Partick Thistle. Waar stadsgenoten Celtic en Rangers prijs na prijs winnen, staat de prijzenkast van de Jags al decennialang stof te happen. De Schotse komiek Billy Connolly zei ooit in een van zijn shows: “I grew up thinking they were called Partick Thistle Nil.” Hoe is het om voor de derde profclub van Glasgow te zijn, terwijl in dezelfde stad de twee succesvolste clubs van het land spelen.

Eerste stop is de pub Star & Garter in Maryhill. Al sinds 1909 speelt Partick Thistle in deze wijk in het noorden van Glasgow. Inderdaad, de Jags spelen al lang niet meer in de wijk Partick. In de kroeg drinken Paul Collins (32) en Chris McEwan (33) hun pints. De twee vrienden zijn trouwe supporters van Partick Thistle. De Star & Garter is van binnen helemaal rood en geel aangekleed. Er hangen foto’s van de paar momenten van glorie die de club heeft gekend, cartoons over Partick Thistle en memorabilia van de Jags. Paul: “In deze kroeg was Mhiari Black (politica, red.) aan het feesten nadat we de titel in 2013 wonnen. We zagen hier onze bekendste fan pinten naar binnen werken, terwijl ze daar eigenlijk nog te jong voor was. Maar gelukkig was ze toen nog geen parlementslid, haha.”


Voor een kleine club als Partick Thistle, waar gemiddeld zo’n vierduizend man komt, heeft het relatief veel bekende supporters. Behalve Black, zijn acteur Robert Carlyle, kunstenaar David Shrigley, en historicus Niall Ferguson fan van de Jags. Deze laatste woont tegenwoordig in de Verenigde Staten, waar hij getrouwd is met Ayaan Hirsi Ali. In een interview met The Guardian verklaarde Ferguson, een overtuigd atheïst, waarom hij juist supporter was van Partick Thistle en niet van Celtic of Rangers. Zijn antwoord was simpel: “Partick Thistle is de voetbalclub voor atheïsten. Het is onmogelijk om in God te geloven en tegelijkertijd supporter te zijn van Partick Thistle.

Paul en Chris beamen dat religie geen rol speelt bij Partick Thistle in tegenstelling tot bij Celtic en Rangers. Toch zijn zij geen supporter geworden vanwege het atheïsme. Paul: “Ik ben hier vlakbij opgegroeid. Thistle is mijn lokale club en daarom ben ik fan.” Hetzelfde geldt voor Chris, al woont hij tegenwoordig uitgerekend in Partick: “Als ik uit mijn raam kijk, zie ik de plek waar het allereerste stadion van Thistle heeft gestaan. Maar ik ben echt een uitzondering in Partick. Rangers is veruit de populairste club daar. Ibrox is vanuit Partick ook dichterbij dan Firhill.”

‘Het is onmogelijk om voor Partick Thistle te zijn en tegelijkertijd in God te geloven’

Maar niet alleen de locatie zorgt ervoor dat veel mensen in Partick fan zijn van Rangers, qua successen was dat ook een betere keuze. Partick Thistle wint namelijk zelden iets. Paul: “In de bekertoernooien doen wij het altijd slecht. Sinds onze laatste bekerfinale hebben wel twintig andere clubs in de finale gestaan. Veel clubs die op papier kleiner zijn dan wij. Partick Thistle doet het altijd slecht in de beker en als we eens een halve finale halen, is het altijd tegen Celtic of Rangers en dus kansloos. De laatste twintig wedstrijden tegen Celtic hebben we bijvoorbeeld allemaal verloren. Toch wil ik geen enkele wedstrijd tegen hen missen, want als we eindelijk een keer van ze winnen, moet ik erbij zijn. Afgelopen jaar was ik op vakantie tijdens Celtic – Partick Thistle. Ik baalde flink, want ik was ervan overtuigd dat we die gingen winnen en daar was ik dan niet bij. Achteraf gezien maakte ik mij zorgen om niets, want we verloren met 6-0.”

Chris: “Het klinkt nu wat negatief, maar zo zwaar is ons leven niet hoor. Het is uiteraard vervelend als je weer eens in de laatste minuut een wedstrijd verliest, maar we zijn supporter van een leuke club en Glasgow is natuurlijk een geweldige stad. Hier rondom het stadion heb je tal van kroegen en je bent met een taxi zo in de binnenstad. Ik zou niet willen ruilen met een supporter van een succesvollere club in een saaie stad. Er zijn zwaardere dingen in het leven dan fan zijn van Partick Thistle.”

Paul vult hem aan: “Soms is het even vervelend om fan te zijn, bijvoorbeeld toen we een reeks hadden van zes wedstrijden zonder doelpunt. Maar daar verzinnen we dan wat op. Zo zongen we tijdens die wedstrijd ‘we score when we want, we score when we want, we’re Partick Thistle, we score when we want’, als er weer eens een grote kans werd verprutst. Het is als supporter van Partick Thistle zaak het voetbal en vooral jezelf niet al te serieus te nemen. Zo stond er in de jaren negentig achterop het programmaboekje de ironische tekst ‘Firhill for Thrills’ en past Kingsley ook zo goed bij ons.”

