Voormalig international Pieter Huistra is tegenwoordig trainer in Indonesië. Het voetbalavontuur begon allemaal bij Drachtster Boys, waar hij samenspeelde met Simon en Jerrie. Zijn jeugdvrienden zochten hem op in Jogjakarta.
Om te beginnen stellen we de hoofdpersonen van de Drachtster Boys-connectie voor:
1. Pieter Huistra: trainer van PSS Sleman. Voormalig voetballer van onder meer FC Groningen, FC Twente en Rangers. Kwam acht keer uit voor het Nederlands Elftal. De basis werd gelegd bij Drachtster Boys
2. Simon Kooistra: lid van wielrenclub FC Kont (Kom Op Noeste Trappers). Speelde in het verleden voor zaalvoetbalvereniging CHZ én vele elftallen van Drachtster Boys.
3. Jerrie de Boer: Stond in 1975 op de tatami tegenover Olympisch kampioen Wim Ruska (zes seconden). Voetballer in verschillende elftallen en nog steeds een verschijning rond de velden van – inderdaad – Drachtster Boys.
Tempo omhoog
Vanaf het moment dat we landen op het vliegveld van Jogjakarta, schiet het tempo omhoog. Pieter begroet ons vanuit een koffietentje. We moeten meteen door, naar de club, want de persconferentie voor de wedstrijd van morgen begint al snel. Dankzij Achmad, de chauffeur die ons behendig door de chaos loodst, redden we het net op tijd.

Scooters zijn in Indonesië werkelijk overal. Lintbebouwing is in deze stad tot kunst verheven. Het straatbeeld wordt gedomineerd door kleine eetzaakjes. Ze bestaan veelal uit een eenvoudige overkapping die ergens aan een gebouw, een muurtje of simpelweg aan een andere overkapping is bevestigd. Er is van alles te koop: vers fruit, kip of vis van een kleine barbecue. We ruiken de geuren van nasi goreng, saté en martabak telor (een hartige, gevulde omelet-snack).
De persconferentie vindt plaats onder de hoofdtribune van het Maguwoharjo-stadion. Het zaaltje is warm en er wordt gefilmd voor de socialemediakanalen van de club. Pieter vertelt kort over de trainingsweken en de komende wedstrijd. Het belang is duidelijk: de eerste drie wedstrijden gingen verloren, dus het is hoog tijd voor punten. Binnen een kwartier is de persconferentie klaar en kunnen we door naar het trainingsveld aan de rand van de stad.
Morgen matchday!
De dag voor vertrek mijmer ik over het bezoek. Ik publiceer deze gedachten op mijn Facebook-pagina. Pieter leest het ook en spreekt mij er meteen op aan. In het stuk speculeer ik over een mogelijk ontslag bij verlies aanstaande zondag. Dat is niet de bedoeling, zo maakt hij mij duidelijk. Omgekeerd manifesteren is uit den boze. Het geeft een glimp van Pieters gedrevenheid.
Nog zoiets: tussen de laatste competitiewedstrijd en die van komende zondag zitten drie weken vanwege de interlandbreak. Andere clubs gunnen hun spelers in zo’n periode een weekje vrij. Bij Pieter betekent het juist drie weken lang doortrainen. De oorspronkelijke voorbereiding verliep met de nodige obstakels, dus dit is voor de trainer de uitgelezen kans om dat recht te zetten.
Om 14.12 uur start de training met een kort fluitsignaal van Pieter. Het is een graad of 33. Iedereen verzamelt zich om hem heen. Er volgt een korte motivatiespeech, die om de paar zinnen wordt vertaald door zijn Braziliaanse assistent. Een kort gebed, een gezamenlijke hug en de mannen kunnen van start.
Voorpret
We verheugen ons al maanden op het affiche: PSS Sleman tegen PSM Makassar, zondagmiddag 15.30 uur. De wedstrijd is vervroegd. De lokale autoriteiten hebben de aftrap liever overdag dan ’s avonds, vanwege supporters, veiligheid en dat soort dingen. De verwachting is dat de tegenstander gelijkwaardig zal zijn. Ze komen van het eiland Sulawesi, wat voor Indonesische begrippen redelijk in de buurt is: een vlucht van een uur of twee. Reken maar eens mee hoe ver je in die tijd vanuit Europa zou kunnen vliegen vanaf Schiphol.

