Op een zomerochtend in 2017 is de achttienjarige Dorah Abdullah aan het werk in de HEMA in Mierlo. Het is komkommertijd in het Brabantse dorpje. Er is slechts één klant in de winkel als plotseling Diego Maradona binnenloopt. Pluisje slentert, in gezelschap van twee spelers van zijn club FC Fujairah uit de Verenigde Arabische Emiraten, een uur door de schappen.
Dorah herinnert het zich nog goed: “Het personeel stond stomverbaasd te kijken. Hij vroeg of ik een rookworst voor hem kon opwarmen, maar we hebben geen keuken.” Aanvankelijk had Dorah niet door wie er voor haar stond. De twee voetballers spraken Arabisch onder elkaar, net als haar ouders. Toen ze hen vroeg naar hun afkomst, fluisterde een collega hardop: “Weet je wel wie dat is? Dat is Maradona!”
Boodschappen bij de Hema
Maradona ging met alle medewerkers op de foto en rekende uiteindelijk voor zeker 400 euro aan verzorgingsproducten af, plus een donkerblauwe pyjama. Het klinkt alsof hij niets heeft meegenomen en gewoon alles ter plaatse heeft gekocht. In dat geval is de HEMA best een handige winkel.
You like beer? You like cigar?
Maradona was in Mierlo omdat hij in de zomer van 2017 drie weken verbleef in hotel De Brug, het huidige HUP. Zaakwaarnemer Atalay Mutlu had het allemaal geregeld. “Ik wist eerst niet eens dat Maradona daar trainer was. Toen ik dat hoorde, zei ik door de telefoon: ‘Okay, let’s go. I’ll kill everybody for Diego.’”
Het hotel ligt direct aan de velden van Mifano, de lokale amateurclub. Je loopt letterlijk vanuit de lobby het sportpark op. Geen onbekend terrein voor grote namen: Eusebio, Marco van Basten, Jordi Cruijff, Ruud van Nistelrooy – ze waren er eerder geweest. Maar wat er gebeurde toen Maradona kwam, had niemand ooit meegemaakt.
De eerste dagen ging het nog rustig. Maradona at gewoon mee met wat de rest van het team kreeg. Zijn sigaar moest hij, net als iedereen, buiten roken vanwege het rookverbod. Hij dronk Café Americano met veel melk en suiker, en kip was zijn favoriet. “Toen ik hem ontmoette vroeg hij: ‘You like beer?’ ‘Yes.’ ‘You like cigar?’ ‘Yes.’ Toen zat het goed,” zegt Mutlu.
Dansen met een bowlingbal
Alles veranderde na het nieuwsbericht dat hij in de HEMA een rookworst had geprobeerd te scoren. “Vanaf dat moment ontstond circus Maradona in het hotel,” zegt Mutlu. Elke dag stonden er honderden mensen bij het hotel en op sportpark De Ark. Vanuit heel Nederland, maar ook vanuit Italië, Denemarken en Spanje kwamen mensen naar Mierlo om een glimp op te vangen van hun idool.
Sommigen gingen ver. Een man uit Helmond, vijf kilometer van Mierlo, boekte een hotelkamer alleen maar om ‘zo dicht mogelijk bij Maradona te zijn’. Iemand anders kwam met zijn zoon, die Diego Armando van Zutphen heet, de huidige rechtsback van VVV-Venlo. “Ik heb voor die jongen een uitzondering gemaakt,” zegt Mutlu. “Hij liet zijn ID-kaart zien, ik nam hem mee naar binnen. Hij mocht Diego ontmoeten. Zijn broertje heet trouwens Ernesto Che van Zutphen, vernoemd naar Che Guevara.”
Het ondergoed van Maradona
Jos Lenssen, de man die al decennia de “voetbalklusjes” doet voor Mifano, was de schakel tussen het hotel en de club en kreeg een bijzonder extra taakje. Elke dag lag er bij de receptie een plastic tasje met het nummer 214 erop, met daarin de trainingskleding en het ondergoed van Maradona. “Ik moest dat elke dag wassen,” zegt Jos. “En zodra het droog was, ging het weer terug. Zo’n twintig dagen achter elkaar.”
Jos zag dingen die niemand anders zag. Hij zat vaak alleen in de hotellobby te wachten tot het tasje werd afgegeven. “Ik heb Maradona op een salontafel zien dansen,” vertelt hij. “Toen dacht ik met mijn nuchtere Brabantse verstand: dit zie ik Frank de Boer of Phillip Cocu nog niet zo snel doen.”
