“De Schotse voetbalcompetitie duurt 38 wedstrijden en aan het eind wint Celtic.” Sinds het faillissement van Rangers in 2012 is dat bijna ieder jaar zo en ook dit seizoen is dat het geval, al moest het tegen Hearts uit de tenen komen. Ik schreef gisteren al over de voorgeschiedenis van dit duel.
In 2016 was ik bij Celtic – Aberdeen. De thuisploeg won met 3-2 en werd daardoor kampioen. Er kon met moeite een applaus vanaf, van echte blijdschap was amper sprake. Zonder Rangers in de competitie leken de titels minder waarde te hebben.
Afgesloten Celtic Park
Een deel van Celtic Park was zelfs afgesloten tijdens de Old Firm-loze jaren, omdat er niet genoeg interesse was vanuit de supporters. Gemiddeld kwam 44.000 toeschouwers naar Celtic Park. Gelukkig voor Celtic promoveerde Rangers in 2016 naar het hoogste niveau en dat zorgde voor een boost.
De toeschouwersaantallen stegen richting de 60.000 en de jaren erop won Celtic de titel regelmatig met een enorme voorsprong. Alles stond in het teken van de 10-a-in-row. De Bhoys zouden daarmee een nieuw record vestigen. Ooit lukte het Celtic (onder Jock Stein) en Rangers (in de jaren negentig) om er negen op een rij te winnen, maar tien was steeds een brug te ver.
Geen tien op een rij
Dat tiende kampioenschap was daarom heilig, maar net dat jaar (2021) lukte het niet voor Celtic. Rangers werd ongeslagen kampioen en eindigde 25 punten voor op de Bhoys. Was er weer een open competitie? Niet echt. Celtic stelde orde op zaken, investeerde flink en pakte de afgelopen vier jaar relatief makkelijk de titel.
Dat leek dit jaar ook het geval, maar het rommelde. De Champions League-uitschakeling tegen Kairat Almaty was indirect het einde van manager Brendan Rodgers. Hij stapte op en good old Martin O’Neill nam het over op interimbasis. Hij deed het uitstekend, maar zou opstappen zodra er een vervanger was gevonden.
Clown
In december werd die binnengehaald: Wilfred Nancy, een Fransman zonder noemenswaardige spelerscarrière, die alleen in de MLS had getraind. Hij werd de hemel ingeschreven als een briljant vernieuwer. Met veel bombarie presenteerde Celtic hem, maar het bleek een clown te zijn.
Na 33 dagen – waarin Celtic zes van de acht wedstrijden onder zijn leiding verloor – mocht hij terug naar het circus. Nooit had een Celtic-manager slechter gepresteerd. Zijn vervanger? Martin O’Neill. De Noord-Ier kreeg de taak om nog wat van het seizoen te maken en deed dat met verve.
Duur puntverlies
Motherwell zal voor altijd verbonden blijven aan deze titelstrijd. Een week geleden speelde Hearts met 1-1 gelijk in de staalstad. Duur puntverlies, bleek achteraf. Zuur puntverlies ook, want de bond gaf later toe dat Hearts een strafschop had moeten krijgen. Foutje, bedankt.
Een paar dagen later kreeg Celtic wel een penalty tegen Motherwell. Eentje van het dubieuzere soort. Online trollen maakten een AI-foto waarop het hands leek, maar in werkelijkheid was het niet te zien. Offline gaven veel Celtic-supporters ook toe dat het geen strafschop was. Door die penalty won Celtic met 2-3 en was een overwinning op Hearts in eigen huis genoeg. Hadden ze die strafschop niet gekregen, dan hadden de Bhoys met 3-0 moeten winnen. Een schier onmogelijke opgave.
In het voordeel van topclubs
Was het corruptie? Ik denk het niet. Ignace van Swieten gaf na zijn carrière toe dat je als scheidsrechter eerder in het voordeel van topclubs fluit, zeker als die thuis spelen. Dezelfde verhalen vertelden scheidsrechters over het Manchester United van Alex Ferguson. Ze voelden zich zó geïntimideerd dat ze daardoor sneller in het voordeel van de Red Devils floten.
