De Groundhop: Torquay United FC – Wrexham FC

In aanloop naar Groundhopdag II, op zaterdag 28 maart in het stadion van Telstar, zullen we weer regelmatig ingezonden groundhopverhalen plaatsen. De eerste in deze serie is van Staantribune-redacteur Stijn Slaats. Heb jij net als Stijn een toffe groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.

Op vakantie aan de Engelse zuidwestkust spit ik door alle fixture-lijsten van de diverse voetbaldivisies. Helaas kom ik bedroevend weinig haalbare opties tegen. We zijn te laat ter plaatse om kans te maken de Devon Derby tussen Exeter City en Plymouth Argyle bij te wonen. In het graafschap Devonshire speelt die week wel Torquay United thuis, op een doordeweekse dinsdagavond.

Zo rijd ik vanuit het hart van het Dartmoor National Park via aardedonkere smalle heggeweggetjes richting Torquay. De stad staat bekend om haar palmbomen en gunstige klimaat, maar vanavond, eind oktober, leveren de weergoden klassieke Engelse slagregens. Ik parkeer op een paar honderd meter van stadion Plainmoor van Torquay United. Als ik de hoek om loop, zie ik dat de glazen pui van de lokale pizzeria een stuk of vijftien kogelinslagen telt. Ik hoop dat mijn Nederlands kenteken geen reden is voor de locals om mijn auto op blokken te zetten, terwijl ik in het stadion zit.

Authentieke arbeidershuizen

Plainmoor ligt heerlijk tegen een rij ouderwetse arbeidershuisjes aan. Het is al sinds 1921 de thuisbasis van Torquay United, maar het stadion toont weinig sporen uit die tijd. Het lijkt een vrij nieuwe mini-blokkendoos te zijn. Vanavond komt Wrexham FC uit Wales op bezoek in een midweekse speelronde van de Vanarama National League, de divisie nét onder het Engelse profvoetbal. Torquay is afgelopen seizoen kampioen geworden van de National League South, het zesde Engelse niveau. De club is al vijf seizoenen verstoken van deelname aan de Football League, nadat het in 2014 als laatste in League Two eindigde en dus als laagst geklasseerde van alle 92 clubs uit het profvoetbal kukelde.

Onherkenbare zeemeeuwen in embleem

Torquay moest daarna nóg een stap terugdoen, maar herstelde zich binnen een seizoen. De club bestaat dit jaar 120 jaar en speelt met het jaartal 1899 op de borst. Helaas heeft de mooie driemaster die op het oude clubembleem prijkte alweer enige jaren plaatsgemaakt voor een modern design. Het zouden de vleugels van zeemeeuwen moeten voorstellen, maar het lijkt meer op een grote stilistische ‘M’ in een raar lettertype. Pas sinds 1954 spelen de Seagulls’in de huidige goudgeel-blauwe clubkleuren, een verwijzing naar de gouden stranden en blauwe zee. Voor die tijd acteerden de spelers in zwart-witte outfit, waardoor ze als ‘eksters’ door het leven gingen.

Geen miljonair

Net na het blok met entreepoortjes loop ik in de vriendelijke fuik van een paar lotenverkopers. “Of we vandaag miljoenen gaan uitkeren? Nee, we halen niet eens genoeg geld op voor de aankoop van een nieuwe speler. De prijzenpot hangt af van hoeveel loten we slijten”. In de rust geeft de omroeper aan dat er 260 pond wordt uitgekeerd, helaas niet op mijn lotnummer.

(Tekst gaat verder onder de foto’s)

Word abonnee

Echte zeemeeuwen niet welkom

Als ik de trap op wil klimmen, zie ik opeens een roofvogel (red tailed hawk) spieden op een reling voor de dug-out. Zijn begeleider vertelt dat het dier aanwezig is om zeemeeuwen die de intentie hebben op het speelveld neer te strijken, weg te jagen. De club wil de vogels waaraan ze haar bijnaam dankt, dus liever niet in huis halen.

Ondanks het slechte weer zit de lange zijde goed vol. Ik zie spandoeken met daarop ‘Seaciders’ en ‘Have you ever seen Sun, Sea and TUFC?’. Achter het doel staat een tribune van tien treden hoog voorzien van crush barriers. Een steward zit er in zijn fluorescerende jas opvallend alleen te zijn. Toch is de sfeer goed: er wordt getrommeld en de meeste van de 2.313 aanwezigen klappen braaf mee. Vanuit Wrexham zijn er ook wat diehards deze dinsdagavond naar de zuidkust afgezakt. Het zorgt voor een fijn voetbalsfeertje. Vrijwilligers lopen nog snel even met stokken in het veld te prikken om de wateroverlast te reguleren. De regen slaat tegen de plaatstalen achterkant van de tribune.

De laagste geklasseerde club uit Devon probeert weer aansluiting te zoeken bij Exeter City en Plymouth Argyle die beide een divisie hoger actief zijn. Om kans op promotie levend te houden, moet Torquay vanavond flink aan de bak. De bezoekende Welshmen wensen daar niet hard aan mee te werken. Tijdens de rust van het levendige duel lees ik in het programmaboekje dat het vandaag de 4647e match in de clubhistorie van Torquay United betreft. Van de 115 mogelijke tegenstanders in de League, zijn ze tegen 106 clubs in actie gekomen. Slechts vijf Premier Leagueclubs hebben ze nooit ontmoet.

Wind mee

Na de thee schiet de nummer drie van de thuisclub, Liam Davis, raak met een schuiver in de verre hoek. Torquay heeft nu duidelijk de wind mee, een vlammend schot spat uiteen op de lat. Later voorkomen paal en een duikvlucht van de Wrexham-keeper een tweede doelpunt voor de Gulls. Wrexham komt pal voor tijd bijna langszij, maar de punten blijven in Torquay. De thuisfans klappen hun handen stuk voor hun modderige helden, die vrolijk zwaaiend verdwijnen in de uitschuifbare spelerstunnel. Blij verrast door het geboden spektakel loop ik door de regen terug naar de auto. Het was ondanks de regen een mooie dinsdagavond in Devon.

Later die week reizen we ondanks ‘code geel’ af naar Plymouth voor de wedstrijd Plymouth Argyle tegen Grimsby Town. Helaas wordt het duel twee uur voor de aftrap afgelast. Het zou de enige wedstrijd in de vier profdivisies zijn die dat weekend niet doorgaat.

Heb jij ook een leuke groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Word abonnee
terug naar overzicht

Lees verder...