Voor de verkiezing van ‘Voetbalboek van het jaar 2016’ zijn op basis van jullie nominaties twintig boeken geselecteerd. De komende weken lichten we een aantal genomineerden uit. Vandaag een hoofdstuk uit Matchday! Op zoek naar het Engels voetbal in Londen, geschreven door Paul Baaijens.

De Bill Nic

Het was in deze pub, de Bill Nicholson, waar ik af had gesproken met Hayden, een vrij jonge gast die als valutahandelaar werkte op Canary Wharf. Hayden had eerder die dag aardig wat Sri Lankaanse roepies verhandeld, maar was blij dat hij – eenmaal aangekomen in de pub – eindelijk zijn Engelse ponden kon laten rollen. De ‘Bill Nic’ zoals Hayden de pub steevast noemde is een pub die hooglijk gewaardeerd wordt door de veelal mannelijke supporters. Het hangt er vol met memorabilia, van opgepoetste voetbalschoenen van keepers uit het seizoen 1934-1935 tot een voetbalshirt van Rafael van der Vaart, en Hayden had me eerder die middag al een foto toegestuurd via WhatsApp. Ik ontving zijn foto tijdens mijn lunch en moest grinniken. Op de foto was een vrouw op de rug te zien. Ze oogde een beetje ordinair, althans: ze droeg bijna geen kleding, alleen een onderbroekje, en op haar schouderbladen waren twee enorm grote beschermengelen getatoeëerd. Onder de foto, die dus gedeeld werd met het grote publiek via het officiële Instagram-account van de Bill Nic, stond de tekst: ‘I’m on my way down boys, crank them tunes up! Come on you Spurs!’ Nergens anders in Londen heb ik een pub op een matchday een paaldanseres zien aankondigen, maar bij de Bill Nic was het volgens Hayden eerder regel dan uitzondering.

De Bill Nic is, in tegenstelling tot veel statige pubs in het centrum van Londen, een verwaarloosd geval. Zonder al te veel poespas ook: een bar en een vloer, meer niet. Vanbinnen is het er vrij ruim opgezet: Manchester United zou er onder leiding van Mourinho makkelijk de bus kunnen parkeren. Toen ik binnenkwam zag ik Hayden met wat vrienden staan – toevallig bij de bar en misschien niet zo toevallig in de buurt van een lange, chromen paal die vanuit de bar richting het plafond steeg. Terwijl Dele Alli, de jonge spelmaker van Tottenham Hotspur, door een deel van de supporters werd toegezongen, ging er plots gejoel door de tent. Ik keek richting de bar en zag dat de beschermengel omhooggeklauterd was. Het was een doodnormale maandagavond, zeven uur, en er klom een paaldanseres op de bar! Terwijl in Nederland De Wereld Draait Door zojuist was begonnen, ging het leven in deze  pub gewoon verder, alsof er zojuist iemand een glas bier had geknoeid. Het gejoel van de geile mannetjes in de pub verstomde. De paaldanseres – met een lichaam van een Griekse godin en met het hoofd van een overwerkte schooldirectrice – deed haar kunstje naar behoren, terwijl een halve meter onder haar de normale burger tussen haar benen door biertjes bestelde.

Het kon blijkbaar allemaal hier, en de vrienden van Hayden waren gegoed, viel me op. Ze droegen nette trenchcoats, chique pullovers en zwarte lakschoenen. Ze kwamen allemaal rechtstreeks uit het werk en ze conflicteerden een beetje met de simplistische pub met zijn goedkope paaldanseres. Het waren allemaal vrienden die eertijds opgegroeid waren in en rond de povere buurten van Tottenham, zo bleek, en ze waren de armoede intussen ontgroeid met goede banen in het financiële centrum van de stad. Ze hadden de club en elkaar nooit helemaal kunnen loslaten en dus zochten ze elkaar eens in de twee weken hier in de Bill Nic weer op.

‘Matchday! Op zoek naar het Engels voetbal in Londen’ kun je hier bestellen.

Stem hier op je favoriete voetbalboek van 2016!