Kingsley. De naam is gevallen. Waar Partick Thistle normaal gesproken qua media-aandacht altijd in de schaduw staat van de twee stadsgenoten, was dat deze zomer helemaal anders. De Jags introduceerden namelijk een nieuwe mascotte: Kingsley. Hoofdsponsor Mike Wilkins van Partick Thistle is namelijk fan van kunstenaar David Shrigley, supporter van de Jags. Wilkins vroeg Shrigley om een nieuwe mascotte te ontwerpen en zo kwam Kingsley ter wereld. De mascotte is de meest afschrikwekkende ooit en ziet eruit als Lisa Simpson die de nucleaire holocaust heeft overleefd. Kingsley is afschuwelijk lelijk, maar zorgde er voor dat Partick Thistle ineens trending was op Twitter en dat de Britse pers en masse naar Firhill trok. Voor even stonden Celtic en Rangers in de schaduw van het kleine broertje. De derde club van Glasgow was even het gesprek van de dag in de stad.

‘Het is als supporter van Partick Thistle zaak het voetbal en vooral jezelf niet al te serieus te nemen’

Paul trekt een vergelijking tussen Partick Thistle en Rayo Vallecano: “Ik was vorige maand in Madrid en daar heb ik de derde profclub van Madrid bezocht. Vergelijkbaar, maar ook weer niet. Rayo Vallecano is namelijk wel echt een buurtclub, de trots van de wijk, en dat zijn wij helaas niet. Dat komt mede door de geografie. Maryhill is heel langgerekt en daardoor geen hechte gemeenschap. Daarnaast wonen hier veel studenten en die populatie wisselt jaarlijks. Onder het huidige bestuur doet de club wel echt haar best om meer mensen te trekken. Zo zijn er veel activiteiten voor kinderen, mag iedereen onder de zestien gratis naar binnen en is de kroeg in het stadion voortaan rond iedere wedstrijd voor iedereen geopend. Ze schenken daar zelfs speciaal Partick Thistle-bier. Maar helaas lukt het niet om meer toeschouwers te trekken. Veel mensen blijven voor Celtic of Rangers en tegenwoordig zie je ook steeds meer kinderen in Glasgow die voor Engelse topclubs zijn of Barcelona en Real Madrid. Die komen hier niet, want zij vinden Partick Thistle maar niets. Eigenlijk jammer, want in mijn ogen is niets leuker dan zelf naar het stadion gaan en een wedstrijd beleven.”

De wedstrijd van vandaag tegen Inverness Caledonian Thistle is er eentje die op papier nauwelijks aanspreekt. Speciaal daarom besluit Partick Thistle om studenten gratis toegang te geven. De universiteiten worden benaderd, maar uiteindelijk maken slechts enkele tientallen studenten gebruik van het aanbod. Jammer, want de ‘Battle of the Thistle’ is voor beide clubs belangrijk in de strijd tegen degradatie. Kingsley heeft in ieder geval wel zin in de wedstrijd. De mascotte staat te dansen en te springen. Daarna loopt hij langs de tribunes. Mensen geven hem high fives of willen met hem op de foto. Niet alleen kinderen, maar ook volwassenen verdringen zich rondom Kingsley.

Onder hen de studenten Iain en Roger. Zij hebben van het aanbod van Patrick Thistle gebruikgemaakt en zijn voor de eerste keer op Firhill. Beiden wonen in Maryhill en Iain is al vaker van plan geweest om een keer naar Firhill te gaan, maar steeds kwam het er niet van. “Ik kom zelf uit de buurt van Nottingham en ben supporter van Nottingham Forest. Dat is best een eind reizen en omdat ik de hele week hier in Glasgow blijf, zie ik Forest zelden spelen. Toen Partick Thistle deze zomer Kingsley voorstelde, nam ik mijzelf voor eens te gaan. Dat kwam er maar niet van, totdat ik het aanbod zag om gratis te gaan. Dat kon ik natuurlijk niet laten liggen. Mijn maat Roger is eigenlijk geen groot voetbalfan, maar toen ik hem een plaatje van Kingsley liet zien, was hij meteen om en nu staan we met deze held op de foto. Die gaat zeker mijn nieuwe avatar worden op Facebook.”

Ondertussen voltrekt zich op het veld een typisch Schotse wedstrijd: niet al te best voetbal, maar dankzij het moordende tempo erg vermakelijk. Achter de North Stand is een flat gebouwd die niet zou misstaan in de Parijse banlieues. De naargeestigheid druipt er vanaf. In veel woningen is het licht aan, maar slechts vanuit één raam neemt iemand de moeite om naar de wedstrijd te kijken. Het is een vrouw van in de vijftig met smoezelig haar en een peuk in haar mond. De groeven in haar gezicht maken duidelijk dat ze geen gemakkelijk leven heeft gehad. Wel leeft ze fanatiek mee met de Jags. Met gebalde vuist wordt de scheidsrechter uitgescholden en als Partick Thistle in de blessuretijd de 2-1 maakt, gooit ze haar armen de lucht in en vliegt de sigaret uit haar handen op het dak van de North Stand. Vanaf de tribunes klinkt hard het “we score when we want, we score when we want, we’re Partick Thistle, we score when we want”, en ditmaal is het niet ironisch. De thuisfans gaan tevreden naar huis of nog even de kroeg in. Het is voor de club te hopen dat de vandaag aanwezige studenten de volgende keer weer komen, want Partick Thistle verdient meer fans.

Het artikel over Partick Thistle van Staantribune-redacteur Joris van de Wier was eerder te lezen in Staantribune #4, na te bestellen in de webshop.

Verder in dit nummer:
– Een persoonlijk verhaal over Glenn Helder van journalist Remco Regterschot
– Reportages over Racing Mechelen en Parma
– VV De Wâlden uit op de Wadden
– De derby van Montevideo
Vergoedingen in het amateurvoetbal
– Interviews met onder meer ‘voetbalsocioloog’ Ramon Spaaij en Hennie Meijer
– Het Plakboek van Davy Pröpper
– Voetbal & Muziek over ex-Cambuurspeler Oebele Schokker