Nederland heeft een ongekend indrukwekkende infrastructuur voor het amateurvoetbal. Zelfs het kleinste dorpje heeft een terrein met tenminste één kunstgrasveld, keurige kleedkamers en een kantine waar cappuccino kan worden genuttigd in de rust. Kom daar maar eens om in Engeland, waar in het weekend veldjes in parken provisorisch worden opgetuigd voor een partijtje hoofball.
Die luxe heeft ook schaduwzijden. Zo is de hedendaagse jeugd het ontwend om op natuurgras te spelen. Te hobbelig, te droog of te nat en bovenal te onvoorspelbaar. De jeugd wil de bal zien rollen zoals in het Emirates of het Parc des Princes. Watjes zijn het geworden. Ze weten niet meer hoe het voelt om een sliding in te zetten op de enkels van die irritante rechtsbuiten die je nu al voor de vijfde keer zijn hielen laat zien. En modder op de broek is al helemaal onwenselijk. Dan liever kurkkorrels in de gekleurde schoentjes.
Gebrek aan variatie
Een ander minpunt is het gebrek aan variatie. De terreinen lijken allemaal op elkaar. Een kunstgrasveld met zo’n naar groen hek eromheen, je ziet het vrijwel overal. De kunstgrasduivel is weinig creatief.
Prachtige houten tribune
Gelukkig zie je hier en daar nog glimpen van ouwe meuk langs de lijnen. Zoals bij LSC 1890 in Sneek, waar een prachtige houten tribune het hoofd/kunstgrasveld een flinke upgrade geeft. Van de Amsterdamse School is deze schoonheid.
Het is nummer zes in een reeks van klassieke Nederlandse tribunes op amateurterreinen die ik eerder deze week heb vastgelegd. Analoog welteverstaan, met een oude Hasselblad. Ja, als je zoiets doet moet het in stijl gebeuren.
Vanaf volgend jaar in Staantribune elke editie een viering van een schim uit ons voetbalverleden. Deze serie is digitaal, om jij, trouwe lezer, alvast lekker te maken voor wat gaat komen.
