Vorig jaar ging ik voor het eerst in mijn leven naar een georganiseerde groundhop. Deze groundhopdag beviel zeer goed, vandaar dat ik er deze keer opnieuw bij was. Weer lukte het niet om alle zaterdagwedstrijden te zien, maar drie van de vier is een nette score.

De organisatie achter deze georganiseerde groundhop is Groundhop UK. Ze organiseren er een stuk of zeven per seizoen, waaronder eentje in Schotland. Die verloopt altijd volgens hetzelfde stramien: een wedstrijd op vrijdagavond, vier op zaterdag en een in de vroege middag op zondag.

Die wedstrijd op vrijdag is meestal in een narrenstadion. Zo ook nu. Hutchinson Vale speelt op een knollenveld met een sintelbaan. Daar ga je niet voor je plezier heen. Ik laat deze dan ook met plezier aan mij voorbijgaan, maar zo’n 250 groundhoppers besluiten toch het vinckje te zetten en daarna flink te klagen over het “stadion”.

Drie uit vier

Aangezien ik ook de zondagswedstrijd laat schieten voor de Dundee Derby, zijn al mijn pijlen gericht op de zaterdag. Vorig jaar lukte het mij om drie van de vier wedstrijden op zaterdag te vincken. De laatste was een brug te ver, want ik was uitgepierd en bevroren. “Ik heb er de kracht niet voor”, zou Gerard Joling zeggen.

Dit jaar word ik vergezeld door een compagnon: GJ, bekend onder podcastluisteraars als de Man van Mars, die steeds door Wibi en mij heen tetterde. Vooraf hebben we het er wel over om vier wedstrijden te doen, maar eigenlijk weten we al dat het niet gaat lukken. St. Andrews ligt helemaal uit de richting en die wedstrijd meepakken betekent rond middernacht thuiskomen in plaats van 19.00 uur.

10.45 uur: Lochgelly Albert – Inverkeithing Hillfield Swifts 1-4

Lochgelly is een voormalig mijnwerkersdorpje, waar niet veel te beleven valt en waar een grijs filter overheen getrokken lijkt. Het dorp is vernoemd naar het nabijgelegen Loch Gelly, dat dan wel weer aantrekkelijk is. Tot de jaren vijftig had Lochgelly de bijnaam Little Moscow omdat de communistische partij hier heel groot was.

Voetbal is hier ook al lange tijd heel groot. De eerste clubs werden aan het eind van de negentiende eeuw opgericht. Een daarvan was Lochgelly United dat van 1914 tot en met 1926 uitkwam in de Scottish Second Division.

The Happylanders

The Happylanders, briljante bijnaam, deden het daarin niet best, met 1923-1924 als dieptepunt, waarin het records verbrak qua meeste nederlagen (30) en minste doelpunten (20) in één seizoen. De club degradeerde naar de Third Division, een competitie die de pennenlikkers van de Schotse bond in 1926 ineens besloten op te heffen.

Lochgelly United zwierf daarna rond in obscure zelotencompetities en besloot in 1928 er maar helemaal mee te stoppen. Amateurclub Lochgelly Albert werd daarop het voetbalvlaggenschip van het dorp. Een populaire club die in 1948 maar liefst 11.645 toeschouwers trok voor een bekerwedstrijd tegen Bo’ness United, nog altijd een record.

Gardiner’s Park

Die gaan er vandaag niet komen, alleen al om vanwege het feit dat er tegenwoordig nog maar 3.000 mensen in Gardiner’s Park kunnen. Die zijn er vandaag niet, maar de 303 toeschouwers die er zijn, hebben ze ook al lang niet gezien hier. De vorige twee keren dat ik hier was, waren er hooguit een mannetje of vijftig. De groundhoppers storten zich op de programmaboekjes, sjaals en speldjes. Daarna worden er wat foto’s gemaakt en kan de wedstrijd beginnen. Ik kom een hoop bekenden tegen die vandaag ook de eerste drie wedstrijden gaan vincken.

De wedstrijd is heel aardig. De thuisploeg voetbalt beter, maar de uitclub maakt de doelpunten tot onvrede van de Lochgelly Ultras, die negentig minuten lang op hun trommel rammen. In de laatste minuten van de wedstrijd verzamelen veel zenuwachtige vinckers zich bij de uitgang, want de volgende vinck staat alweer op het programma.

13.15 uur: Cowdenbeath – Berwick Rangers 0-2

Cowdenbeath is een voormalig mijnwerkersdorpje, waar niet veel te beleven valt en waar een grijs filter overheen getrokken lijkt. Iedere keer dat ik hier kom zijn er meer winkels in de winkelstraat gesloten. Het is de treurige realiteit in veel oude Schotse industrieplaatsen.

Het duel tussen Cowdenbeath en Berwick Rangers dat we vandaag gaan bezoeken was decennialang een profwedstrijd. Cowdenbeath (1905 tot en met 2022) en Berwick Rangers (1951 tot en met 2019) speelden jarenlang in de Football League, totdat pennenlikker van de bond besloten de voetbalpiramide te openen.

