Omdat ik ben geboren en getogen in Noord-Holland, lag mijn voorkeur van huis uit bij een andere club. Ik zag RKC voorheen als een sympathieke vereniging die het op eigen veld (top)clubs dikwijls lastig maakte. Maar nadat ik vorig seizoen als stagiair in dienst kwam van de Waalwijkers, ben ik langzamerhand echt van de club gaan houden. RKC Waalwijk staat voor strijd, passie en trots. In het afgelopen seizoen heb ik van dichtbij meegemaakt hoe goed deze kernwaarden bij RKC passen. En dat allemaal in het seizoen dat de boeken is ingegaan als het slechtste jaar ooit. Vandaag viert RKC Waalwijk haar 75-jarige jubileum en ik ben blij en trots dat de supporters dit mogen én kunnen vieren.

Iedereen is gelijk
Voor mijn opleiding Sport Economie (SPECO) moest ik vorig jaar op zoek naar een stageplaats. Ik solliciteerde bij RKC, waar een vacature was op het gebied van marketing, ticketing en merchandise, en mocht op gesprek komen. Ik woon pas drie jaar in Noord-Brabant en kende de clubcultuur nog niet. Maar al tijdens het eerste gesprek merkte ik dat RKC een warme en gemoedelijke club is. Van arrogantie is geen sprake. Of je nu stagiair, materiaalman, supporter of de directeur bent, iedereen is hier gelijk omdat een ieder zich inzet voor RKC. Ik wilde zó graag een onderdeel zijn van deze club dat ik mijn zomervakantie heb overgeslagen en meteen met mijn stage ben begonnen. Voor mijn opleiding hoefde ik eigenlijk maar zestien weken stage te lopen, maar ik ben sinds mijn eerste dag niet meer weggegaan, zelfs nu mijn stage erop zit en ik als vrijwilliger in dienst ben. De afgelopen zomer was ik minstens vijf dagen per week te vinden op de club en ook buiten werktijd ben ik bezig met en voor RKC.
rkcemmen120216 02
Schulden
Voordat mijn stageperiode begon, had ik niet verwacht dat ik zoveel zou meemaken. Tijdens mijn eerste weken bleek dat de financiële situatie van de club verre van florissant was. Van een aantal collega’s moest noodgedwongen afscheid worden genomen en er vertrokken maar liefst 24 spelers. En negen van de tien keer dat de telefoon ging, kreeg ik een crediteur aan de lijn die zich – meestal op niet al te vriendelijke wijze – afvroeg wanneer de schulden werden afbetaald. Een belastingzaak in het verleden en achterstallige stadionhuur zorgden er zelfs voor dat de gemeente moest stemmen over de toekomst van RKC Waalwijk. Met vijftien stemmen voor en dertien tegen werd RKC maar net behoed van een faillissement.

Naast de financiële tegenslagen ging het er op het veld ook niet al te best aan toe. RKC bungelde in de onderste regionen van de eerste divisie. Het grootste dieptepunt was het plotselinge overlijden van het dochtertje van Remco Oversier, onze directeur. Bij de eerstvolgende thuiswedstrijd lieten de supporters van RKC tweeduizend ballonnen op en zetten zij massaal het clublied in. Een indrukwekkend beeld dat de betrokkenheid van de supporters liet zien.
rkcemmen120216 07
‘Frankie in Oranje!’
Naast alle tegenslagen zijn er vorig seizoen ook mooie momenten beleefd, al waren deze schaars. Het mooiste moment was tijdens de laatste thuiswedstrijd tegen Jong PSV. Clubicoon Frank van Mosselveld speelde zijn laatste wedstrijd in het betaalde voetbal voor het Waalwijkse publiek. En wie anders dan onze Frankie scoorde in de allerlaatste minuut van de wedstrijd, als centrale verdediger, de gelijkmaker. Het was alsof ik weer één van mijn stripboeken las van De Wondersloffen van Sjakie. De supporters waren door het dolle heen en vanaf de tribunes werd er gezongen: “Frankie in Oranje oh oh oh!”

