Heb jij net als Staantribune-volger Andre Proost een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Het is half juli en Maurits, Arthur en ik maken een achtdaagse roadtrip door Slovenië en Kroatië. We zijn gearriveerd aan de Kroatische kust en beginnen wat onrustig te worden. Juli is voor groundhoppers op het eerste gezicht niet de ideale maand, de meeste competities zijn afgelopen en het is nog te vroeg voor de oefenpotjes in de voorbereiding van het nieuwe seizoen. Onze voetbaluitstapjes hebben zich daarom tot dit moment beperkt tot bezoekjes aan de stadions van 1. FC Nürnberg en Olimpija Ljubljana, waar we onderweg langskwamen. Leuk, maar niet wat we echt zoeken. We zijn toe aan een wedstrijd. Maar waar en hoe?

Inderdaad, alle grote competities liggen stil, maar in de krochten van het Europese voetbal gebeurt er nog een hoop. In juli vinden namelijk de eerste en tweede voorronden van de Champions League plaats, waarin de landskampioenen van de kleinere Europese competities uitkomen. Terwijl ik met mijn eerste kop koffie van de dag op het terras voor de hotelkamer zit, loop ik door de lijst met wedstrijden heen en word ik blij verrast. Glimlachend kijk ik naar potjes als Sheriff Tiraspor tegen KF Kukesi, FK Partizan tegen Buducnost Podgorica, maar ook Dundalk FC tegen Rosenborg BK. Dat soort wedstrijden zijn een natte droom voor de ware groundhopper. Onbekende clubnamen in onbekende competities, niet weten wat je kunt verwachten, dat maakt zulke wedstrijden extra aantrekkelijk.

Ons oog valt op een wedstrijd op honderd kilometer van onze verblijfplaats: HNK Rijeka – The New Saints. HNK Rijeka is voor mij een redelijk onbekende club, al herinner ik me dat ze een paar jaar geleden tegen Feyenoord in de Europa League speelden. The New Saints daarentegen staat al een tijdje op mijn wensenlijstje. De enige semi-prof club van Wales, als je de twee clubs uit Cardiff en Swansea die in de Engelse competitie spelen buiten beschouwing laat. Rijeka blijkt bij nader inzien ook een interessante club, al is het maar omdat ze de laatste drie jaar bovenmatig goed presteren in de Kroatische competitie. Afgelopen seizoen hebben ze het zelfs gepresteerd om de hegemonie van Dinamo Zagreb te doorbreken en zijn ze landskampioen geworden.

Een zoektocht op de website van HNK wijst uit dat we online geen kaarten kunnen kopen. Ook een belletje naar de club levert niets op, het antwoordapparaat staat aan. We overleggen even en besluiten de gok te nemen. Op de bonnefooi naar Rijeka en dan maar kijken of we binnen komen. We zetten de navigatie aan op  het adres van stadion Kantrida en vertrekken snel na de koffie. De rit naar Rijeka gaat door de binnenlanden van Istrië, over eenbaanswegen door heuvelachtig landschap, een avontuur op zich.In Rijeka aangekomen merken we al snel dat het een groundhop is die we niet goed hebben voorbereid. Het stadion van Rijeka ligt er leeg en verlaten bij en ziet eruit als een bouwplaats, het is ons duidelijk dat hier vanavond geen wedstrijd zal worden gespeeld. Online blijkt dat HNK Rijeka al een paar jaar bezig is het stadion te verbouwen, maar dat er geen geld is voor de laatste fase. De club speelt daardoor in een kleiner stadion, stadion Rujevica, met een capaciteit van achtduizend toeschouwers. Het stadion staat op het trainingscomplex van de club.De rit naar stadion Rujevica brengt ons naar de buitenwijken van Rijeka, hoger tegen de berg op. Als we de auto vlakbij het stadion langs de weg parkeren, zien we ver onder ons de Middellandse Zee liggen, een indrukwekkend uitzicht. De kassa’s blijken al open te zijn en we vragen naar de beschikbaarheid van kaarten. Aangezien Engels voor de medewerkers een probleem is en ons Kroatisch ook te wensen overlaat, moeten we wachten op een medewerker die wel de Engelse taal machtig is.Na een paar minuten schuift een jong meisje achter het raam en blijken er nog een paar kaarten beschikbaar op de hoofdtribune. De kaarten zijn aan de prijzige kant, maar het meisje komt met het voorstel om één van ons voor een jaar lid te maken van de club, want daar krijg je dan twee gratis kaarten bij voor vrienden of familie. Het lidmaatschap blijkt goedkoper te zijn dan de prijs van één kaart dus we hebben geluk en krijgen drie kaarten mee voor de prijs van één. Maurits blijkt de gelukkige en is een jaar lang trots lid van HNK Rijeka.Door de reistijd en het zoeken naar het stadion is het inmiddels nog maar een uur tot de aftrap. We gaan samen met de eerste fans mee naar binnen, bestellen een broodje worst en een Kroatisch biertje, terwijl we de eerste indrukken van het stadion verwerken. Stadion Rujevica is een klein en knus stadion met aan de korte zijde achter de goal een waanzinnig uitzicht over de stad en de Middellandse Zee. Op dezelfde korte zijde staat een ijzeren kooi die bedoeld is voor de uitsupporters en waaruit je kunt afleiden dat Kroatisch voetbal meer dan gemiddeld gepassioneerde supporters kent. Vanavond zijn de kaarten in de kooi ook voor de thuisfans, want supporters van The New Saints zijn in geen velden of wegen te bekennen.De harde kern van HNK Rijeka, Armada Rijeka, staat aan de overzijde van de hoofdtribune en is met veel geluid aanwezig. Ze houden niet op met kabaal maken, zelfs niet als ze vlak voor de aftrap, op de onoverdekte tribune, worden geteisterd door een zomerstorm met slagregens. Het fanatisme is niet voorbehouden aan alleen de Armada, ook om ons heen op de hoofdtribune staat iedereen en zingen alle supporters gepassioneerd de hele wedstrijd met de Armada mee.

De wedstrijd zelf is qua spelbeeld eenzijdig, het technisch en tactisch veel betere HNK Rijeka worstelt de eerste helft met het kick and rush van de Welshmen, maar weet uiteindelijk met 2-0 te winnen. Een week later zou HKN Rijeka de uitwedstrijd in Wales veel eenvoudiger met 1-5 winnen en uiteindelijk dus heel eenvoudig doorgaan naar de volgende ronde.Omdat we nog anderhalf uur terug moeten rijden, besluiten we een kwartiertje na het einde van de wedstrijd weer terug te lopen naar onze auto. Terwijl we over het parkeerterrein voor het stadion lopen, horen we achter ons een serie grote knallen en zien we werkelijk van elke tribune vuurwerk omhoogschieten. Het lijkt van afstand wel of het hele stadion in de fik staat en een orkaan van gepassioneerd gezang komt ons tussen de rookwolken door tegemoet. We kijken elkaar aan en genieten van de sfeer. Kroatisch voetbal is passie!

Heb jij net als Andre Proost een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.