Staantribune heeft voor de verkiezing van Voetbalboek van het Jaar 2018 vijftien titels geselecteerd, waarop je tot en met donderdag 21 maart hier kunt stemmen. Een van de genomineerde boeken is ‘Oorlog in de 16′.

Schrijver Rob van Scheers beschrijft in dit boek het geheim van de Utrechtse voetbalschool, geboren uit clubs als D.O.S., Elinkwijk, Velox en uiteraard FC Utrecht. Een hommage vol verrassende geschiedschrijving, persoonlijke herinneringen en vooral Utrechtse humor, met verhalen over onder meer Staantribune-gastheer Joop van Maurik (foto uiterst links) en Willem van Hanegem. Een fragment:

MESJOGGE VAN VOETBAL

Zoals altijd, kwam pa ook op 8 juli 1974 doodgemoedereerd aansloffen, terug van zijn werk als hij weer was. Toch was dit een specialere middag dan andere middagen. Niet alleen was pa met dat trainingskamp en dat toernooi en alles langer weggeweest dan gebruikelijk, dit keer had hij een cadeautje meegebracht. Het was een mooie oranje bal, zag Gertje, met het logo WM ’74 erop gedrukt. Blij nam het 10-jarige jongetje de leren knikker aan, en trommelde zijn vriendjes in Hendrik-Ido-Ambacht op. Er moest gevoetbald worden, op het veldje aan de overkant.

‘Ik ben Cruijff!’ riep iemand.

‘Ik ben Neeskens!’ wist de tweede.

‘En ik ben Van Hanegem,’ sprak de derde – en dat was ook zo. Vol overgave stortten de jongens zich in het partijtje, vier stapels jassen vormden de imaginaire doelpalen. Vanachter het raam zagen Truus en Willem hoeveel geluk voetbal kon geven, daar deed zo’n vervelend verloren WK-finale van gistermiddag eigenlijk maar weinig aan af.

‘Gertje trapt een aardig balletje, Truus,’ mompelde Willem, zoals hij dat later ook wel tegen verslaggevers zou zeggen, ‘en je weet: ik ben kritisch voor het eigen bloed.’

‘Hij is al net zo mesjogge van voetbal als jij,’ antwoordde Truus, en ze bedoelde dat als compliment. Op het veldje speelden de jongens door tot ver in de schemering, en de hele mooie doelpunten, die deden ze in slow motion nog eens over.

Gertje is Gert geworden, en inderdaad: hij voetbalt nog steeds. Je kunt hem aantreffen als inschuivende libero, of als controlerende middenvelder op de as van het veld, in het eerste elftal van vv Nijenrodes aan de Broekdijk in Breukelen. Ze spelen in de eerste klasse der amateurs, omdat het team na een allesbeslissende strafschoppenserie vorig jaar uit de hoofdklasse is gekukeld. Nu willen ze terug, en Gert van Hanegem is op zijn vijfendertigste overgestapt van het Utrechtse Holland om daarbij te komen helpen.

Pardon, op zijn vijfendertigste?

Gek is dat toch (en misschien wel dramatisch). Op de een of andere manier lijkt Willem nog precies op de Willem zoals we die in onze vroegste jeugd al leerden kennen, hij weigert gewoon om te veranderen en lacht de eindigheid van het bestaan recht in haar gezicht, maar wij ordinaire stervelingen worden steeds ouder, droeviger, en vooruit, misschien iets wijzer. Nou ja, zoon Gert weet van zichzelf ook wel dat hij, anders dan zijn vader, geen tijdloos icoon is. Toch kan hij als voetballer nog wel een paar jaar mee, denkt hij. We moeten begrijpen: in wezen kun je toch nooit sneller lopen dan de bal rolt. Waar het écht om gaat is hoe je je opstelt, en of je van tevoren het spel al hebt doorzien. Dat klinkt simpel, ja, maar zijn pa zei altijd dat wat het simpelste lijkt, in feite het moeilijkste is.

Eenvoudig is ook de accommodatie van vv Nijenrodes. Op het veld is het koud en kaal en winderig, alsof je uit speelt tegen Uranus 6, en in het achterliggende Amsterdam-Rijnkanaal kun je gestaag imposante containerschepen en dito rijnaken voorbij zien trekken die de eenzame hoofdtribune de proporties van een luciferdoosje geven, de nummer vier in het rood-geel gestreepte shirt van Nijenrodes laat zich daar allemaal niet door afleiden. Het is: een keer raken. Twee keer kaatsen. Drie keer splijtend passen, en een enkele schoffel uitdelen als het moet.

Aldus verraadt hij zich als de routinier die hij natuurlijk ook is: ‘Sluit ze op!’ roept hij, als tegenstander Wilhelmus uit Voorburg de bal na een hoekschop niet weg lijkt te krijgen. ‘Gertje! Mond houden tegen de scheids,’ wordt hij op zijn beurt gegidst door doelman en aanvoerder Piet Persoon, wanneer zijn professionele instelling (familietrekje) en de wil om te winnen (nog een familietrekje) even een loopje met hem dreigen te nemen. Maar het werkt: vv Nijenrodes stapt met een 1-0 overwinning van het veld af.

In de houten kantine zal er zeker een extra biertje op worden getapt, maar Gert maakt dat niet mee. Om te beginnen drinkt hij niet, en het liefst zoeft hij na een wedstrijd direct terug naar zijn geboorteplaats Utrecht, waar hij samenwoont met fysiotherapeute Evelien.

Mesjogge van voetbal, als het moet een bikkel in het veld en praatjes voor tien, maar nogal schuchter onder de mensen. Hoe merkwaardig dat misschien ook klinkt: dat laatste heeft hij net zo goed van zijn pa meegekregen, want die liet bij de clubs waar hij speelde en trainde toch ook met graagte de sponsorbijeenkomsten aan zich voorbij gaan.

Stem tot en met donderdag 21 maart hier op je favoriete voetbalboek van 2018! (NB: Vergeet niet je stem definitief te maken via de link in de bevestigingsmail die je krijgt na het stemmen!)

De uitslag wordt bekendgemaakt op zaterdag 23 maart van 14.00 tot 15.30 uur bij boekhandel De Vries-Van Stockum, Spui 40 in Den Haag. Er zijn onder meer interviews met de schrijvers. Ook zullen enkele auteurs voordragen en uiteraard is er gelegenheid tot signeren. Toegang is gratis, iedereen is welkom (vooraf aanmelden niet nodig)!