Op zondagochtend word ik vroeg wakker door vogelgeluiden die je normaal gesproken alleen in exotische natuurdocumentaires hoort. In gedachten zet ik meteen mijn beste sir David Attenborough voice-over op: “What extraordinary creatures. Everyone likes birds.”
Pieter vertrekt later in de ochtend al richting het stadion. Achmad pikt ons aan het begin van de middag op. De tickets zijn geregeld; op naar de wedstrijd! Het is druk onderweg. Talloze Sleman-fans op scooters schieten ons links en rechts voorbij.
De sfeer rond het stadion
We parkeren vlak achter het stadion. Het is broeierig warm. Terwijl we wachten, drinken we iets groens en eten we dimsums, zij aan zij met twee piepjonge politieagentjes. Wanneer we ze aanspreken, voelen ze zich bijna bedreigd. Hun Engels is net zo slecht als ons Javaans en dus zitten we elkaar maar wat vrolijk aan te grijnzen. Een veelvoorkomend tafereeltje de komende dagen. Het wemelt vanmiddag rond het stadion trouwens van de Polisi. Deze veiligheidsmaatregelen zijn er mede naar aanleiding van de Kanjuruhan-stadionramp in Oost-Java van vier jaar geleden.
De sfeer in het stadion is afwachtend. Zo vlak voor aanvang zijn de tribunes lang niet vol. Wel zijn er al supporters te zien in T-shirts die herinneren aan de promotie van afgelopen seizoen. Op de voorzijde prijkt trots: “We’re back”, op de achterzijde staan de namen van de succesvolle selectie met daarboven ‘Pieter Egge Huistra’. We gniffelen.
Dé wedstrijd
Vanaf het eerste fluitsignaal zitten we meteen geconcentreerd te kijken. Sleman begint nerveus, wat logisch is na drie verliespartijen op rij. Tegenstander Makassar heeft twee punten en start met Lars Veldwijk in de spits, die maar liefst zeventien clubs versleet.

Gedurende de eerste helft blijven supporters binnenstromen. Later horen we dat ze best eerder hadden willen komen, de meesten moeten op zondag werken. Het gezang van de ultras wordt ondertussen steeds luider en intenser. Sleman neemt het heft in handen. Ze zijn energieker dan hun tegenstander en tonen beduidend meer dadendrang. In de 34e minuut is het raak. De Japanner Tanaka maakt de 1-0. De vreugde-uitbarsting die volgt is zó groot dat het de nabijgelegen vulkaan Merapi jaloers maakt.
Tijdens de rust doen drie mascottes in kippenpakken ontzettend hun best. Binnenin die pakken loopt de temperatuur op tot zeker 45 graden.
In de tweede helft golven we mee op de spanning van de wedstrijd. De energie van Sleman blijft onverminderd groot. De ultras zingen naar de overkant van het veld en die zingen prompt terug. Daarna komen de lange zijden aan de beurt. Ergens begint er een brok in mijn keel te ontstaan. Wordt dit zo’n wedstrijd waar we op hoopten en van dagdroomden? Zo’n wedstrijd waarin de magie van het voetbal bijna tastbaar is?
Winst
Twee wissels van Pieter pakken prima uit. De Malinese middenvelder Bakayoko, die zaterdag op de training nog wat lusteloos oogde, laat nu zien wat hij in zijn mars heeft. Niet veel later scoort Tanaka zijn tweede van de middag. We kijken naar Pieter en zien hoe hij het doelpunt viert met zijn team. Mijn eigen gevoel is een mix van opluchting, blijdschap en trots, vermengd met meer emotie dan ik had verwacht. In de blessuretijd valt zelfs nog de derde. De ingebrachte spits is de doelpuntenmaker. Wat een geweldige kopper is die Alves Fornazari! 3-0 is de eindstand.

Na het laatste fluitsignaal druipen de spelers van Makassar af naar het uitvak, waar ze door hun meegereisde supporters voornamelijk voor rotte vis worden uitgemaakt.
Het mooiste komt nog…
De spelers en staf van Sleman krijgen een warm onthaal, het mooiste moet dan nog komen… Ondertussen vraag ik me iets af: hoe snel kun je intens meeleven met een club die je nauwelijks kent? Het antwoord is: bijna meteen. Waarom? De Drachtster Boys-connectie die bijna vijftig jaar geleden begon, is er nog altijd. Dat zal het zijn. Later meer hierover.
Alleen het uitpubliek verlaat het stadion. De rest blijft. Zij weten namelijk precies wat er gaat komen. Spelers en staf stellen zich op rond de middencirkel, de gezichten naar de tribunes gericht. Het voltallige stadion zingt Elvis Presley, maar dan net even anders: “Can’t stop (!) falling in love with you.” Daarna volgt het clublied, waarvan de tekst synchroon op de reclameborden verschijnt. Intensere samenzang lijkt onmogelijk.
Het is inmiddels pikdonker. Wát een middag en vroege avond. Ergens was er vooraf de hoop op zoiets, maar de werkelijkheid is nog mooier. Deze overwinning was meer dan welkom, op exact het juiste moment. Gelukkig kunnen we vanavond met zijn drieën de stad in om dit te vieren. Maandag gezamenlijk op pad. Twee dagen vrij is de beloning voor iedereen na deze overwinning.
We hangen de toeristen uit
Op naar dé tempel en een werkende vulkaan, We bezoeken de Borobudur, het grootste boeddhistische heiligdom ter wereld. De immense omvang maakt indruk, maar dat geldt zeker ook voor de piramidevorm en de ontelbare gedetailleerde betekenissen die in het bouwwerk verscholen liggen. Het is een fikse klauterpartij. Om de tempel tegen slijtage te beschermen, krijgen we speciale sandalen uitgereikt.
Onze gids Agus doet geïnteresseerd. Wanneer we gekscherend suggereren dat we overwegen naar Java te emigreren, lacht hij. Als we vervolgens vragen of er in de tempel zelf een paar leuke kamertjes te huur zijn, ontstaat er flinke kortsluiting bij hem. Zijn paniekerige “no, no, no, no” en afwijzende handgebaren spreken boekdelen.
Friese dynamiek
We krijgen tijd om zelf rond te scharrelen op niveau zeven. Hier daalt het besef pas echt in. Wij hebben met z’n drieën een bepaalde dynamiek. We spreken Fries met elkaar en de gespreksonderwerpen schieten alle kanten op. We filosoferen hier en daar en delen onze kennis, uiteraard afgewisseld met ongein van het zuiverste water. Het gemak in de omgang is eigenlijk logisch: we gaan immers bijna vijftig jaar terug. Of zoals Pieter vanavond treffend zei: “We weten van elkaar waar we vandaan komen.”