Het bleef niet bij één optreden. “Ik heb hem ook in het bowlingcentrum van het hotel zien dansen, met een bowlingbal balancerend op zijn hoofd. Hij hield wel van gekkigheid.”
Diego tegen Twello
Dat trainingskamp in Mierlo leverde ook een reeks oefenwedstrijden op. Mutlu regelde die wedstrijden. “Amateurclub SV Twello gunde ik het wel,” zegt hij. “Ik kende de trainer.”
Die trainer was Salim Özer. Hij herinnert zich het exacte moment van het telefoontje nog. “Mutlu belde me op een zaterdagavond: of we tegen het team van Maradona wilden spelen. Ik heb meteen de voorzitter gebeld. Die zei alleen maar: ‘Doen, doen, doen!’” Voor Twello, uit de buurt van Deventer, waren dit soort verzoeken niet nieuw. “Mutlu belde vaker als er een profclub was uitgevallen. Maar dit… dit was natuurlijk anders.”
De afspraak werd snel gemaakt. De pers was niet welkom; Maradona wilde geen pottenkijkers. Het terrein naast het hotel werd hermetisch afgesloten. Alleen één journalist van De Stentor wist binnen te komen: André Valkeman. “Ik was geen sportjournalist,” zegt hij. “Maar ik voetbalde ooit tegen SV Twello in de beker. Zodoende kende ik die gasten. Ik ben als wisselspeler meegesmokkeld in de bus. Ik had gewoon een spijkerbroek aan.” Toen de bus aankwam, gingen de hekken direct dicht.
Biervaasjes
Valkeman spotte Maradona voor de wedstrijd in de lobby. “Hij zat aan een tafel met acht of negen halflege biervaasjes. Ik had het idee dat hij dronken was.” Mutlu verklaart: “Diego gebruikte niks meer hoor. Hij rookte elke dag een sigaar en hij dronk elke dag bier, maar nooit iets anders. Hij was gek op Heineken. Maar het moest vers zijn. Werd het lauw, dan liet hij het staan. Daarom stonden die tafels altijd zo vol.”
Voor SV Twello was het een uitje dat het midden hield tussen een oefenpotje en een schoolreisje. “We geloofden het eerst niet,” zegt Max Smaal, die die dag met rugnummer tien tegen Maradona speelde. “We dachten dat het een grap was.”
Toch stonden ze die avond op het veld. De meesten hadden gewoon zomervakantie. Sommigen moesten vrij regelen. “Het was kort dag,” zegt Nicky Eekhuis. “Ik moest vrij vragen van werk.” Anderen hadden elkaar de zondag ervoor nog gezien in discotheek De Boode in Bathmen. “Er kwamen gasten lijkbleek aan op de club, met een yoghurtje en een bammetje in hun knuistje,” zegt Valkeman lachend.
Sigaar in zijn bek
Toen Maradona voor de warming-up het veld op kwam, was het beeld onvergetelijk. “Hij kwam zigzaggend aanlopen en sloeg een paar spelers op hun kont,” vertelt Valkeman. “Ik had het idee dat hij behoorlijk wat op had.” Speler Tim Evers lette op zijn loopje. “Die O-benen en die sigaar in zijn bek vergeet ik nooit meer.”
Ondanks alles kon Maradona nog steeds verrassend goed met een bal overweg. “Hij kon wonderbaarlijk goed hooghouden,” zegt Valkeman. Ondertussen waren er strikte regels: Twello-spelers mochten hem niet aanraken of aanspreken. Als beloning voor ‘goed gedrag’ mocht iedereen na afloop met hem op de foto.
De hand van God
De wedstrijd zelf verliep fanatieker dan vooraf gedacht. “Die boeren van Twello beukten erop,” lacht Valkeman. Maradona coachte, riep, vlagde en bemoeide zich met elk detail. “Hij rende twee, drie keer het veld in,” zegt Eekhuis. “Dan dachten we echt: doe eens rustig man, het is maar een oefenwedstrijd.”
Bij één moment ging zijn hand automatisch omhoog. “Hij appelleerde met de hand van god voor een handsbal van Twello,” zegt Valkeman.
Twello speelde naar eigen zeggen tegen een ploeg op “KKD-niveau, misschien iets daaronder,” aldus Eekhuis. De wedstrijd eindigde in 6-0 voor FC Fujairah. Het was al laat, rond tien uur. “Mijn deadline was 22.30,” zegt Valkeman. “Dus ik ben in het hotel snel mijn stukje gaan tikken. Bij mijn laatste alinea kwam Maradona ineens de lobby binnenwandelen. Hij ging verder drinken.”
