Dat Griekenland een voetbalgek land is, hoef ik niet uit te leggen. Een derby tussen Olympiacos en Panathinaikos met de bijnaam Derby of Eternal Enemies zegt genoeg. Toch is het Griekse voetbal bij ons in Nederland niet heel bekend. Ook ik als fervent voetballiefhebber weet, buiten de grote clubs, niet veel van de competities en clubs af. Onterecht, bleek na een dag in de Griekse hoofdstad Athene, waar ik onder meer Panionios en Akratitos Ano Liosia bezocht (zie deel 1) en vervolgens onder meer Proodeftiki, Ionikos Nikaia en Egaleo FC.
Het Nikaia Municipal Stadium van Proodeftiki ligt in Nikaia, een buitenwijk in het zuidwesten van Athene, iets westelijker dan Piraeus. Nikaia bleek niet de beste plek om te zijn. Niet zo erg als Ano Liosia, maar het was allesbehalve een warm welkom. Voor een stoplicht onder een viaduct kwam een zwerver met een tiental ruitenwissers onder zijn arm op mijn auto afgerend. Hij begon wild te schreeuwen en te wijzen naar mijn ruitenwissers, ik besloot de auto van binnenuit maar op slot te doen. Ik ben het Grieks helaas niet machtig, maar begreep precies wat hij bedoelde.
Hij wilde mijn ruitenwissers vervangen in ruil voor geld. Ik bedankte vriendelijk, maar hij gaf niet op. Vervolgens trok hij mijn ruitenwisser eraf en wilde geld hebben om hem terug te zetten. Ik had geen contant geld bij me, dus ik kon geen kant op. Na een korte woordenwisseling vond deze meneer het toch welletjes en zette hij een ruitenwisser terug. Ik moet nog steeds van het verhuurbedrijf horen of de originele ruitenwisser is teruggezet. Je begrijpt dat ik me niet meteen thuis voelde in dit gebied en me zorgen maakte over mijn veiligheid.
Proodeftiki
Door naar Proodeftiki. De wijk valt verder wel mee en lijkt een gewone Atheense woonwijk. Het stadion staat weer middenin de wijk met typisch Griekse appartementencomplexen. Het heerlijke van deze stad vind ik dat je je auto overal op straat kwijt kunt. Geen gedoe met betaald parkeren of garages. Waar plek is, parkeer je. Zo ook hier, pal voor de tribune. De woonblokken staan zo dicht op het stadion, dat ik er zeker van ben dat je vanaf iemands balkon de wedstrijd beter volgt dan in het stadion.
De gevel verraadt niet meteen dat hier een voetbalclub speelt. Het is een standaard betonnen tribune, waar je onderdoor loopt aan de straatkant, zonder clubkleuren of iets dergelijks. Het lijkt meer op een graffiti-oorlog. Ik zie tags van Panionios, AEK en Olympiacos, die weer zijn doorgekrast en voorzien van een andere club, dat hoeft niet eens Proodeftiki te zijn. De buitenkant is dus niet geweldig, maar toch intrigeert deze plek me. De huizen staan zó dicht op het stadion dat het als het ware verweven lijkt met de wijk en dat kan ik erg waarderen.
Het is zelf zo erg dat een hoek van het stadion lijkt te zijn opgeofferd voor een weg. Vooral vanuit de lucht zie je duidelijk dat de tribunes zijn afgehakt omdat er simpelweg geen plek voor is. Iets wat je echt niet vaak ziet. Het lijk me heerlijk als je hier woont om zo het stadion in te kunnen rollen. Helaas zitten alle hekken dicht en is er niemand aanwezig. De club lijkt ook geen fanshop, café of kantoor te hebben, iets wat je vaker ziet in Zuid-Europa bij gemeentelijke stadions. Gelukkig heeft één korte kant van het stadion geen tribune, maar een muur en hier kan ik rustig overheen kijken.
Ik was blij verrast toen ik naar binnen keek. Van binnen heeft het stadium zóveel meer karakter dan van buiten. De hoofdtribune heeft slechts drie rijen met daarboven cabines voor pers of bestuur, gok ik. Daaronder direct de dug-outs. Allemaal op de vierkante millimeter en in verticale richting als een soort muur. De wisselspelers zitten bijna in het veld en een beetje goede sliding waarbij je doorglijdt, moet je waarschijnlijk bekopen met een hersenschudding.
De overkant is anders, daar loopt de tribune door tot het veld, maar ook weer zowat tot de zijlijn. Je ziet ook in de rechterhoek tegenover de hoofdtribune dat er inderdaad een deel is afgehakt voor de eerdergenoemde weg. Het hek grenst bijna aan de cornervlag en als je daar door de deur loopt, sta je letterlijk op straat. Echt heerlijk, dat gepeuter op de vierkante millimeter. Het geeft een heel knus gevoel en ik weet zeker dat dat tijdens de wedstrijd ook zo is. Het stadion lijkt verder goed onderhouden en hoort zeker niet thuis in het rijtje ‘betonrot’.
