereiding op een wedstrijd tegen Udinese. Het is een nachtmerrie die nog steeds niet te bevatten is.

Een dag later ging ik meteen richting Stadion Artemio Franchi. Ik trof een grote groep mensen aan die één voor één de moeite namen om iets achter te laten voor hun held. Ik zag een groot doek waarop stond ‘Ciao Capitano’, maar mijn oog viel meteen op het kleinere doek hieronder, met de tekst ‘Un esempio uomo prima che calciatore’ (heel letterlijk: ‘Een voorbeeld man voor een voetballer’). Het spandoek omschreef wie Astori was, een voetballer maar vooral het voorbeeld van een echte man.

Een club die het al zo moeilijk had is getroffen door het noodlot en Florence is een held armer. De vraag is hoe de club deze klap ooit te boven gaat komen.

Flip van de Schepop