Voetbal is eigenlijk heel voorspelbaar. De clubs met de grootste zak geld winnen meestal de prijzen. Heel soms zijn er uitzonderingen en is er een verrassende kampioen, zoals Chemie Leipzig in 1964, Leicester City in 2016 en dit jaar misschien wel Heart of Midlothian.

De opdracht voor Hearts zaterdag is simpel: niet verliezen en de titel is binnen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want de laatste competitiewedstrijd is uitgerekend Celtic – Hearts. Een rechtstreeks duel om de titel, bij tv-zender Sky kunnen ze hun geluk niet op.

Boven de rest uit

In Schotland heb je twee clubs die er ver bovenuit steken: Celtic en Rangers. Beide zijn 55 keer kampioen geworden. Dan volgt er een hele tijd niets. En daarna weer niets. Uiteindelijk kom je uit bij Hearts, Hibs en Aberdeen die ieder vier keer de landstitel wonnen.

Op het kwartet titels van Heart of Midlothian ligt al een dikke laag stof, want die werden in 1894, 1897, 1958 en 1960 gewonnen. Het is überhaupt al lange tijd geleden dat er een andere club dan Celtic of Rangers kampioen werd. Dat was het Aberdeen van Alex Ferguson in 1985.

Dichtbij

Hearts zelf was er een jaar later heel dicht bij. Op de laatste speeldag stond het twee punten voor op Celtic en had een beter doelsaldo (+28 tegenover +24). Beide clubs hadden een uitwedstrijd tegen een middenmoter voor de boeg.

Aangezien je destijds slechts twee punten voor een overwinning kreeg, was voor Hearts een gelijkspel tegen Dundee genoeg. De Jambos hadden sinds 28 september 1985 geen competitiewedstrijd meer verloren en waren er al dertig ongeslagen. Dat moest goedkomen, zou je denken.

Schotse René van Rijswijk

Een enorm zenuwachtig Hearts ging met 0-0 rusten. Op weg naar de kleedkamer hoorden de Jambos dat het 0-4 was bij St. Mirren – Celtic. Daarmee stonden de clubs gelijk qua doelsaldo en was een kleine nederlaag niet meer genoeg voor de titel. Hearts moest in Dundee een punt pakken.

Traag als stroop tikte de tijd weg voor de Jambos. Drie kwartier, werd een halfuur. Twintig minuten werden tien minuten. Nog steeds stond het 0-0. De manager van Dundee bracht spits Albert Kidd in. Dat was een soort René van Rijswijk avant la lettre die zelden scoorde. In 1985-1986 stond zijn teller op precies nul doelpunten.

En wat er toen gebeurde, zal niemand verbazen. Kidd maakte niet een, maar twee doelpunten. Hoopvol werd er nog naar Paisley gekeken, maar daar was het ondertussen 0-5 geworden. De kampioensbeker glipte uit de handen van de Jambos en ging voor de zoveelste keer naar Glasgow.

Rechtstreeks duel

Het is overigens niet de eerste keer dat Hearts dit overkwam. In 1965 hadden de Jambos ook de titel voor het oprapen. Ze stonden twee punten voor op Kilmarnock, dat naar Tynecastle kwam op de laatste speeldag. Een kleine nederlaag was voldoende voor Hearts om voor de vijfde keer kampioen te worden.

De Jambos hadden een veel beter doelsaldo (90-47 tegenover 60-33), maar destijds ging het om het doelputengemiddelde waardoor weinig tegendoelpunten gunstig was. Bij een 6-8 nederlaag zou Hearts kampioen zijn, maar bij een 0-2 niet. Het werd… 0-2.

Geen saai seizoen

Morgen wordt de titel net zoals in 1965 in een rechtstreeks duel beslist. Na een week met flink wat controversiële beslissingen is het te hopen dat het morgen na de wedstrijd niet over de scheidsrechter gaat, maar over de kampioen. Wat er ook gebeurt, het is in ieder geval geen saai seizoen geweest en dat is al heel wat waard in het hedendaagse voetbal dat van voorspelbaarheid aan elkaar hangt.

Meer over Heart of Midlothian in onze bestseller Glorious Hearts, waarvoor schrijver Joris van de Wier naar Schotland verhuisde en een seizoen lang Hearts volgde.