Staantribune kreeg gisteren het droevige bericht dat Johannes de Boer (foto hierboven met blauwe muts) op 29 mei, op 73-jarige leeftijd, is overleden. De Urker werd als tweede Nederlander ooit lid van de beroemde Engelse 92 Club.
De oppervincker bezocht een enorme lijst voetbalclubs in zijn leven, maar de laatste jaren stond hij liever langs de amateurvelden.
Wij wensen de nabestaanden veel sterkte met dit verlies.
Rust zacht, Johannes – Redactie en medewerkers van Staantribune
Als eerbetoon aan deze oer-groundhopper plaatsen wij hieronder het interview dat wij in 2019 met Johannes hadden voor Staantribune nummer 23.
Ik heb meer voetbalwedstrijden gezien dan Louis van Gaal
De Boer staat mij op te wachten voor zijn huisje op Urk. Op de muur hangt een schild met de naam Craven Cottage. Later zal hij de officiële brief laten zien waarmee Fulham De Boer toestemming gaf om zijn huis naar het beroemde stadion in Londen te vernoemen. “De naam is niet beschermd”, zegt hij. “Maar het is toch leuk, die reactie.”
Museum op zich
De woning van De Boer op Urk is een museum op zich. Bij binnenkomst in de gang zijn de muren behangen met foto’s van voetbalvelden en andere voetbalmemorabilia, zijn woonkamer bestaat voor de ene helft uit een vitrinekast met nagebouwde slagschepen en de andere helft uit een kast met een enorme serie dvd’s over treinreizen op de meest uiteenlopende trajecten.
Daarboven en door de hele keuken hangen koffiekopjes met logo’s van voetbalclubs: Nederlandse profclubs, heel veel amateurclubs, Engelse en Schotse clubs en op twee plankjes Duitse clubs. De Boer is een echte verzamelaar.
Een jaar lang Urk volgen
“Ik was zestien jaar toen ik in 1968 voor het eerst een voetbalwedstrijd bezocht, Urk tegen Eems Boys”, begint de nu 66-jarige Urker. “Daarna heb ik in 1969 een jaar bij de Koninklijke Marine gezeten, zeg maar als kindsoldaat, dat kon toen nog. Toen ik terugkwam, heb ik Urk een jaar lang volledig gevolgd en ging ik ook mee naar de uitwedstrijden. Dat was een mooi seizoen, bijna waren we gedegradeerd, maar door een goede tweede seizoenshelft eindigden we toch nog in de middenmoot van de tweede klasse zaterdagamateurs.”
“Ik heb van alle clubs van die competitie kopjes laten maken. Ik moet er nog vier. Dan kan ik ze in volgorde van de eindstand daar tegen de muur zetten”, wijst hij naar een nog zeldzaam leeg stuk muur tussen de twee ramen.
De eerste voetbalwedstrijd
“In 1976 kwam ik voor het eerst met mijn broer in Engeland. Ik ben toen fan geworden van de Britse spoorwegen en ben gaan linehoppen. Ik had in Nederland al het hele spoorwegennet gedaan en ben dat van 1976 tot 1980 in Engeland gaan doen. Tijdens die eerste vakantie in Engeland zag ik mijn eerste voetbalwedstrijd daar: Tottenham Hotspur tegen Newcastle United. Het werd 0-2. Dat was ook het seizoen dat Spurs degradeerde. De zaterdag erop bezocht ik West Ham United tegen Leicester City. In de vakanties daarop die ik door Engeland treinde, ben ik steeds weer wedstrijden gaan volgen en in 1981 besloot ik alle profclubs te bezoeken.”
De Boer had ondertussen al veel wedstrijden in Nederland gezien. “Ik ging eerst alleen naar Urk, later ook naar Ajax. In de Europa Cup I ben ik niet bij de finales geweest, wel de halve finales tegen Atlético Madrid en Real Madrid. Die tegen Benfica was al uitverkocht. Vanaf 1975 ben ik gaan kijken naar SC Cambuur. Ik volgde het zaterdagvoetbal verder in het Friesch Dagblad, dat ik bij vrienden las. De verslagen van Reinder Bosma verslond ik. Maar toen ik voor het eerst in Engeland kwam, veranderde mijn leven.”
