Voor de afgelopen edities van Staantribune gingen fotograaf Marco Magielse en hoofdredacteur Jim Holterhuës op pad met Joop van Maurik (80), de voormalig kroegbaas van De Engelenburgh, de donkerbruine kroeg waar Staantribune in 2014 werd opgericht. We gingen langs allerlei (voetbal)plekken uit zijn leven. Waaronder Elinkwijk, waar Joop als Utregs jochie vaak ging kijken. Tegenwoordig is het oude terrein een lost ground.
We passeren zijn geboortegrond, vlakbij het voormalige terrein van DWSV. “Maar daar staot nu nieuwbouw, je ziet er niks meer van terug. Gaon we nu naar Elinkwijk? Als jochie ging ik de ene week bij DOS in het stadion kijken en de andere week naar Zuilen. Je had een paar van die donkere jongens daar. Humphrey Mijnals, Michel Kruin, Erwin Sparendam, Charley, Charley… god, ik kan soms niet op achternamen komen… Hoe? Marbach! Ja, dat is ’m! Dat was er ook eentje, hoor. Had wel een paar vrouwen tegelijk.”
Lost ground
Aangekomen bij het Theo Thijssenplein voelen we aan het hekwerk, maar de oude hoofdingang is gesloten. Er hangt een A4’tje aan het hek dat Elinkwijk is verhuisd naar de Burgemeester Norbruislaan 672. Fotograaf Marco – groot liefhebber van lost grounds – kijkt verlekkerd door de tralies. De oude hoofdtribune staat er nog en een deel van de staantribunes ook.
Daor lag-ie weer, in de sloot, haha
“Kijk, aan die korte zijde ligt een sloot”, wijst Joop. “Daar sprongen we vaak overheen. Nou ja, behalve één jongen. Die noemden we Bukkem. Dan nam die een aonloop, maar op het laotste moment hield-ie altijd in… en daor lag-ie weer, in de sloot, haha!”
Terwijl Marco deze reportage maakt van het oude terrein van Elinkwijk, nemen Joop en ik een kijkje bij de nieuwe hoofdtribune van Elinkwijk, waar een paar mannen bezig zijn met de laatste werkzaamheden. De volgende dag speelt FC Utrecht hier een oefenwedstrijd tegen Cercle Brugge. Zodra hij de hoek om is, wordt Joop meteen herkend. “Hé Joop! Hé jochie!” roept een gedrongen man met een mooie Chiel Montagne-snor enthousiast. “Pak de lift maar, hoor, jochie, dan hoef je de trap niet op.”
Joop van Maurik
De mannen zijn vereerd met het bezoek van de oud-profvoetballer en met een biertje in de hand – voor Joop een watertje – halen zij anekdotes op. Een van hen, een kleine, kale man stelt zich voor als Roel van Barneveld.
Ik heb jou nog zien spelen, Joop
“Ik heb met Elinkwijk nog tegen jou gespeeld.” “Toen lag je zeker de hele tijd op de grond?” zegt de Chiel Montagne look-alike. Joop lacht zijn tanden bloot. “Kijk, hij ken er nog van genieten”, zegt de borstelsnor, die vertelt dat hij vroeger alle wedstrijden van Velox bezocht. “Uit en thuis. Samen met mijn vaoder. Ik heb jou nog zien spelen, Joop, en Willem natuurlijk, Van Haonegem.”
Kind van de stad
“Mooi hè, al die ouwe mannetjes herkennen hem meteen”, fluister ik tegen Marco. “We hebben zijn bekendheid onderschat”, zegt de fotograaf. “Hij is een kind van de stad.”
“Ken jij al die mensen, Joop?” vraag ik als we weer naar de auto lopen. “Ik had ze nog nooit gezien. Maar ze kennen mij wel. Van het voetbal of ze zijn wel eens in de kroeg geweest. Ik groet altijd terug. Heeej!”
Meer over Joop van Maurik in Staantribune nummer 61, 62 en 65.
