Dit seizoen experimenteert de Bundesliga met wedstrijden op maandagavond. Vijf in totaal, over het gehele seizoen. En daar is momenteel veel om te doen in Duitsland. Volgens de Duitse voetbalbond (DFB) is het een manier om clubs die uitkomen in Europees verband een extra dag rust te geven. Fans zien het als een manier om meer geld in laatje van de tv-rechtenhouders te brengen.

Vorige week speelde Borussia Dortmund een van die vijf maandagavondwedstrijden, thuis tegen FC Augsburg. Dat schoot de fans op de Gelbe Wand in het verkeerde keelgat. Uit protest tegen een Bundesliga-duel op een werkdag, meden de 25.000 diehard fans op die fameuze tribune de wedstrijd. Een harder signaal tegen de programmering op maandagavond is bijna niet te bedenken.

Dat protest staat overigens niet op zichzelf. Eerder was een vergelijkbare actie in de Duitse competitie, bij een thuiswedstrijd van Eintracht Frankfurt. Fans gooiden tennisballen op het veld en toonden in groten getale spandoeken tegen de plannen voor de maandag als speelavond. Ook daar bleven veel supporters weg.

Het is dus onrustig op het hoogste Duitse voetbalniveau. Eigenlijk willen de fans dat wedstrijden simpelweg op zaterdag, in de middag of in de vooravond, worden gespeeld. Maandag is een werkdag en niet geschikt om vrij te nemen voor de reis naar een uitwedstrijd. Bovendien, zaterdagmiddag is gezellig. Bier vooraf en na afloop. Het weekend voor voetbal.

De protesten zijn vooral op te vatten als een manier om zich te keren tegen de macht van de rechtenhouders. “Moeten we onze cultuur opgeven voor een paar extra centen?” en “we moeten vechten voor onze rechten”; het zijn supportersteksten die momenteel de gemoederen in voetballend Duitsland bezighouden.

Het is pijnlijk om een voorstelling te maken van een lege Gelbe Wand bij een thuiswedstrijd van Dortmund. Die ene keer dat ik een wedstrijd bezocht in Signal Iduna Park speelde de thuisploeg tegen dé rivaal uit de streek, Schalke 04. Een Kohlenpott-derby dus. Mijn blikveld werd gedurende bijna de hele wedstrijd gevuld door die immense, golvende en gele massa.

Slechts een paar momenten ging mijn aandacht die middag niet uit naar dat indrukwekkende beeld. Bij de doelpunten bijvoorbeeld, maar ook voor aanvang van de wedstrijd. Onze naaste buren in het stadion, het vak met Schalke-supporters, scandeerden steevast Arschloch als achternaam bij de spelers die de speaker van de thuisploeg voorstelde. Verder was het dus voornamelijk turen naar die gele muur.

De acties van de Duitse supporters laten zien dat ook zij kleur bekennen. Machtige supportersgroepen die nee zeggen tegen de ‘sky is the limit’-houding die in het internationale topvoetbal overheerst.

Opmerkelijk genoeg tonen de Duitse supportersacties aan waar de eensgezindheid zegeviert: bij de supporters zelf. Veel sponsoren, rechtenhouders en bestuurders dienen voornamelijk het eigenbelang en krakelen over volgepropte agenda’s. De sport als melkkoe. In Duitsland hebben ze er even genoeg van.

Projecteer deze protestacties eens naar de situatie in de eredivisie. Hoe lang moeten supporters aan het lijntje worden gehouden over het al dan niet het toestaan van kunstgras? Hoe lang pikken supporters het nog dat in het Nederlandse voetbal geen initiatief wordt genomen voor een plan om de weg omhoog te vinden? Hoe lang accepteren we dat eredivisieclubs op een eiland opereren en nauwelijks samenwerken?

Het ontbreken van geld wordt in Nederland maar al te graag aangevoerd als uitleg voor de teloorgang. Welke Gelbe Wand gaat in Nederland opstaan?

Stefan Baars