Het ongelooflijke is gebeurd: Wales staat in de halve finale van het EK! Vóór het toernooi waren de Welshmen nog de gedoodverfde nummer vier van hun poule. Wales kwalificeerde zich nooit eerder voor een EK. Aan een WK deed het land ook maar een keer mee, in 1958 in Zweden.

Dat Wales weinig EK- en WK-geschiedenis heeft, is niet vreemd. Voetbal is namelijk voor mietjes, vinden ze daar. Pufters en faggots zijn het, die voetballers. Echte mannen spelen rugby is de algemene opvatting. Waarschijnlijk komt dat voort uit de mijnwerkersmentaliteit die veel Welshmen hebben. Een uitzondering is Swansea, volgens de Welshmen de meest Engelse stad van Wales. Daar is voetbal altijd wel populair geweest. Het waren ook spelers uit die stad die de ruggengraat vormden van het team dat naar het WK ging. Wales sloeg geen modderfiguur in Zweden.

soccerfanshop.nl

De bekendste spelers waren de gebroeders Charles. Verdediger Mel was een topper, maar zijn oudere broer John was de grote vedette. Veruit de beste speler die Wales heeft voortgebracht. Zelfs Ryan Giggs en Gareth Bale staan in zijn schaduw. John Charles – oftewel The Gentle Giant – is een van de weinige Britten die succesvol waren in Italië. Bij Juventus is hij niet voor niets uitgeroepen tot de beste buitenlandse speler ooit en dat wil wat zeggen voor een club waar Platini, Michael Laudrup en Zidane voor hebben gespeeld. In 2001 was Il Gigante Buono ook de eerste buitenlander die in de Italiaanse Hall of Fame kwam.

Ondanks de aanwezigheid van John Charles werd er in 1958 weinig verwacht van de Welshmen. De rest van de spelers werd gezien als een stelletje koekenbakkers. Behalve de relatieve onbekendheid van de spelers, was er nog een reden waarom Wales erg laag genoteerd stond bij de bookies. Het land was in eerste instantie namelijk niet eens geplaatst. De Welshmen waren in de kwalificatiepoule tweede geworden achter Tsjecho-Slowakije en dus uitgeschakeld. De FIFA had echter een probleem. Ze konden geen tegenstander voor Israël vinden. Zowel Turkije, Soedan als Egypte wilden niet tegen joden spelen en Indonesië had als voorwaarde dat er maar één wedstrijd op neutraal terrein zou worden gespeeld. De FIFA werd er flauw van en besloot dat die landen in hun sop konden gaarkoken en liet Israël tegen een van de nummers twee uit de Europese kwalificatiegroepen spelen. Dat werd Wales en die wonnen van de Israëliërs.

Bij de loting werd Wales gekoppeld aan thuisland Zweden, Hongarije – dat vier jaar eerder nog finalist was en Hidgekuti in de selectie had – en Mexico. Wales speelde drie keer gelijk en moest een beslissingsduel spelen tegen Hongarije. Die wonnen de Welshmen met 2-1. Naast Wales ging ook Noord-Ierland door naar de volgende ronde, terwijl de grote landen Engeland en Schotland eruit lagen. Dat zorgde voor veel schadenfreude in de Welshe pers. Een dag erna kon de Engelse pers weer lachen, want de Welshe bond had geen rekening gehouden met het overleven van de eerste ronde. Vliegtickets naar huis waren al geboekt en er was geen hotel geregeld. Dat omboeken en verlengen was een dure grap voor de bobo’s.

Wales moest het opnemen tegen Brazilië in de volgende ronde. De Brazilianen waren tot dan toe de smaakmakers geweest op het toernooi. In Ullevi waren dan ook de meeste Zweden op de hand van de Brazilianen. Die hadden een imposante selectie met Garrincha, Bellini, Vava, Zagallo, Didi en de 17-jarige Pelé. Kansloos voor de Welshmen, vooral door het ontbreken van de geblesseerde John Charles. Toch deden de Welshmen lang mee. Uiteindelijk wonnen de Brazilianen met 1-0 door een doelpunt van wie anders dan Pelé, die daardoor 58 jaar lang de laatste speler was die tegen Wales scoorde op een eindtoernooi. Later gaf Pelé aan dat Wales de moeilijkste tegenstander van dat toernooi was. De cijfers geven hem gelijk, want zowel in de halve finale (Frankrijk) als finale (Zweden) won Brazilië met 5-2.