Een maand lang iedere dag een voetbalwedstrijd kijken in het stadion, dat was het doel van Thomas Rensen in 2011. Hij pakte de trein en reisde Europa rond. In totaal zag hij zelfs 32 wedstrijden in 18 landen. Voor Staantribune blikt hij in deze speciale Groundhopmaand de hele maand iedere dag terug op een van de meest unieke voetbaltrips ooit.

Dag 2: Bangor City – Prestatyn Town 1-2

Tijdens mijn 31Matches-reis probeer ik in iedere speelstad een lokale fan te treffen. Via internet leg ik contact met supportersverenigingen of mensen die mij een berichtje sturen dat ze me graag willen helpen. Door met locals naar wedstrijden te gaan, is het gemakkelijker om aan kaartjes te komen voor bijna uitverkochte wedstrijden, maar is het vooral veel leuker. Met een echte fan beleef je de wedstrijd anders, hoor je de mooiste verhalen en leer je de club beter kennen. Uitverkocht is het in Wales niet, maar ik leer de club wel op een heel bijzondere manier kennen. Een stukje uit mijn boek 31Matches.

Een blauw oog

Blauw is de hoofdkleur hier in Bangor. En blauw zijn ook de benen van Mark, de fan die me vandaag ‘begeleidt’. Ik ontmoet hem in de pub. Ik zit nog niet eens als de eerste pint al in mijn handen geduwd wordt. Maar goed, blauwe benen dus. Verbaasd kijk ik Mark aan. Hij draagt een blauwe legging. Hij heeft een blauw shirt aan. En naast hem ligt iets enorms, iets wits. Het lijkt op een oog … Het ís een oog! Werkelijk de meest wonderbaarlijke ontvangst ooit. Terwijl ik de eerste slok van het biertje neem, legt Mark het me uit. De mascotte van Bangor is ziek en dus mag hij deze avond in het pak. En wat het voorstelt? “Dat zie je toch? Het is The Eye! Omdat we hier in ons dialect zo vaak ‘aye’ zeggen als een soort van stopwoordje, is dat ook onze bijnaam geworden. En daar hoort een mascotte bij die de naam The Eye of Bangor heeft en iedere thuiswedstrijd het publiek mag vermaken.” Duidelijk. “So, drink your beer, aye”, voegt Mark eraan toe.

Een stukje ondertussen verdwenen voetbalstadion

Farrar Road

Mark zet zijn oog op en doet zijn grote blauwe schoenen aan. Een cycloop in het blauw, een reusachtig, wandelend oog. Onder zijn pak draagt Mark een groot kussen. De oorspronkelijke mascotte is ongeveer twee keer zo dik als Mark en alleen met het kussen zit het pak een beetje. Hij waggelt naar de deur van de pub, roept een laatste strijdkreet naar zijn vrienden, doet het oog weer af (anders past hij niet door de deur), loopt naar buiten en doet zijn oog weer op. Hij zingt liedjes van Bangor en gaat me voor naar het stadion. Farrar Road ligt niet ver van de pub vandaan. Het is een genot om tien meter achter The Eye of Bangor te lopen. Mensen kijken om, auto’s toeteren en Mark loopt enthousiast naar het stadion. Binnen vijf minuten staan we voor de toegangspoorten. Ik heb alleen nog geen tijd gehad om te pinnen, dus heb nog geen enkele pond voor een toegangskaartje. “Geen probleem”, zegt Mark en hij loodst me zo het stadion in en regelt zelfs een gratis programmaboekje voor me. Het enige nadeel is dat ik geen kaartje krijg. En dus heb ik geen mooi souvenir en mis ik nu al de kans om 31 kaartjes in te lijsten, als straks alles gaat lukken! Er zit niets anders op.

Op pad met The Eye of Bangor

Meer lezen over mijn trip? Op Staantribune blik ik nog de hele maand ‘real time’ terug op mijn reis. Maar natuurlijk kan ik hier niet al mijn verhalen kwijt. Wil je alles lezen? Over hoe Bangor een voorsprong van zestien punten weggeeft, hoe Mark als mascotte met de nederlaag omgaat en met welke spits ik die avond op de foto ga? Dan kan je (alleen deze maand) mijn boek 31Matches digitaal aanschaffen. Vraag het aan door dit formulier in te vullen: https://forms.gle/ue6A6FEgG4NDRG259

Wedstrijdstatistieken Bangor City
De wedstrijdstatistieken, van soccerway.com

Lees hier:
Dag 1: Engeland U17 – Spain U17