Portsmouth FC werd enige jaren geleden overgenomen door supporters. Het zorgde voor trots in de havenstad, maar ook voor steeds meer twijfel. Is het in Engeland nog mogelijk om sportief gezien iets voor te stellen zonder geld van buitenaf? Voor Staantribune #12 ging redacteur Hielke Biemond naar Portsmouth, waar hij sprak met betrokkenen. Een voorproefje:

Een club verkopen kan iedereen, een club terugkopen is een ander verhaal. Dat de leden van Pompey Supporters Trust (PST) zes miljoen pond bijeenbrachten voor het stadion was uniek, maar niet afdoende voor een overname. Het draaide uit op een taaie juridische strijd van meer dan een jaar, tot aan het hooggerechtshof. Zonder enige mediatraining werd Scott Mclachlan – een van de drijvende krachten achter de PST – woordvoerder, met als gevolg dat hij vaker op televisie kwam dan de spelers. “Het was een achtbaan, die periode.”

De ultieme beloning voor alle inspanningen was het omhooghouden van een gouden velletje papier, vier jaar geleden, voorafgaand aan een met 3-0 gewonnen thuiswedstrijd tegen Sheffield United. Met zijn medesupporters op de Fratton End beeldde hij een even simpele als krachtige tekst uit: OURS. “Het was surrealistisch om erbij te zijn”, zegt hij stralend. “Niemand weet echt hoeveel moeite wij ervoor hebben moeten doen.”


Het spreekkoor begon die middag en hield niet meer op: “We are Portsmouth City, we own our club!” Supporters namen spandoeken met teksten als ‘Peoples Republic Portsmouth’ als pronkstukken mee door het hele land om de wederopstanding te vieren. “Bij ons duurde de euforie niet heel lang”, zegt Mclachlan. “De mensen die bij de overname betrokken waren, wisten wat er moest gebeuren om weer een goed functionerende organisatie te worden.”

Het was volgens Ashley Brown, de onbezoldigde voorzitter van de PST, heel moeilijk om van de ‘totale puinhoop’ weer een normale voetbalclub te maken. Er was niets meer over. Zelfs de gewonnen prijzen waren weg: meegenomen door de vorige eigenaars. “Het is een schande dat wij moeten bestaan”, benadrukt Mclachlan. “Dat zou niet nodig zijn, als voetbalclubs op een goede manier worden geleid. Helaas is de realiteit anders.”

Roemruchte clubs als Blackburn Rovers, Nottingham Forest en Coventry City zijn gevallen voor het snelle geld en daardoor in een uitzichtloze situatie terechtgekomen. “Vooral hoger in de voetbalpiramide lijken supporters er vaak niet in te slagen om zich te organiseren”, merkt Brown. “Alleen als het echt heel slecht gaat met de club. Ik denk dat ze zich niet realiseren hoe machtig ze zijn. Als ze zouden samenwerken, kunnen ze geweldige dingen bereiken.”

Lees het hele artikel in Staantribune #12, die geheel in het teken staat van Engels voetbal. Een voorproefje in elf seconden:

Voor dit nummer bezochten we ook een thuiswedstrijd van het beruchte Millwall en namen daarbij plaats in het uitvak, om te ervaren hoe intimiderend het is om als uitsupporter een avondwedstrijd in The New Den bij te wonen. Journalist Tom van Hulsen schreef over de rivaliteit tussen Norwich City en Ipswich Town, de club waarvoor hij als tiener op zaterdagmiddag naar BBC Radio luisterde.

Verder in deze speciale Engeland-editie onder meer:

•    Een van de laatste wedstrijden op White Hart Lane
•    John de Wolf bij Wolverhampton Wanderers
•    Elland Road (Leeds United)
•    Woking FC
•    Voetbal in Londen
•   Boudewijn Zenden
•    The Real FA Cup
•    Van Middlesbrough naar Millwall
•    Burnley
•    Everton – Fortuna Sittard
•    Eric Cantona
•    Liverpool op Malta
•    Top 5 stunts in de FA Cup
•    Newcastle United
•    ‘Hi Ho, Silver Lining’ (Voetbal & Muziek)

Bestellen
Je kunt het magazine bestellen in de Staantribune Webshop! Of word gewoon abonnee van Staantribune en ontvang in vervolg de komende magazines op de dag van verschijning.

Als lid geniet je van vele voordelen, zoals:

Ga dus snel naar www.staantribune.nl/wordlid!