Eeuwig krabben aan zijn zak
Toen Valkeman klaar was, had hij drie gemiste oproepen. “Ik dacht dat het de eindredacteur was. Maar het was SV Twello. Ze waren me vergeten mee te nemen in de bus.” De spelers vonden het niet erg. “Ze wilden zo laat mogelijk thuiskomen.”
Op de terugweg in de bus dronk Twello een biertje. De dag erna voelde Valkeman de nasleep. “Ik werd wakker met een weekendkater op dinsdag.” Ook de spelers waren gesloopt. Eekhuis: “Ik wist dat ik minder goed kon voetballen dan Maradona, maar blijkbaar ben ik ook minder goed in zuipen.”
Voor Salim Özer was het vooral historisch. “Ik heb iedereen laten spelen. Dit moet je aan je kinderen kunnen vertellen.” Toen hij thuiskwam, had hij drie gemiste oproepen van Mutlu. Maradona had nog wat willen drinken. “Daar heb ik wel heel veel spijt van.”
Toen Maradona in 2020 overleed, viel alles pas echt op zijn plek. “Toen besefte ik pas hoe groot hij was,” zegt Eekhuis. “Mijn beeld van Maradona? Die rode pet, die bierbuik, die halflege vaasjes voor zijn neus. En dat eeuwige krabben aan zijn zak na elke drie stappen,” zegt Valkeman.
Campagnes in Nederland
Terwijl SV Twello nog nagenoot, ging bij sportmarketeer Bob van Oosterhout in Gemert de telefoon. Een onbekende stem meldde: “Maradona wil je spreken. Hij wil campagnes doen in Nederland.” Van Oosterhout dacht dat iemand hem in het ootje nam. Maar diezelfde avond zat hij, samen met zijn compagnon, gewoon te steengrillen met Maradona in het hotel in Mierlo. “Onwerkelijk,” zegt hij. “Wij kwamen daar keurig met contracten onder de arm, verwachtten advocaten, maar Diego luisterde naar een paar anekdotes, pakte een pen en krabbelde overal zijn handtekening onder. ‘Zo, klaar’, zei hij.”
Er stond onder meer een remake gepland van de bekende Bavaria-commercial, waarin Maradona een bierdopje van een flesje afschiet. Een flinke productie, compleet voorbereid in het leeggehouden Philips Stadion, crew paraat, camera’s klaar. Maar Maradona had andere plannen.
Heineken Experience > Bavaria commercial
Mutlu herinnert het zich goed: “Hij was in het hotel fan geworden van Heineken en wilde vóór de Bavaria-commercial nog even naar de Heineken Experience in Amsterdam.” Van Oosterhout kan er nog steeds om lachen: “Naar de concurrent, nog wel!” En omdat het Maradona was, ging bijna alles open: “We mochten na sluitingstijd naar binnen,” aldus Mutlu.
Pas drie uur later verscheen Diego alsnog in Eindhoven. Het opmerkelijke: zodra hij er was, viel alle irritatie weg. Van Oosterhout: “Dan hing hij meteen joviaal bij iedereen over de schouder.”
In het verlaten stadion liet de 56-jarige Argentijn vervolgens zien dat zijn traptechniek nog altijd intact was. Met een sierlijke beweging knalde hij het dopje van een flesje Bavaria 0.0 – een knipoog naar de beroemde Van Basten-commercial uit San Siro. De opnames waren binnen no-time geslaagd.
Verdovende middelen
Op de vijfde sterfdag van Diego bel ik Mutlu op. “Ik ben nu in IJsland voor de Conference League-wedstrijd Breiðablik – Samsunspor,” zegt hij. Even later klinkt zijn stem zachter. “Toen ik net uit het hotel naar beneden liep om een sigaretje te roken, bekeek ik de foto’s uit 2017.” Het lijkt hem te raken. “Precies toen ik weer naar binnen liep, belde je me.”
Voor Mutlu voelt die periode in Mierlo nog altijd als iets bijzonders. “Ik durfde er tien jaar geleden niet eens over te dromen. Dit was de hoofdprijs. Ik dacht destijds bijna: ik stop op mijn hoogtepunt.”
Ik vraag hem wat Maradona tegen hem zei dat hem het meest is bijgebleven. Hij hoeft er niet lang over na te denken. “Dat hij spijt had dat hij ooit met verdovende middelen was begonnen.”
