Na een mooie trip in het zuiden van Kroatië gingen mijn moeder en ik dit jaar op vakantie in Slovenië en Noord-Kroatië. De perfecte combinatie voor ontspanning, sightseeing, goed eten en drinken en natuurlijk… voetbal! M’n moeder vond het prima om in die elf dagen vier wedstrijden te bezoeken (op dat moment niet wetende dat die nog aangevuld konden worden).
Al op de tweede dag van de vakantie stond er een heerlijk potje in de Kroatische Eredivisie op het programma: NK Varazdin – Dinamo Zagreb. Eindelijk kon ik mijn favoriete Balkan-team, Dinamo Zagreb, en zijn supporters weer in actie zien. Ze stelden niet teleur. De Bad Blue Boys waren niet alleen aanwezig in het uitvak, maar ook op de lange zijde krioelde het van de Dinamo-supporters. Een verkapte thuiswedstrijd dus. Alleen de hoofdtribune zat vol met supporters van Varazdin.
Zuiderpark vibes
Het Gradski Stadion Andelko Herjavec is stokoud en doet een beetje denken aan het oude Zuiderpark van Den Haag. Met oldschool lichtmasten en een joekel van een scorebord achter het doel, zoals je vaker ziet in Oost-Europa.
Voordat we naar binnen konden, stonden we in een rij achter een van de doelen. Geen toegangspoortjes, maar gewoon een rij met stewards, die amper naar je ticket keken. Zij waren meer gericht op het ontfutselen van paraplu’s. Niet ideaal aangezien het al de hele avond regende en het alleen maar erger zou worden.
Varazdin – Dinamo Zagreb
Toch lukte het om mijn paraplu het stadion in te krijgen. Eerst bij de ‘afgepakte’ paraplu’s op de grond leggen en na de fouillering weer oppakken, terwijl de stewards bezig waren met het controleren van de volgende supporters. Nadat we een mooi plekje bovenaan de tribune hadden gezocht, begon even later de wedstrijd.
Extreem weer
Vanwege het extreme weer ging ik ervan uit dat Dinamo in het traditionele blauw zou spelen. De tegenstander in het wit moest dan Varazdin zijn, dacht ik. Ik geef toe: toen ik naar de opstelling op m’n telefoon keek, herkende ik geen enkele naam bij Dinamo. Vanaf de aftrap zong de BBB naar hartelust en ik deed zelf ook een duit in het zakje.
Varazdin – Dinamo Zagreb
Na een minuut of twintig scoorde de club in witte shirts en heel de tribune ging uit zijn plaats. Pas toen beseften we dat Dinamo in het wit speelde en Varazdin blijkbaar ook een blauw thuisshirt heeft. We waren even van de leg en diep van binnen schaamde ik me eigenlijk, maar we konden er hartelijk om lachen! Maar we geven het weer de schuld en de logo’s die lekker doorzichtig meekleurden met het shirt in plaats van de originele kleuren.
Watervallen van de tribunes
Voor Kroatische begrippen was de kwaliteit van de wedstrijd erg goed en streden beide ploegen flink. In de rust was er een wolkbreuk. Beneden ging iedereen schuilen onder de betonnen tribune. Overal tussen de tribunes stroomden watervallen. Met enkel hekken erachter, waar mensen stonden te plassen, was het echt back in time. Bier en frisdrank waren alleen met cash geld te betalen en werden een voor een uit flessen in plastic bekers geschonken.
Maar goed, we hadden wel een paraplu bij ons en dus stonden we tijdens de tweede helft in de stromende regen onder een mini-paraplu. De Bad Blue Boys ontstaken ondertussen de ene na de andere fakkel. Hoe harder het regende, hoe beter de sfeer werd. Het halve uitvak schreeuwde in blote bast keihard hun team naar voren. Dat is precies wat ik van de Balkan verwacht: Een ontzettend oud stadion, onoverdekte tribunes, keiharde liederen en veel pyro. De wedstrijd eindigde in 2-2, maar wat een waanzinnige ervaring was dit.
Olimpija Ljubljana – Maribor
Een dag later stond dé derby van Slovenie op het programma: Olimpija Ljubljana tegen Maribor. De twee grootste clubs van het land onderhouden een intense rivaliteit en dat was duidelijk te merken. Na overdags heerlijk door het prachtige Ljubljana te hebben gewandeld, togen we af naar het moderne Stožicestadion. Helaas geen oude bak, maar dat mocht de pret niet drukken. Aan de rand van de stad, tegen een wijk vol flats, liepen we over het lange grindpad richting het stadion, dat in een kuil ligt.
Op het dak zitten aan elke zijde meerdere kleine lichtmasten. Bij binnenkomst aan de lange zijde dienden we nog een papieren formulier in te vullen met onze adresgegevens. Prima, als jullie dat willen, dan doen we dat natuurlijk, dachten we.
Olimpija Ljubljana – Maribor
We zochten een mooi plekje rond de middenlijn, zodat we beide kampen goed konden zien. Het stadion bied plek aan zo’n 15.000 toeschouwers, maar was slechts voor de helft gevuld. Op de Balkan maken de aantallen eigenlijk niet uit, de sfeer is nog altijd uitstekend.
De Green Dragons van Ljubljana hadden een mooie sfeeractie in petto, gevolgd door het nodige vuurwerk. Ook Maribor liet zich niet onbetuigd. Het voetbal was uiteraard niet best, maar toch werd het een mooie, felle strijd met een 1-0-overwinning voor de thuisclub. Het is daar ook kennelijk vrij normaal dat er tussen de wedstrijd door fakkels op het veld belanden en stoeltjes in de fik worden gestoken.