Ik heb het gevoel dat dit ook meespeelde in Motherwell. De scheidsrechter en VAR waren Rangers-supporters, dus dat die Celtic zouden helpen, lijkt mij sterk. Ze wisten niet zeker of het een strafschop was of niet en dan is het makkelijker om het voordeel aan de topclub te geven.
Godsgeschenk
Een godsgeschenk voor Celtic, want hierdoor was een overwinning genoeg en voor de wedstrijd had iedereen die ik buiten het stadion sprak er veel vertrouwen in. Ik zag overal vlaggen met het getal ‘56’ erop, want winst zou de 56ste landstitel betekenen voor de Bhoys en er heerste een feeststemming.
Bij mijn schoonfamilie en veel Hearts-kennissen was het vertrouwen minder hoog. Iedereen vreesde dat er weer dubieuze arbitrale beslissingen in het voordeel van Celtic zouden komen als het de thuisclub niet op een eerlijke manier zou lukken.
Complotten
Ik heb in de twaalf jaar dat ik in Schotland woon, gemerkt dat het “helpen” van Celtic en Rangers heel erg leeft. Niet alleen bij Hearts, maar bij supporters van alle Schotse clubs. Er gaan veel complottheorieën rond.
Zelf heb ik het ook wel eens gezien. Zo zat ik in 2023 bij Aberdeen – Rangers en het stond na negentig minuten 1-0. Mijn buurman zei dat het jammer was dat het geen 2-0 stond, want nu zou Rangers hun wekelijkse strafschop weer krijgen. Dat gebeurde inderdaad en het was een heel dubieuze beslissing.
Angst
Bij Celtic – Hearts vond ik niets aan te merken op de leiding. Celtic kreeg weer een strafschop, maar ditmaal leek mij het een terechte. Hierdoor werd het vlak voor rust 1-1 en dat bracht weer leven in de ploeg van Celtic, die tot dan toe totaal niet overtuigde.
Het was opvallend hoe relatief makkelijk Hearts standhield. Maar met nog twintig minuten te gaan, kroop er ineens angst in de ploeg en gingen ze verdedigend spelen. Drie minuten voor tijd gebeurde het onvermijdelijke: 2-1. Het leek even buitenspel, maar de VAR greep in en keurde het doelpunt in mijn ogen terecht goed.
Alles of niets
Hearts besloot alles-of-niets te gaan spelen en stuurde de doelman naar voren en dat werkt zelden. Zonder keeper om de bal tegen te houden werd het 3-1 en een pitch invasion volgde. Er was nog een minuut te spelen, maar de wedstrijd werd niet meer hervat. Daar wordt momenteel nog steeds schande over gesproken.
Het is titel veertien in vijftien jaar voor Celtic. De Bhoys gaan met 56 ook Rangers (dat er 55 heeft) voor het eerst sinds 1930 voorbij als recordkampioen. Dat is opvallend, want in 2000 was de verhouding nog 49-36 in het voordeel van de Gers.
Feest in Leith
Waar het misschien nog wel een groter feest was dan in Glasgow, was in Leith. Hibernian verloor van Motherwell, maar alsnog ging het hele stadion daar uit z’n plaat toen bekend werd dat Celtic had gewonnen. Al weken is het een en al stress voor de Hibees over een eventuele titel voor Hearts.
Wat nu? Ik verwacht dat Celtic komende zomer flink gaat investeren. Zonder Martin O’Neill waren de Bhoys nooit kampioen geworden en dat risico gaan ze niet nog een keer nemen. Celtic heeft een goedgevulde bankrekening en kan goede spelers halen als ze willen. Ik verwacht daarom komend jaar titel 57 voor de Bhoys.
Schrijver/journalist Joris van de Wier woont sinds 2014 in Schotland. Hij verhuisde naar Edinburgh om een seizoen lang Heart of Midlothian te volgen. Hierover schreef hij de bestseller Glorious Hearts. Het boek is te bestellen in de Staantribune Webshop of verkrijgbaar als welkomstcadeau bij een abonnement op Staantribune.
