Na eerdere stadiontours bij Fulham en Chelsea plus een wedstrijd van Watford tegen Bristol City (2-0), waren mijn vrienden en ik verkocht. Sindsdien proberen we jaarlijks in een weekend zoveel mogelijk mee te pikken van het Engelse voetbal: stadiontours, wedstrijden en pies en pints in de pubs.

Stop 1: Goodbye Goodison Park

Goodison Park, stond al jaren hoog op ons lijstje en op het moment van boeken ging de befaamde thuishaven van The Toffees zijn laatste seizoen in . Inmiddels speelt Everton sinds september 2025 in het nieuwe Hill Dickinson Stadium.

We zijn te jong om Highbury te hebben meegemaakt, dus we moesten Goodison Park dan ook met onze eigen ogen gezien hebben vóór de sloop. Zo treurig als wij waren vanwege de sloop, zo niet treurig bleken de Evertonians. “The new stadium is massive, better and makes more money. Football is not the same anymore, it’s just about the money”. Dergelijke bewoordingen hoorden we meerdere keren terug. De supporters leken al veel verder te zijn in het rouwproces.

Blauwe bak

De buitenkant van Goodison Park hing vol met grote banners met (oud-)spelers, om de onderhoudsachterstanden te verbloemen. Iets wat je in Valencia bij Mestalla ook terugziet aan de buitenkant. Het enige verschil tussen Valencia CF en Everton is dat ze in Liverpool een paar jaar doen over de bouw van een nieuw stadion en aan de Spaanse kust al bijna twee decennia.

Goodison Park – een ontwerp van ‘stadium godfather’ Archibald Leitch – is een lust voor het oog. De terrasvormige tribunes liggen in verschillende lagen over elkaar heen. De ene nog steiler dan de ander.

Je kunt het stadion nog steeds bezoeken voor een wedstrijd van het vrouwenelftal van Everton, ook al is inmiddels een gedeelte gesloopt.

Stop 2: Groot, groter, Anfield

Negenhonderd meter lopen en je staat bij de grotere buurman: Liverpool. We kenden de foto’s van de korte afstand en Stanley Park tussen de twee stadions, maar om daadwerkelijk in het park te staan, was bijzonder. Kijk je vooruit, zie je Anfield, draai je je om, dan zie je vanaf die plek Goodison.

Eenmaal binnen bij de grotere, commerciëlere buurman mag je zelf je eigen rondje lopen door het stadion. Een mini-iPadje met video’s, de aanwijzingen van de Liverpool-medewerkers en teksten en video’s geprojecteerd op de muren, maakten het allemaal wat veel. We verkiezen stadiontours met een persoonlijke rondleiding boven dit.

Vrijwilligers

Gelukkig spraken we bij Liverpool nog een aantal vrijwilligers. Als trotse Nederlanders begonnen we natuurlijk over Virgil van Dijk die al jaren op Anfield speelt. Een oudere man, die de kleedkamer van de thuisploeg in de gaten moest houden, vertelde dat hij al heel zijn leven een seizoenkaart heeft en veel grote spelers heeft gezien, maar nog nooit iemand als Virgil: “He’s the biggest Liverpool player and personality I’ve ever seen here. He’s way bigger than fellas like Gerrard and Ian Rush.” Die kon Virgil mooi in zijn zak steken.

Ondanks dat we meer houden van oudere (lees: meer vervallen) stadions, beviel het vernieuwde Anfield ons toch goed. Ineens stonden we op de plek waar veel spannende Champions League-wedstrijden zich afspeelden én waar veel eigen verhitte FIFA-wedstrijden (die op de spelcomputer) werden afgewerkt. Impressive!

Stop 3: Hakken en zagen bij Charlton Athletic

Op dag twee verlieten we Liverpool om met de trein naar Londen te reizen. We dumpten onze spullen en wilden een trein nemen naar station Charlton, voor een bezoek aan de gelijknamige voetbalclub. Helaas werd er aan het spoor gewerkt en konden we deze trein niet nemen. Een Uber dan maar. Nooit doen. Londen is verschrikkelijk met de auto.

Bovendien hadden wij een chauffeur die hopelijk voorzichtiger omgaat met zijn vrouw dan met zijn pedalen. Gassen, remmen, gassen, remmen. We hadden nog geen pints op maar toen we uitstapten, leek het alsof we de hele dag in het pub hadden gezeten. Een goed voetballend Charlton Atlethic was het minste wat we verdienden na deze ellendige trip. Helaas bleek niets minder waar.

Niet om aan te zien

De wedstrijd tussen Charlton Athletic en Shrewsbury, op dat moment een kraker in de onderste regionen van League One, was niet om aan te zien. Je hebt van die dingen die zó slecht zijn dat het mooi wordt. Zoals deze pot voetbal. Balletjes naar niemandsland, een keeper die bij de zijlijn een aanvaller doormidden zaagde en zelfs twee supporters van Charlton op het veld met een spandoek. Deze wedstrijd had het allemaal. De supporters in de rij voor ons vertelden dat ze al tweeëntwintig jaar een seizoenkaart hebben, maar dit nog nooit hadden meegemaakt.

De eerste helft van de wedstrijd was voor Shrewsbury, de tweede voor de Red Robins. Een gelijkspel was dus een terechte uitslag. De vele meegereisde supporters van Shrewsbury, van wie de helft was verkleed (we kregen even Blackpool away vibes), vierden in het uitvak van The Valley (dat iets weg heeft van de Grolsch Veste) feest. Zij hadden aan één punt genoeg voor handhaving. Iedereen tevreden. We sloten de dag af met onze welverdiende pints en Jagerbombs in supporterpub The Royal Oak.

Stop 4: Crystal Palace – last but not least

De laatste stop van het weekend: Crystal Palace, Charlton’s grote rivaal. De rivaliteit is gebaseerd op het feit dat ze allebei in Zuid-Londen spelen, maar nog meer vanwege het feit dat ze Selhurst Park zeven jaar lang moesten delen met elkaar. Het stadion van Charlton was afgekeurd vanwege strengere regels na de ramp op Hillsborough en het Heizeldrama. Een heftige rivaliteit was geboren.

Op het programma stond een wedstrijd tegen een andere stadsgenoot: West Ham United. “It’s always a game between two teams who are equal to each other so we won’t see many goals against or from West Spam United”, aldus de kenners.

Maar vanaf minuut één jaagde Palace The Hammers op en volgde kans na kans. Binnen een halfuur stonden The Eagles met 3-0 voor. Het publiek werd gek.

Artikel gaat verder onder de foto’s