Nepclubs

Sindsdien zijn we mooie, historische clubs kwijtgeraakt, die zijn vervangen door plastic troep zonder supporters maar een rijke geldschieter hebben. Het is een enorme fout van de bond geweest, want al die nepclubs maken de Schotse Football League er niet leuker op. Maar goed, uiteindelijk gaat het in het voetbal vooral om lekker veel te graaien. Helaas zie ik Cowdenbeath en Berwick Rangers nooit meer terugkeren in de Football League zolang ze niet worden overgenomen door een miljonair. Tot die tijd is de Lowland League hun thuis en daarin zijn ze niet meer dan middenmoters.

De wedstrijd vandaag heeft een scherp randje, want in de Leaguejaren zaten deze twee clubs bijna altijd samen in de vierde en laagste divisie. Hierdoor ontstond een rivaliteit, waarin het soms zo uit de hand liep dat er klepperij plaatsvond. Laten we hopen dat het vandaag rustig blijft en er geen vinckers in het kruisvuur terecht komen.

Zelfverzonnen regel

Over vinckers gesproken, een aantal mist de aftrap en daarmee de 0-1, die al in de eerste minuut viel. Volgens echte groundhoppuristen mag je dan deze wedstrijd niet “tellen”. Vanwege deze zelfverzonnen regel hebben er een aantal slecht geslapen. Berwick Rangers maakt niet veel later de 0-2 en daarmee is de wedstrijd eigenlijk gespeeld. GJ en ik lopen een rondje door het stadion. Central Park is een aparte ground omdat er een racebaan tussen het veld en de tribunes ligt. Schotten noemen het ‘a dump’, maar ik vind het wel wat hebben.

Wat ook uniek is in het Schotse voetbal, is dat er een hek voor de tribune staat. Daar is de beroemde groundhopper Puff Puff niet van gediend. Hij wringt zich door het hek en heeft zo vrij zicht. Andere vinckers kijken het hoofdschuddend aan. Tegen het einde is weer hetzelfde ritueel te zien als bij de eerste wedstrijd. Veel zenuwachtige mannetjes, die alvast naar de uitgang lopen om zo snel mogelijk in Lochore te zijn. Voor professionele groundhoppers is vincken een bestaan met veel stress.

16.15 uur: Lochore Welfare – Easthouses Lily 2-1

Lochore is een voormalig mijnwerkersdorpje, waar niet veel te beleven valt en waar een grijs filter overheen getrokken lijkt. Net zoals Lochgelly dankt het haar naam aan een meer: Loch Ore in dit geval. Heel origineel is het allemaal niet. Als grootste attractie van het dorp wordt Mr. Mario’s Takeaway genoemd. Net zoals Cowdenbeath speelt Lochore Welfare in een ground met de naam Central Park, alleen is deze veel kleiner. Er staat een kleine overdekte staantribune en dan houdt het wel op. Het uitzicht op de heuvels en de grimmige huizen met dikke laag grintbeton is genieten. Er is weer veel stress bij veel vinckers, want het veld is net een omgeploegde akker. De scheidsrechter wil daarom de wedstrijd niet door laten gaan. Voor de club en organisatie zou dit een ramp zijn. Gelukkig wordt de scheidsrechter zo onder druk gezet dat hij uiteindelijk met een kwartier vertraging toch laat spelen.

Puff Puff

Voor de Staantribune Podcast interview ik Puff Puff. Ik vraag hem wat hij vindt van dit soort groundhops. Hij onthult ook waarom hij zijn vlag niet meer meeneemt naar dit soort evenementen. Wil je dit grote geheim weten, luister dan naar de podcast op Spotify (of andere bekende podcastkanalen).

De wedstrijd is spijkerhard. Voor Lochore Welfare is het seizoen zo goed als over, maar Easthouses Lily vecht tegen degradatie. Het komt met tien man te staan en dan schopt de domste voetballer van Schotland uit frustratie een bal weg. Hij krijgt zijn tweede gele kaart en Easthouses staat ineens met negen man. Wat een clown.

Weer klonten tegen het einde veel vinckers samen bij de uitgang. Omdat de wedstrijd een kwartier later is begonnen, fluit de scheidsrechter pas iets na 18.00 uur af. St. Andrews, het vierde duel van de dag, begint om 19.30 en het is vanaf hier nog wel een uurtje rijden.

Groundhopdag

Stijf van de stress rennen de vinckers naar hun auto’s en de groundhoppersbus als het laatste fluitsignaal klinkt. GJ en ik zijn Sjaak Afhaak en houden het gezien na deze drie wedstrijden. St. Andrews, een poepchique stadje aan de kust, past ook niet echt bij deze dag, die in het teken stond van voormalige mijnwerkersdorpjes.

GJ is erg te spreken over deze groundhopdag en is van plan om volgend jaar weer te komen. Ikzelf heb ook genoten. Voor mij waren het geen nieuwe grounds, maar het was leuk om het bij Lochgelly Albert en Lochore Welfare wat drukker dan normaal te zien.

Waar de Schotse groundhop volgend jaar exact is, is nog onbekend, maar ik heb het vermoeden dat het weer bij drie van de vier wedstrijden blijft. Voor die vierde heb ik steeds de kracht niet.