De Groundhop: Everton, The Blues

Voor voetballiefhebbers is een bezoek aan de stad Liverpool zeker de moeite waard. Het rood van Liverpool FC en het blauw van Everton FC verbloemen het grauwe en grijze imago van de Engelse havenstad. Als je in Liverpool woont, ben je of voor The Reds of voor The Blues, beiden gevestigde namen in de Premier League. Everton is de oudste van de twee traditieclubs. Reden genoeg om er een kijkje te nemen.

Het is vrijdag 3 mei, Liverpool kleurt vanavond blauw en de fans van Everton maken zich op voor de laatste thuiswedstrijd van het seizoen. De tegenstander is Burnley, normaal gesproken geen probleem voor The Blues. Zeker niet op het eigen Goodison Park, een klassiek Engels stadion. Waar duizenden fanatieke fans hun club elke thuiswedstrijd naar de overwinning proberen te schreeuwen. Vanavond zal dat niet anders zijn, want met zicht op Europees voetbal heeft Everton nog steeds iets om voor te vechten.

Liverpool

Als je voorafgaand aan een Engelse voetbalwedstrijd in de stemming wilt komen, is het niet moeilijk om te bedenken waar je heen moet. Zoals alle steden in Engeland, telt Liverpool talloze pubs. Met die kennis hoef je vervolgens geen Sherlock Holmes te zijn om uit te vogelen in welke pubs Everton-supporters zich voor de wedstrijd verzamelen. En zo beland ik twee uur voor aanvang van de wedstrijd in zo’n Engelse woonkamer. Want dat is hoe je een traditionele pub voor je kunt zien.

Het bier vloeit er rijkelijk en het ziet er letterlijk blauw van de Evertonians. De één gehesen in een clubshirtje met sjaal om de nek, de ander gekleed volgens de casual subcultuur. Allen hebben ze in ieder geval twee dingen gemeen: ze dragen bier in hun hand en staan vanavond op de tribunes van Goodison Park.

Mijn oog valt op een tafeltje aan het raam waar drie Everton-supporters aangeschoven zitten. Waar de meeste aanwezigen in de Engelse woonkamer steeds luidruchtiger worden, houden deze drie mannen van middelbare leeftijd zich rustiger. Ongeveer een uur voor de wedstrijd besluit ik op hen af te stappen en te vragen hoe ik het snelst bij het stadion kom. Zonder antwoord te krijgen op mijn vraag word ik aan tafel genodigd. Eén van de mannen staat op om een biertje voor me te halen. Peter, Paul en Allan zijn al hun hele leven voor Everton en bezoeken al veertig jaar samen de thuiswedstrijden van hun club. Je merkt meteen dat het hen trots maakt dat, met alle mooie clubs die de Premier League rijk is, mijn keuze op Everton is gevallen.

Verbanden

Alle verbanden tussen The Blues en Nederland worden besproken. “In 1985 ben ik nog in De Kuip geweest, toen Everton de Europa Cup II-finale speelde”. “Ik blijf het jammer vinden dat Davy Klaassen hier vorig jaar niet is geslaagd”. “Bij Everton is iedereen erg tevreden met Marcel Brands als technisch directeur” en ga zo maar door. Een halfuur voor de wedstrijd is het dan toch echt tijd om met z’n allen richting het stadion te gaan. De gastvrijheid is ongekend. De mannen staan erop me naar de juiste ingang van het stadion te brengen. Het voelt alsof ik ben opgenomen in de Everton-familie.

Kun je je nog die eerste keer herinneren dat je als kind aan de hand van je vader naar het stadion ging? Ik ben volwassen, maar word nu onder mijn hoede genomen door drie andere volwassen mannen. Dat is de liefde en trots om iemand kennis te laten maken met ‘jouw’ club.

Goodison Park

Eenmaal in het stadion wordt al snel duidelijk dat er een echte Engelse voetbalwedstrijd staat te beginnen. Als je ervoor kiest om naar Goodison Park te gaan, beland je niet in een toeristenattractie. Overal om je heen hoor je het Scouse, het moeilijk verstaanbare accent waarmee Liverpudlians praten. Je vindt er geen hordes toeristen zoals in Camp Nou, die graag één keer in hun leven Messi live willen zien spelen. Spelers die ook maar een beetje in de buurt komen van Messi, ga je ook niet zien in het shirt van Everton. Nee, naar The Blues ga je niet voor het absolute topvoetbal.

De wedstrijd verloopt naar verwachting. Het spel is niet denderend, maar het tempo ligt hoog. Aan passie en strijd ontbreekt het ook niet en dat slaat over op de supporters. Net als in de meeste Engelse stadions zitten de fans dicht op het veld, wat de sfeer overweldigend maakt. Dezelfde monden die het Scouse produceren, laten nu allerlei liederen de revue passeren. Na twintig minuten staat het 2-0 in het voordeel van The Blues, wat ook de eindstand wordt.

Een Engelse voetbalavond eindigt waar hij begint: in de pub dus. Daar waar Everton-fans opnieuw zorgen voor een goed sfeertje. De combinatie van het Scouse en een dubbele tongval maken een goed gesprek alleen niet meer mogelijk. Dat maakt ook niet uit, want een avond op de tribune bij The Blues is mooi genoeg om stilzwijgend van na te genieten.

Meer over voetbalreisjes in Staantribune #23, dat geheel in het teken staat van groundhoppen. Je kunt het nummer bestellen in de Staantribune Webshop.

terug naar overzicht

Lees verder...