Een nieuw seizoen, een nieuwe rubriek. Waar de meeste West-Europese stadions zijn veranderd in kille LEGO-bakken, heb je in Schotland nog veel ouwe meuk. In de reeks Grounds of Caledonia gaan we ze bezoeken. De aftrap is in Greenock, want Cappielow Park is de voetbalhemel.

Op een steenworp afstand van de Clyde ligt Cappielow Park, al sinds 1879 de thuishaven van Greenock Morton. Het was ooit een typisch Schotse ‘bowl’ waar ook baanwielrennen, hondenraces en atletiek plaatsvonden.

Cappielow Park

In 1902 besloten de Schotse bobo’s een interland toe te wijzen aan Cappielow Park: Schotland – Wales. Er werd gehoopt op een flinke toeloop, maar slechts 5.284 supporters namen de moeite om te kijken. Ze werden beloond met een 5-1-overwinning, maar het toeschouwersaantal is nog altijd het laagste ooit voor een thuiswedstrijd van Schotland.

Over toeschouwersaantallen gesproken: het record staat nog altijd op 23.500 uit 1922. Die dag kon Celtic kampioen worden bij Greenock Morton als het een puntje zou pakken. Het werd 1-1 en The Bhoys hadden de titel binnen. De Greenockians waren niet blij met de vele Celtic-supporters in het stadion, haalden klinknagels uit de nabijgelegen haven en bekogelden de feestvierders. Klepperij!

Hoofdtribune

In de jaren erop werden de andere sporten gecanceld en veranderde Cappielow steeds meer in het stadion zoals we dat nu kennen, met tribunes strak langs het veld. Hoogtepunt was de bouw van de hoofdtribune in 1931, die nog altijd fier overeind staat en waar iedere twee weken uitsupporters over klagen, vanwege het gebrek aan beenruimte en palen in de bek, waardoor ze niet beide doelen kunnen zien.

Een ander pareltje is de Wee Dublin End achter het doel. Deze tribune dankt haar naam aan de vele Ierse immigranten die in wijk achter het stadion woonden en in de haven werkten. De Wee Dublin End is alleen open als Greenock Morton tegen een club speelt met veel supporters, zoals deze wedstrijd tegen Aberdeen.

Geen regen

De club gaf mij toestemming om de eerste helft in de thuisvakken te staan en de tweede helft tussen de uitfans. Daar hoorde ik veel woke genuil van de Aberdonians dat Cappielow een ‘shithole’ was en een ‘disgrace’. Opvallend, want Pittodrie van Aberdeen is nou ook niet bepaald het modernste stadion van het land. Bijna iedere uitsupporter heeft daar wel eens meeuwenschijt op z’n hoofd gehad.

Enfin, hier een sfeerimpressie van Cappielow Park. Een bijzondere dag, want normaal gesproken regent het in Greenock als ik er ben. Stiekem hoort dat ook bij de Cappielow-ervaring, maar toch was ik blij dat ik niet doorweekt in de Wee Dublin End stond. Het genuil van de Aberdonians was dan niet meer te doen geweest.