Toen ik voor het eerst in Engeland kwam, veranderde mijn leven
Het Engelse voetbal moest De Boer via de radio volgen. “Op zaterdagavond luisterde ik naar de BBC World Service of naar BBC1, die de uitslagen brachten. Ik had in Engeland een boekje met het speelschema gekocht, dus ik hoefde alleen maar de uitslagen in te vullen. Ik had ondertussen gehoord van ‘The 92 Club’, een club voor mensen die bij alle 92 profclubs een wedstrijd hadden gezien. Ik besloot dat ik daarvan lid wilde worden. Ruud Vermeer van The Continentals was de eerste Nederlander die dat lukte, maar hij is overleden. Ik was de tweede en heb lidnummer 559. Ik geloof dat er momenteel zo’n duizend leden zijn.”
Oneindige lijst
De Boer komt met een oneindige lijst wedstrijden die hij zich kan herinneren. Hij heeft ze allemaal in zijn hoofd zitten. “Ik zie het als een soort dagboek.” Volgens de 66-jarige Urker komt het ook omdat hij van vrijwel iedere wedstrijd wel iets speciaals weet. Hij wijst op de lijst met wedstrijden die hij van boven heeft gehaald. “Kijk hier, Geel Wit Ameland tegen Irnsum. Die laatste komt uit het dorp van schaatsster Atje Keulen-Deelstra, twee zoons van haar deden mee en een van die zoons werd uit het veld gestuurd. Zo onthoud ik dat.”
Hij houdt een hele administratie bij van alle wedstrijden die hij heeft gezien. Hij was jarenlang werkzaam als administrateur voor een visverwerkingsbedrijf op Urk, enige jaren als financieel directeur. Een goede ‘boekhouding’ bijhouden, is aan hem wel besteed. Veel van de wedstrijden die hij heeft gezien, zijn in stadions die we nu alleen kennen van oude beelden, zoals het oude Hampden Park.
Schotse bekerfinale
“In 1982 ging ik naar de Schotse bekerfinale tussen Rangers en Aberdeen. Het waren de topjaren voor Aberdeen, dat het jaar erop de Europa Cup II won. Ik heb op Hampden Park een wedstrijd uit het Vierlandentoernooi gezien, Schotland – Wales, en daarna Schotland – Engeland, met 88.000 mensen op de tribune. Hampden Park was echt een bouwval toen. Ik ben ook nog op het oorspronkelijke Ibrox geweest, vóór het werd verbouwd. Daar konden toen 80.000 toeschouwers in.”
“Vanaf 1982 werden mijn bezoeken aan Groot-Brittannië serieus en een jaar later ging ik helemaal full speed”, memoreert De Boer. Hij lepelt zo de wedstrijden op van een week aan de overkant van de Noordzee. “Eerst was ik bij Celtic – Aberdeen, daarna op Wembley bij de wedstrijd om de Charity Shield tussen Arsenal en Manchester United, mét Arnold Mühren. Daarna bezocht ik Southend United – Huddersfield Town en de woensdag ging ik naar Bradford City, het oude stadion dat twee jaar later in brand is gevlogen. Je zag de rotzooi daar zo onder de tribunes liggen. Dat zou later de oorzaak van die brand zijn. Vrijdag weer naar Southend United, zaterdag naar Crystal Palace – Burnley en als afsluiter zondag naar Leyton Orient – Reading. Daar heb ik ook The Continentals ontmoet.”
92 clubs
De Boer gaat in 1984 mee op reis met de Nederlandse Engelandvaarders. “Dat was de eerste keer dat ik vloog, want daarvóór ging ik altijd met de boot en de trein. Ik heb het jaar erop The Continentals verlaten met mijn goede vriend Henk van der Sluis en toen hebben we zelf The Dutchies opgericht. Toen is het feest pas echt begonnen. We hebben samen tientallen reizen gemaakt. In 1988 bezocht ik mijn 92ste club. Op het oude Fellows Park bezocht ik Walsall tegen Notts County, een feestelijke dag. Walsall promoveerde naar de tweede divisie en ik werd lid van The 92 Club.” Later laat hij foto’s zien van de trainer van Walsall die op de schouders wordt genomen en daarna van hemzelf op diezelfde schouders. “Ja, en wat moest ik toen?” zegt hij. “Je gaat toch denken, wat nu? Aan de top komen is één ding, maar er blijven… ’, zegt hij lachend.
