Voor mijn nieuwe boek D10S bezocht ik 75 Argentijnse wedstrijden. Een aantal passeren de revue in Voetbalstad Buenos Aires deel 1 en 2, maar een hoop ook niet. Zoals bijvoorbeeld Huracán – Gimnasia, waar we op sleeptouw werden genomen door uberfan Palito.
“Wat is jullie favoriete Argentijnse club?” brult Palito door de auto, terwijl we door de wijk Parque Patricios scheuren. Ik vertel dat Racing Club mijn favoriet is en Nueva Chicago mijn soft spot. DJ Storm begint te ratelen over Boca Juniors, omdat die club net als Feyenoord een vereniging is waar mensen hun mouwen opstropen en van hard werken houden.
Barracas Central
Nadat Bras Barracas Central antwoordt, valt het even stil. “En jij, El Chino?” zegt Palito terwijl hij naar Wibi wijst. Die kijkt alsof hij heel erg moet poepen en begint te stotteren. “Je hoeft je niet te schamen, Chino. Bras is voor Barracas, daar lachen wij om. Iedere club is goed, behalve San Silencio (San Lorenzo, red.) natuurlijk. Je bent toch niet voor die rukkers?”
Wibi schudt snel nee, maar weet niet meer wat hij moet zeggen en barst bijna in tranen uit. Dan antwoordt hij stotterend: “Ik ben voor iedereen die succes heeft.” Wat een lafaard. De hele week is het San Lorenzo voor en San Lorenzo na, maar nu is hij zogenaamd voor iedere club. DJ Storm en ik zijn zwaar teleurgesteld in hem.
Gelukkig voor Wibi ziet Palito, die hier bekendstaat als Mr. Huracán, een groep mooie vrouwen lopen en is het kruisverhoor afgelopen. Hij opent zijn raam en schreeuwt “HI GERLS” naar de vrouwen. Die zijn niet onder de indruk van deze matige versierpoging, maar de toon is gezet voor deze middag.
El Palacio
Dat wij hier met zes man in de kleine auto van Palito zitten, hebben we te danken aan vriend van de show Martin Borgese. Deze River Plate-supporter is een vriend van Mr Huracán. Palito gaat speciaal voor ons El Palacio openen, zodat we het veld op mogen en alle hoeken en kieren kunnen bekijken. Een droom voor mij.
Estadio Tomás Adolfo Ducó, zoals El Palacio officieel heet, is in mijn ogen het mooiste stadion ter wereld. Het heeft alles. De art deco-façade van de hoofdtribune heeft wat weg van het oude Highbury en ziet eruit als een oud Engels herenhuis. De entreehal is van marmer en de typografie klopt helemaal. Zelfs de hokjes voor de kaartverkoop zijn fraai.
Achter beide doelen heb je gigantische staantribunes met de clubnaam en luchtballon erop geschilderd. Er zijn kleine voetbalveldjes voor de tribunes, zodat kinderen tijdens de wedstrijd kunnen voetballen. Aan de lange zijde heb je betonnen stoeltjes en het hoogtepunt is de enorme toren in het midden, die wat wegheeft van een raket. El Palacio is porno, pure porno.
Middencirkel
Palito blijkt echt Mr. Huracán te zijn, want hij kent iedereen hier in het stadion. Terwijl de voorbereidingen voor de wedstrijd van vanavond worden getroffen, lopen wij het veld op. Vanaf de middelcirkel kan ik alles goed in mij opnemen. Als ik profvoetballer zou zijn, zou ik hier eens willen spelen.
“Chino, wat ben je stil”, buldert Palito richting Wibi. “Mooi stadion, hè?” De laffe Wibi antwoordt dat hij El Palacio het mooiste stadion van Argentinië vindt. Als er ooit oorlog komt en we worden bezet door de Russen, dan weet je dat je niet bij Wibi hoeft aan te bellen om te schuilen. Die naait je erbij voor drie rijksdaalders.
Artikel gaat verder onder de foto’s