De volgende dag is Mount Merapi aan de beurt, die we trotseren in een oude jeep. Deze vulkaan is constant actief. Als hij onverhoopt een aantal weken stil ligt, beginnen de mensen hier zenuwachtig te worden. In 2010 vond de laatste grote uitbarsting plaats. Het had desastreuze gevolgen voor een nabijgelegen dorpje, waarvan we de restanten zien. Er vielen rond de 350 slachtoffers. De lokale bevolking heeft diep ontzag voor de berg.
Vulkaan
We treffen het vandaag: het zicht is helder en de vulkaan spuwt een klassieke rookpluim uit. Er gebeurt zelfs meer. Vanaf een punt net onder de top ontstaat een nieuwe rookwolk die vrij snel een meter of zestig naar beneden glijdt. Iets later horen we het onmiskenbare geluid van rollende stenen en rotsen die zijn losgekomen. Hij werkt dus écht! Ademloos staan we te kijken.
Onderweg wordt onze chauffeur Ayu een paar keer opgehouden door types die een al dan niet officieel tolpoortje hebben opgetrokken. Na het toestoppen van een paar duizend roepia kunnen we verder. Als afsluiting waden we met de jeep door een riviertje. We mogen kiezen tussen een beetje of héél nat worden. Pieter trekt voor de zekerheid een regenjasje aan.
Trouwens, een rivier kun je het amper noemen. Er stroomt een bescheiden beekje waarvan het water wordt opgevangen in provisorisch aangelegde bassins. Ayu heeft er echter de grootste lol in en jaagt de jeep er vier rondes lang dwars doorheen.
Dé connectie: Drachtster Boys
We spreken deze week niet of nauwelijks over onze glory days in de jeugdelftallen van Drachtster Boys. De actualiteit gaat voor en dat is prima. Op de Friese velden is de vriendschap begonnen. Simpelweg door samen te trainen, voetballen, tafeltennissen en ouwehoeren in auto’s, in de kantine of op sportkamp. Onder leiding van onze oerleider Harry Rondhuis zingen we schunnige liedjes in de bus op de terugreis na een gewonnen toernooi. We brullen uit volle borst mee met Daar hoog in de bergen en In het land van Suriname.

Pieter steekt er vanaf dag één met kop en schouders bovenuit. Dat hij prof zou worden én het Nederlands Elftal zou bereiken, was voor ons desondanks ondenkbaar. Dat kon simpelweg niet. Hij had daar zelf toen al heel andere gedachten over. In het overwegend gereformeerde Drachten van de jaren zeventig waren dat soort ambities hersenspinsels die je maar beter zo snel mogelijk uit je hoofd kon zetten. Gelukkig bewees Pieter het tegendeel.
Exotische locaties
De uitnodiging van deze zomer om langs te komen, nemen we dan ook gretig aan. Een aantal jaar geleden waren er stoute plannen om hem op te zoeken in Tasjkent, Oezbekistan, de plek waar je na drie keer flink struikelen in China zit. Pieter weet de exotische locaties wel uit te kiezen. Het reisschema was tamelijk geniaal: vliegen op Moskou en dan bijna drie dagen met de trein reizen. We voelden de Oriënt Express-vibes al helemaal, maar corona gooide helaas roet in het eten.
Grote, emotionele woorden zijn niet echt aan ons besteed. Een paar dagen na thuiskomst komt er een WhatsApp-berichtje binnen vanuit Indonesië: “Het was heel gezellig om jullie mijn wereldje te laten zien.”
Een trip die prettig onder onze huid is gekropen.