De club Proodeftiki kende ik vóór deze reis nog niet en dus moest ik al mijn kennis van Google halen. Ze hebben sinds hun oprichting in 1927 vrijwel iedere divisie gezien. De laatste keer dat ze op het hoogste niveau uitkwamen, was in 2003. Sindsdien is het soms tweede, soms vierde en dan weer derde divisie. Ook financiële problemen en faillissementen hebben hier parten gespeeld. Het lijkt echter nooit saai om hier supporter van te zijn. De naam proodeftiki betekent letterlijk ‘progressief’, ik krijg alleen niet de indruk dat dat per se de ideologie van de club is. Het voelt vooral als een club die echt één is met de mensen in de wijk.
Ionikos Nikaia – Neapolis Public Stadion (6000)
Ik rij dieper Nikaia in, waar twee kilometer verder naar het westen de grote rivaal van Proodeftiki speelt: Ionikos. Deze club club kende ik, in tegenstelling tot Proodeftiki, wel. Ze speelden de afgelopen jaren op het hoogste niveau en omdat ik de Griekse competitie redelijk volg, heb ik ze een paar keer voorbij zien komen.
Het stadion en zijn ligging lijken verdacht veel op dat van hun rivaal. Lekker dicht tussen de appartementencomplexen en ook hier lijkt een hoekje te zijn afgesnoept door een doorgaande weg. Het oogt desondanks wel iets ruimer allemaal. De overzijde is echter niet bereikbaar omdat er letterlijk huizen tegen de tribune aangebouwd staan. Wat wel opvalt, is dat bij deze club de muren schoon zijn en niet volgekalkt door andere clubs zoals bij Proodeftiki. Bij de ingang van de harde kern is een mooie muurschildering gemaakt van het logo, met daarbij de kreet ‘This is our home’.
Hier stond wel een deur open. Er waren mensen druk in de weer met kerstversiering, er zat blijkbaar een supportershome of iets dergelijks onder de tribune. Dit vond ik wel grappig, want het kerstgevoel zat er bij mij nog niet echt in. Ondanks dat het midden november was, was het 25 graden, met geen wolkje aan de lucht. De mensen waren erg vriendelijk en vonden het geen enkel probleem dat een willekeurige buitenlander even rondkeek. Alleen maar leuk dat je interesse hebt in de mooiste club van de stad, zeiden ze. Ik heb maar niet gezegd waar ik net vandaan kwam.
Vriendelijkheid
Ik kan deze vriendelijkheid echt waarderen en dat is naar mijn mening echt Grieks. Waar je ook komt, de mensen zijn vriendelijk en gastvrij. Ik heb het vaak genoeg meegemaakt in Italië, Spanje, maar ook in Duitsland en België dat je met de nek wordt aangekeken als je netjes vraagt of je even het stadion mag fotograferen. In dit land niet. Dit stadion is wat netter, schoner en nieuwer dan Proodeftiki. Ik blijf de clubs met elkaar vergelijken en dat is niet alleen omdat ze in dezelfde wijk liggen. Want dit stadion ziet er van binnen dan ook uit als een nieuwere, strakkere versie van Proodeftiki. Zelfs het hoekje met het hek naar de straat ontbreekt niet.
Je ziet duidelijk dat ze naar hun buren gekeken hebben en hebben gedacht: dat kunnen wij ook, maar dan beter. De steile hoofdtribune met cabines boven de reguliere stoeltjes en aan de overkant een tribune die tot het veld reikt, weer bijna tot de zijlijn. Alleen hier is alles blauw-wit. Het grote verschil is echter de ligging. Ionikos ligt echt aan de rand van de stad, waardoor je vanuit het stadion uitzicht hebt op de bergen, Van die typisch Griekse, droge grond, met lage begroeiing. Iets wat ik altijd geweldig vind aan Zuid-Europese stadions. Geen dak en vrij zicht op de natuur.
Dat maakt dat dit veel ruimtelijker lijkt dan Proodeftiki. Ik kan dan ook na al dit vergelijk geen keuze maken tussen de twee clubs uit Nikaia. Het stadion van Proodeftiki heeft duidelijk meer karakter, maar de buitenkant is ronduit lelijk. Ionikos oogt vriendelijker en ruimtelijker, wat mij ook wel erg aanspreekt. Hun kerstversiering krijg in ieder geval de eerste prijs.
Artikel gaat verder onder de foto’s
