Begin augustus maakte ik met mijn vrouw, schoondochter en drie voetballiefhebbende zoons een mooie reis naar Sri Lanka. Een prachtig land met ontzettend vriendelijke mensen én een onverwachte mogelijkheid om te groundhoppen.
In de tweede week diende zich ineens een mooie wedstrijd aan: Blue Eagles – Colombo FC. Een uitwedstrijd van Colombo FC, gespeeld in eigen stad. Want alle wedstrijden in de Sri Lanka Super League worden in Colombo gespeeld. Lekker overzichtelijk, met soms wel vijf duels in de week. Omdat we onze reis afsloten in Colombo, kwam het mooi uit. Kick-off vrijdagmiddag 15.30 uur. Tickets waren snel geregeld via de beheerder van het Instagram-account van de club.
Oude bak in Colombo
Het Sugathadasa Stadium, geopend in 1962, is een heerlijke oude bak. Er ligt een atletiekbaan rond het veld, er staat één grote tribune en de rest bestaat uit overdekte staantribunes. Vier oude lichtmasten maken het plaatje compleet. Er zijn grootse plannen om het stadion te moderniseren, maar of dat daadwerkelijk zover komt, is afwachten.
De competitie telt tien teams. Een tweede of derde niveau bestaat niet in Sri Lanka, dus de voetbalpiramide is vrij overzichtelijk. Drievoudig landskampioen Colombo FC, opgericht in 2008, stond na vier gespeelde wedstrijden derde met acht punten en had nog niet verloren. Ze kregen zelfs nog geen doelpunt tegen. De tegenstander, Blue Eagles is verbonden aan de Sri Lanka Air Force, een team van de luchtmacht dus. De club stond op het moment van spelen op de zevende plek. In de competitie spelen overigens ook teams van het leger en de marine.
Clubshirts voor acht euro
We bezochten voor de wedstrijd de clubshop, zo’n dertien kilometer van het stadion, voor de aankoop van een Colombo-shirt. Zowel het gele thuis- als witte uittenue is prachtig en voor de prijs van acht euro hoef je het niet te laten. We gingen weg met elf (!) shirts. Andere merchandise-artikelen hadden ze niet in de clubshop, waar alleen een opgetuigde kerstboom wat gezelligheid gaf.
Na de lunch met een respectabel aantal Lion-pintjes (het lokale bier van het eiland) regelden we drie taxi-tuktuks. Het stadion lag verscholen achter diverse muren. Pas toen we door de ticketcontrole heen waren, zagen we het aanzicht van de hoofdtribune. Er waren drie mogelijkheden.
De Upper Grand Stand was € 2,60, de Lower Grand Stand € 1,30 en voor staanplaatsen hoefde slechts € 0,26 eurocent neergeteld te worden. Ondanks deze lage prijzen komt er geen kat. Ik heb het vermoeden dat misschien wel 98% van de bevolking nog nooit in een voetbalstadion is geweest. De meeste inwoners zijn gek van cricket en zijn fan of spelen het zelf.
Niemand aanwezig op onze tribune
We waren, in onze nieuwe shirts gestoken, 45 minuten voor aanvang aanwezig op onze tribune. Er zat nog helemaal niemand in het stadion. Tijd genoeg om het stadion te verkennen en het veld vanaf diverse perspectieven te bekijken. Opvallend was het aantal camera’s. We telden maar liefst twaalf cameraposities, terwijl er geen VAR is.
Erg fraai is de unieke VIP-tribune, met twaalf luxe houten stoelen. Daarna gingen we door naar de Lower Stand. De tribunes zitten direct onder het dak, dus daar was het al heel snel veel te heet. Op deze tribune kun je via diverse ramen in de kleedkamer van de thuisploeg kijken. Heel bijzonder. We bleven nog even op de Lower Stand om de opkomst van spelers en scheidsrechters (in rood) te filmen. Een heerlijke entree.
Een heerlijke Srilankaanse kneiter
De DJ begon met het stemmige Living Football (official FIFA theme) en plakte daar naadloos het clublied aan vast, een heerlijke Srilankaanse kneiter, terwijl het toeschouwersaantal inmiddels was opgelopen naar 75.
De match was de moeite waard. Het was 30 graden, het niveau was niet heel hoog, maar er werd flink gebikkeld. Met regelmaat lagen er meerdere spelers tegelijk op de grond, soms door lompe onbehouwen overtredingen, wat dan weer leidde tot een aantal vermakelijke opstootjes. De scheids hield z’n hoofd koel. Ik heb het niet kunnen verifiëren, maar ik vermoed dat er minimaal tien gele kartonnen werden getoond, eerlijk verdeeld over beide ploegen. De rode kaart hield de uitstekende ref wonderbaarlijk genoeg op zak.
Zelf een interview geven
In de rust kwam de general manager van Colombo FC ons persoonlijk bedanken voor ons bezoek en werden we uitgenodigd voor een kort interview. Stonden we ineens met z’n vieren met een microfoon in de hand. Hilarisch! Het filmpje staat op het Instagram-account van de club.
Na de rust was het spel hetzelfde laken en pak. Een fysieke pot, waarbij Colombo FC technisch beter was en overwicht had. Af en toe waren er wat kansen voor de Blue Eagles, maar Imran, de uitstekende keeper van Colombo FC, hield voor de vijfde wedstrijd op rij zijn doel schoon. Wat een koning!
Op de foto
Na het laatste fluitsignaal mochten m’n zonen nog even met hem op de foto. Mocht er nog een club in de KKD nood hebben aan een goede keeper, hij is pas 36, dus kan nog een jaar of vijf mee. Ik zie hem graag schitteren in onze eigen Eerste Divisie.
Het publiek verliet tevreden het stadion, en wij ook. Het was een prachtige ervaring in Sri Lanka. Een aanrader!