M’n moeder had daar ook weer wat mooie quotes bij, zoals:
”Wat zijn dat voor gekken joh?!”
”Kijk dan, die gasten klimmen in de netten tot in de nok van het stadion!!”
”Ik heb eigenlijk weinig van de wedstrijd gezien, alles gebeurd op de tribunes!”
”Waarom staat de brandweer toe te kijken en gaan ze pas na tien minuten de stoeltjes blussen?”
Wederom een prachtige ervaring rijker. Later die week zouden we weer terugkeren in hetzelfde stadion voor de WK-kwalificatiewedstrijd tussen Slovenië en Zweden. Ook leuk, maar uiteraard niet te vergelijken met deze derby.
Kantrida
Na wat dagen de Sloveense natuur te hebben bewonderd en het nodige lokale eten en drinken tot ons te hebben genomen, deed zich ‘plots’ een unieke kans voor. Het weer in Slovenië zou niet zo best worden, dus keek ik of het aan de Kroatische kust wel beter zou worden om eventueel een stranddag in te plannen. Uiteraard zette ik ook even de Futbology-app aan om te kijken of er toevallig nog wat moois in de buurt zou worden gespeeld. En wat bleek: er werd een wedstrijd in het magische Kantrida, de voormalige thuishaven van HNK Rijeka, gespeeld. Voor de kenners: het stadion dat direct aan de Adriatische Zee ligt.
Rijeka – Rudar Labin
Dit moest natuurlijk gebeuren. Na mijn moeder te hebben overtuigd dat Rijeka een leuk stadje is en er veel stranden liggen, reden we in zo’n twee uur naar de Kroatische kust. Tussendoor nog even gemeld dat er op twintig meter van een strandje nog een wedstrijd in een mooi oud stadion zou worden gespeeld.
Eerst zwemmen, dan kijken
We zetten onze auto neer aan de bovenkant van het stadion. Vanaf de rand kijk je zo in het waanzinnig mooie Kantrida. Mijn groundhoppershart smolt en ook m’n moeder vond het prachtig. We liepen naar beneden en inderdaad, links het strand, rechts het stadion. Na eerst 2,5 uur in de zee te hebben gezwommen en op het strand te hebben gelegen, liep ik in nog geen minuut naar het stadion. M’n moeder bleef lekker op het strand.
Wat een weergaloze bak is dat Kantrida, zeg! In de Treca NL Zapad – wie kent deze competitie niet – speelden NK Lokomotiva Rijeka en NK Rudar Labin tegen elkaar. Mooie bijkomstigheid was dat er vijf keer werd gescoord, maar alle aandacht ging natuurlijk uit naar het bewonderen van het stadion. Van een bijvangst was geen sprake meer, dit was een dikke bonus.
Rijeka – Rudar Labin
Kroatië – Montenegro
Een paar borden cevapcici (gekruiden gehaktrolletjes) verder was het tijd voor de laatste wedstrijd van onze vakantie in Slovenie en Kroatie. Een dag voordat we van Zagreb naar huis zouden vliegen, stond er in het bijzondere Maksimir van Dinamo Zagreb een WK-kwalificatiewedstrijd op het programma. En niet zomaar een. Een heuse Balkan-derby tussen Kroatië en Montenegro. Naar verluidt vinden veel mensen het Maksimir (dat op korte termijn tegen de vlakte gaat) een lelijke bak. Maar dit stadion is gewoon mooi van lelijkheid. Vier opzichzelf staande tribunes, geen overkapping, heerlijk.
Het stadion was goed gevuld en ook Montenegro had zo’n 1.500 man mee. Dat zorgde voor een mooie sfeer. Het was tevens een mooie kans om Luka Modrić aan het werk te zien. Wat een geweldenaar!
In de rust van de wedstrijd besloot ik een lokale specilateit te proberen: een broodje kobasica , vaak gemaakt van varkensvlees en/of rundvlees, gekruid met paprika, knoflook en peper, en vaak gerookt of gegrild. Het broodje is bekend om zijn hartige, rokerige smaak en erg populair in de Balkan. Ik stuurde een foto hiervan naar een Kroatische vriend die in Nederland woont. Hij antwoorde met: ”Kijk uit dat je niet dichtslibt.’. Het eten in de Balkan is erg lekker, maar wel machtig.
Kroatië – Montenegro
Vechten
Halverwege de tweede helft brak er in het midden van de tribune waar doorgaans de Bad Blue Boys staan bij thuiswedstrijden van Dinamo Zagreb, een enorme vechtpartij uit. Bij wedstrijden van het Kroatische elftal zetten de beruchte supportersgroepen hun rivaliteit even opzij, maar er hoeft soms maar iets kleins te gebeuren en de sfeer slaat alsnog om. Het lijntje is wat dat betreft heel dun. Het enige wat ik me kan bedenken, is dat er groepen van Dinamo Zagreb, Hajduk Split en Rijeka elkaar in de haren vlogen.
Als kometen renden ze over de stoeltjes van boven naar beneden. Ik zou zelf allang naar beneden zijn gedonderd, maar wonder boven wonder ging het de hooligans goed af. Na een afgetekende 4-0-overwinning en nog eens een goede blik op het Maksimir te hebben geworpen, gingen mijn moeder en ik de dag er na voldaan naar huis.
