U mag best weten: Camp Nou was lange tijd mijn natte stadiondroom. Om daar te spelen, voor die eindeloos hoge tribunes, dat zou toch wel behoorlijk ultiem moeten zijn. Drie keer bezocht ik het stadion in zijn ‘oude’ staat. Twee keer begin jaren negentig en eenmaal in 2014.
In de jaren negentig waren de laagste plaatsen achter het doel nog staanplaatsen en dientengevolge het goedkoopst. Dus daar kwam uw straatarme fotograafje de eerste keer terecht. Die lage positie had het grote voordeel dat het imposante stadion nog een tikkie imposanter leek dan vanaf een hogere positie.
Meegebrachte broodjes
De tweede keer bood een Spanjaard me zijn seizoenkaart aan, voor een paar tientjes. Dat was een plaats halverwege de tribunes, schuin achter het doel. Onvergetelijk was het geritsel van alle Spanjaarden, die hun meegebrachte broodjes massaal uit het zilverpapier haalden in de rust. Ook toen al was de stadioncatering een soort roverspraktijk.
Toeristenclub
De laatste keer was Barcelona veranderd in een toeristenclub, met bijbehorende zitplaatsen achter het doel. Een Zweed voor ons viel tijdens de wedstrijd in slaap, hetgeen mooi de voetballiefde van de gemiddelde toerist verbeeldde.
Verbouwing
En nu wordt Camp Nou verbouwd, al een paar jaar lang. Afgaand op de plaatjes die vorige week voorbijkwamen van het Feyenoord-legioen in Barcelona, blijft de oude vorm min of meer behouden. Aan hoe het met het percentage toeristen gesteld is, durf ik niet te denken.