“Tot 1992 ben ik toen bezig geweest om de 38 te voltooien, dat waren alle Schotse profclubs destijds. Dat heb ik bereikt met de wedstrijd Alloa Athletic – Cowdenbeath. In 1993 kwamen we erachter dat er een groundhoptrip was naar de Northern League, dat is niveau tien, denk ik. Rond het paasweekend, acht wedstrijden in drie dagen in het gebied tussen tussen Newcastle, Middlesbrough en Sunderland, het oude mijngebied.”
Acht wedstrijden in drie dagen
Acht wedstrijden in drie dagen, helemaal geen probleem, vindt De Boer. “De eerste wedstrijd om elf uur, de tweede om half drie en de derde om zeven uur. We reden met twee bussen en een heel lint auto’s erachteraan. Ik denk dat er bij die trips zo’n driehonderd man meeging.” Hij vertelt over een monstertrip waarin hij met zijn kameraad Van der Sluis wedstrijden in Engeland, Ierland, Noord-Ierland en Schotland bezocht, 25 wedstrijden in drie weken. “Toen we in Wick, in Schotland, aankwamen, waren we afgepeigerd. We hadden een hotel geboekt en op vrijdagavond niets gedaan. Lazen we de volgende dag dat er een wedstrijd was geweest. We zeggen nog altijd tegen elkaar: als we die reis nou nog eens over konden doen.”
De Boer stort zich op de Northern League, en later de Devon County League, de Western League en de South Western League. “Daarna heb ik in 2002 nog veertien dagen door Schotland getript, maar ik raakte het heilige vuur een beetje kwijt. De belangstelling bij mij liep terug. Tijdens die laatste trip in 2002 heb ik onder meer Dundee – Celtic gezien en Stranraer tegen St. Johnstone. De laatste wedstrijd die ik in Engeland zag, is Gateshead tegen Droylsden, op 25 september 2002. In totaal 524 wedstrijden in het buitenland. Ik denk dat ik meer wedstrijden in het buitenland heb gezien dan Louis van Gaal.”
Urk 2
Die wedstrijden waren in Groot-Brittannië, en ook in Duitsland, België, Luxemburg en Frankrijk. Met het mediterrane voetbal heeft De Boer heel weinig. “Bij mijn lidmaatschap van The Continentals destijds moest je ook je personalia inleveren. Toen heb ik opgeschreven dat ze Italië en Spanje uit de FIFA moesten schoppen. Weg ermee. Het is in Spanje wel wat verbeterd, maar Italië was echt berucht met hun catenaccio-voetbal.”
Ondertussen had hij wel al een nieuwe passie: Urk 2. De Boer wordt een fanatiek volger van het tweede elftal van Urk. “Dat komt een beetje door seizoen 1997-1998. Urk 2 werd toen Nederlands kampioen in de reserveklasse van de zaterdagamateurs en won vervolgens om het algeheel landskampioenschap van Venray 2. Vanaf dat jaar ben ik het team blijven volgen, al is dat nu natuurlijk een heel ander team dan destijds, het is het opleidingselftal voor het eerste. Alle jongens komen van Urk zelf, maar dat geldt ook voor het eerste. Onlangs is er een reünie geweest van het elftal dat toen kampioen werd. Samen met mijn neef Jan, broer Klaas en vriend Pieter Hoekman waren we als enige supporters uitgenodigd.”
VEEL ENGELSE CLUBS HEBBEN EEN NIEUW STADION GEKREGEN, MAAR DAAR HEB IK GEEN ZIN MEER IN
Hij heeft zich ondertussen toegelegd op het groundhoppen in het Nederlandse amateurvoetbal. Er komen jaren dat hij minder wedstrijden ziet, omdat hij actief is als penningmeester van de voetbalclub van Urk. “Kijk maar”, wijst hij op een van die jaren na 2002. “Dat jaar heb ik maar 31 wedstrijden gezien. Van de wedstrijden van het eerste kon ik dan de eerste helft niet zien omdat ik in het hokje van de kaartverkoop zat. En dan telt die wedstrijd voor mij niet.”
Ruim 1200 clubs
Friesland heeft hij op vier van de 175 clubs na helemaal gehad en in Noord-Holland bezocht hij ook een groot deel van de clubs. De Boer houdt de administratie bij en kwam tot vorig seizoen tot 1.239 bezochte clubs: 402 in het buitenland en 837 in Nederland. “Ik houd ook aantallen bij van John Panhuys uit Amsterdam, die zit op ruim 1.900 clubs en bezoekt alleen de eerste elftallen. Dat doe ik niet.”