Awaydays
Door al deze gebeurtenissen ben ik gaandeweg het seizoen van de club gaan houden, ondanks de sportieve en financiële malaise. Ik voelde mij steeds meer een supporter van RKC worden. Naast alle thuiswedstrijden bezocht ik ook alle uitwedstrijden. Dan verzorg ik samen met mijn collega Ruben op de perstribune het verslag voor het Twitter-account van RKC. Op een maandagavond in de vrieskou in een lege Grolsch Veste of de verre uitwedstrijd in Emmen, ik vond het prachtig. Zelfs toen ik een weekend in de buurt van Groningen verbleef, ben ik op de vrijdagavond heen en weer gereden naar Volendam om de uitwedstrijd te bezoeken. Awaydays blijven mijn favoriet.

Clubiconen
Henk van Delft-2
Als ik aan RKC denk, denk ik ook automatisch aan bepaalde personen. Eén daarvan is clubicoon Henk van Delft, de spelersbegeleider. Als ik de verhalen van Henk mag geloven, heeft hij bijna alle functies binnen de club bekleed. Henk kan honderduit vertellen over RKC, prachtig. Bijvoorbeeld over toen hij de lichtmasten van NAC had overgenomen en deze ’s nachts met grote vrachtwagens moesten worden verplaatst naar Waalwijk. Henk geeft ook rondleidingen door het stadion. Hoewel het Mandemakers Stadion niet groot is, raad ik bezoekers aan om voor de zekerheid toch een slaapzak mee te nemen.

Eric Dankers-2
Ook denk ik aan materiaalman Eric Dankers, die tevens kan worden ingezet als stadionspeaker. Ik zie Eric het liefst wanneer hij boos is. Nou ja, hij speelt af en toe dat-ie boos is, wanneer iets niet meezit of als een speler een kledingstuk is kwijtgeraakt. Die gespeelde boosheid is altijd van korte duur en is allang weer vergeten als hij buiten een shagje staat te roken. De man heeft mopperen tot kunst verheven. Zoals mijn collega Sander Mijnhijmer wel eens zegt: “Als er een WK Mopperen zou zijn, was Eric de ongeslagen kampioen.” Ik loop dan ook graag zijn materiaalhok binnen om een praatje te maken of om Eric te stangen. Hij is een echte clubman die regelmatig in de avonden doorwerkt, tot ontevredenheid van zijn vrouw, vermoed ik. Na een thuiswedstrijd gaat Eric ook niet naar huis voordat de was is gedaan.

Wanneer ik ’s ochtends de parkeerplaats van het stadion oploop, zie ik Ronald, Theo en Toon al druk bezig zijn rondom het stadion. Deze mannen van de facilitaire dienst zorgen er altijd voor dat RKC om de week in het stadion kan spelen. Deze mensen zijn, net als Nabila die al 25 jaar actief is als gastdame voor de pers, degenen die RKC voor mij een prachtige club maken. Zij vormen – samen met de supporters, het logo en de clubkleuren – de club.
rkcemmen120216 18
Trots
Soms, wanneer ik door de gangen van het stadion loop, besef ik hoe gelukkig ik mag zijn dat ik bij deze club mag werken. Bij het secretariaat van het stadion praat ik regelmatig met supporters. Sommigen hebben al meer dan veertig jaar een seizoenkaart en steunen de club in voor- en tegenspoed. Het maakt mij enorm trots als zij vertellen dat zij de club al steunden in de tijd dat RKC nog bij de amateurs speelde en dat zij, ondanks hun soms mindere gezondheid, nog steeds naar het stadion blijven komen.

Ik ben trots dat RKC nog bestaat én leeft. En trots dat ik bij deze club mag horen. Zolang ik hier in Waalwijk mag blijven, zal ik mijn werkzaamheden met strijd en passie doen. Zoals het clublied luidt: “Sportief zijn wij allen en voor elkaar. Ons doel en ons streven is vriendschap en vree, aan ons de victorie aan RKC!”

Erwin Drupsteen
Medewerker RKC Waalwijk

Foto’s stadion: Marco Magielse