In het vroege voorjaar van 2015 moest ik op een druilerige maandagavond iemand naar Peer brengen en vervolgens een paar uur wachten tot we weer terug konden rijden naar Zuid-Oost Brabant. Peer is op een druilerige maandavond in maart niet het meest bruisende dorp in België, dus ik besloot een eindje door de omgeving te crossen en zo wat dieselgassen te verspreiden bij onze geliefde buren. Op de een of andere manier kwam ik terecht op het terrein van Houthalen VV.
Het werd al snel duidelijk dat die paar uurtjes wachten op buitengewoon aangename wijze zouden worden doorgebracht. Uiteraard stond de poort wagenwijd open en was het muisstil, geen Belgische ziel te bekennen. Het Mijnstadion (neen, het was niet in Beringen) bleek een volwaardig stadion met kaarsrechte staanplaatsen rondom het veld. Mooie hoekjes om de basis van de lichtmasten heen gebouwd en een bescheiden overkapping aan de lange zijde tegenover de hoofdtribune.
Merkwaardige hoofdtribune
Er waren ook onbestemde hokjes achter de korte zijde. En een woonwijkje met een ietwat unheimisch sfeertje om het terrein heen. Maar dan de merkwaardige hoofdtribune. Dat bleek een metalen constructie die boven de kantine hing. Een behoorlijk uniek bouwsel.
Het stadion bleef elf jaar in mijn achterhoofd hangen. Tot het er vorige maand van kwam nog eens een wedstrijdje te bezoeken, op een snikhete zondag. Er bleek inmiddels kunstgras te liggen en een stukje van de staantribunes was afgebroken. De hoofdtribune was niet toegankelijk, want bij de opknapbuurt van de kantine waren er wat gebreken aan het licht gekomen. Het grootste deel van de ongeveer veertig toeschouwers bevond zich onder het gammele dakje van het overdekte deel van de staantribune.
Het was zo landerig als het in België landerig kan zijn. Desalniettemin is het stadion van Houthalen VV, ondanks het kunstgras, nog altijd zeer de moeite waard voor een bezoekje. Tip: doe dat op een herfstige dag.