In zijn oneindige lijst met wedstrijden valt het oog op de wedstrijd Oud-Urk tegen Tuvalu. “Grappig dat je dat ziet”, zeg hij. “Dat was het team dat werd gecoacht door Foppe de Haan. Die speelden hier een interland en ervoor was de wedstrijd van zestig pupillen tegen het elftal van Tuvalu. Dat was echt fantastisch.”
Het profvoetbal is veranderd
Mist hij het niet, de wedstrijden in Engeland? “Nee, niet echt. Ik kijk ook amper televisie. Als ik iets wil kijken, zet ik een van mijn dvd’s op. Alleen voor de eerste ronde van de FA Cup zet ik speciaal de tv aan. Meestal kijken we dan met wat leden van The Dutchies erbij. Maar verderop in het toernooi, als er alleen nog maar grote kanonnen zijn, hoeft het voor mij niet.”
De Boer denkt ook dat het hele profvoetbal in Engeland veranderd is. “Voetbal International heeft vorig jaar een reis langs alle 92 clubs gemaakt. Als je die verslagen leest, zie je dat het wereldje harder is geworden. Soms werden ze heel bot ontvangen en het is natuurlijk veel duurder geworden. Als wij ergens heengingen in de jaren tachtig en ons meldden, dan werden we altijd heel hartelijk ontvangen, ook bij grote clubs als Manchester United en Liverpool. Zelfs voor wedstrijden als Liverpool – Everton konden we kaartjes krijgen, als je maar even motiveerde waarom je die wedstrijd graag wilde zien. Dat vonden ze prachtig. Ik heb eens een brief naar Manchester United geschreven, die werd geplaatst in het programmablad. Dat hebben tachtigduizend mensen gezien.”
Nu gaat hij liever naar een wedstrijd van een vierdeklasser in de amateurklasse in Oost-Groningen dan naar zo’n wedstrijden met tienduizenden toeschouwers, al waren die contrasten er altijd. “Ik heb Peter van Vossen met Anderlecht zien spelen bij FC Boom in 1993 voor een paar duizend man. Een paar dagen eerder zat ik op Wembley bij Engeland – Nederland (2-2), waarin hij scoorde. Een groter contrast is er bijna niet.”
De Boer leidt me door zijn Urker huisje. In de kelder liggen de programmablaadjes van alle wedstrijden waar hij is geweest. “Op de vliering heb ik ook nog drieduizend Engelse programma’s liggen.” Hij laat de kaartjes van zijn eerste wedstrijden zien. Tottenham Hotspur – Newcastle United voor anderhalve pond, de foto’s van zijn bezoek aan Reading – Ipswich Town. Het was de één na laatste club van zijn 92-lijst. De lijst voor zijn aanvraag van het lidmaatschap haalt hij tevoorschijn. “Kijk, je moest de wedstrijden alfabetisch intikken en doorgeven waar je was geweest, niet chronologisch.”
Hij erkent dat hij van de nieuwe stadions er nog heel wat moet doen. De modernisering in het Engelse voetbal heeft ervoor gezorgd dat veel lijsten in The 92 Club niet meer compleet zijn. “Veel clubs hebben in de tussentijd een nieuw stadion gekregen, maar daar heb ik geen zin meer in.” Al kruipt ook bij De Boer het bloed waar het niet gaan kan. “Ik wil wel graag nog een keer naar Werder Bremen. Dat is mijn club in de Bundesliga. Wellicht dat ik met neef Jan een autootje ga kopen, dan kunnen we daar nog een keer heen.”
The 92 Club
The 92 Club werd in 1978 opgericht door Gordon Pearce, een inmiddels overleden supporter van Bristol Rovers. Om officieel lid te worden, moet je de lijst met 92 clubs netjes invullen met welke wedstrijd je in welk stadion hebt gezien. Na controle volgt er goedkeuring en krijg je een stropdas met het getal 92 erop. Johannes de Boer was de tweede Nederlander die lid werd. Je kunt lid worden van The 92 Club als je in alle stadions van de 92 profclubs een wedstrijd van de thuisclub heb bezocht. De 92 clubs zijn de twintig verenigingen uit de Premier League en de 24 in het Championship, League One en League Two.