Een ijskoud en voor een derde gevuld Jan Breydelstadion, regen die met bakken uit de lucht valt en verschrikkkelijk voetbal. Toch had ik Cercle Brugge – Zulte Waregem voor geen goud willen missen.
Het Jan Breydelstadion, dat Cercle deelt met grote broer Club Brugge, is allesbehalve een standaard stadion. Sinds de verbouwing voor EURO 2000 is er nauwelijks iets veranderd. Zoals zoveel Belgische stadions is het een apart bouwwerk: open hoeken, deels onoverdekte tribunes en een overvloed aan beton. Door de curva-achtige vorm doet het wat denken aan een Italiaans stadion. De eetkraampjes – waar vette cheeseburgers met chemische cheddarkaas worden verkocht – en de stinkende dixies voor het stadion maken het beeld helemaal af.
Meer spektakel naast dan op het veld
Mede door de open hoeken regenen we zeiknat, maar de randzaken op de tribunes maken veel goed. Beide steden liggen in West-Vlaanderen. Brugge is de provinciehoofdstad, terwijl Waregem een plattelandsstadje is. De confrontatie tussen beide ploegen is geen beladen derby, maar er is wel de nodige banter over en weer. Het hoogtepunt vindt halverwege de eerste helft plaats, kort na de 0-1 van Zulte Waregem. Vier jonge supporters van Cercle, hooguit zestien jaar oud, trekken bivakmutsen over hun hoofd en lopen naar het uitvak om daar onderaan het hek te provoceren. Het uitvak reageert luidkeels met een massaal “You’re focking shit!”.
Na verloop van tijd zijn de stewards van de thuisclub het baldadige gedrag beu en vragen de jongens bij het hek om weg te gaan. Terwijl die langs de lange zijde afdruipen, proberen ze met opzwepende armgebaren hun vrienden in het zwart achter het doel aan de overkant – waar de harde kern van Cercle staat – op te jutten om ook uit te breken. Hun pogingen blijven echter onbeantwoord, de mede-ultra’s negeren hen volledig. Tot overmaat van ramp worden ze door enkele pet- en sjaalsupporters op de lange zijde, in zwaar West-Vlaams accent, uitgemaakt voor uitschot.
Kinderen, konijnen en een nare steward
Mede door de 1-1-eindstand verloopt de wedstrijd verder zonder incidenten. De Waregem-supporters zijn in groten getale afgereisd naar de provinciehoofdstad en lopen voor de wedstrijd zonder problemen door het centrum van Brugge.
Op een paar opgeschoten tieners na bestaat het publiek van Cercle vooral uit gezinnen, dagjesmensen en studenten. Tijdens de wedstrijd zijn de vele kinderen in de gracht onafgebroken in de weer met Douze – iemand in een konijnenpak, de mascotte van Cercle. Deze mascotte staat regelmatig pal voor m’n neus, waardoor ik op sommige momenten weinig van de wedstrijd zie. Houd dus op de onderste rijen rekening met restricted view.
Wie niet in dit gemoedelijke Belgische beeld past, is een steward. Vanwege de harde regen nemen wij een paar rijen hoger plaats, waar we enigszins overdekt zitten. De steward is hier niet van gediend. We moeten plaatsnemen op de stoelen die op ons kaartje staan, terwijl er genoeg lege plekken zijn. Als dwarse Ollanders probeerden we het later nog een keer. Als hij even niet oplet, verhuizen we naar plekken een stuk hoger in het stadion. Als hij doorheeft dat we hem ontglipt zijn , werpt hij een paar chagrijnige blikken onze kant op, maar gelukkig laat hij ons zitten.
Geen topvoetbal, wel topdag
Als je per se goed voetbal wil zien, kun je Cercle Brugge beter overslaan. Mede door de extreem lage bezettingsgraad is het in het stadion ook geen gekkenhuis. Toch is Cercle zeker de moeite waard om te bezoeken. Het is een gezellige familieclub; buiten het stadion treedt zelfs een goochelaar op voor de jongste supporters.
Daarnaast is het erg makkelijk om aan kaarten te komen: voor nog geen zestien euro zitten we met z’n zessen naast elkaar, en seizoenkaarthouders mogen regelmatig gratis introducés meenemen. Daardoor is het een ideale club om met een vriendengroep van de Belgische sfeer te genieten. In combinatie met een Brugse Zot, het lokaal biertje, in het sprookjesachtige centrum van de stad, beleef je gegarandeerd een geslaagde groundhoptrip.