Dresden speelt een opvallende rol in het Europese voetbal. Niet vanwege de prestaties van de verschillende clubs uit deze Duitse stad, maar vanwege het feit dat in Dresden een van de eerste Europese clubs buiten Engeland werd opgericht: de Dresden English Football Club. Opgericht in 1874 door, uiteraard, in Duitsland werkende Engelsen. In 1893 volgt ook de oprichting van Neue Dresdner FC, mede opgericht door oud-leden van de Dresden English FC. Die laatste club houdt echter op te bestaan op 30 april 1898, maar diezelfde dag nog richten oud-leden, aangevuld met leden van Neue Dresdner FC, een nieuwe club op: Dresdner Sport-Club.

De club is een van de oprichters van de Duitse voetbalbond in 1900, hoewel dat geen prestatie is. Bij de oprichting waren ongeveer 86 clubs (het precieze aantal is niet bekend) betrokken. De club doet vanaf 1903 mee aan het Oost-Saksisch kampioenschap en is daarin heer en meester: in dertig edities overwint Dresdner SC achttien keer.


Als kampioen doet de club dus regelmatig mee aan het kampioenschap van midden-Duitsland, maar tot aan eind jaren twintig kan Dresdner SC  geen potten breken. Dresdner wint weliswaar in 1905, maar moet daarna tot 1926 wachten op nieuw regionaal succes. Daarna weet de club ook in 1929, 1930, 1931 en 1933 kampioen in deze regio te worden. De in 1933 aan de macht gekomen NSDAP ontbindt later dat jaar echter alle regionale competities, om vervolgens haar eigen systeem op te zetten: zestien regio-afdelingen, waarvan de kampioenen in vier groepen van vier clubs tegen elkaar spelen, zowel uit als thuis.

Door de Tweede Wereldoorlog is het systeem echter nogal aan verandering onderhevig, want ook in veroverde gebieden worden voetbalafdelingen opgericht en uiteraard mogen ook de kampioenen uit deze regio’s meedoen om het kampioenschap. Sterker, in 1941 weet zelfs een club uit een veroverd gebied kampioen van Duitsland te worden: Rapid Wien. De grotere regio’s worden ook nog eens onderverdeeld en zo stijgt het aantal deelnemers aan de eindronde naar 31.

Ondertussen heeft Dresdner SC zich opgewerkt naar een club om rekening mee te houden. Ondanks de oorlog wordt er gewoon doorgevoetbald in het Derde Rijk en de club weet in 1940 en in 1941 de Duitse beker te winnen door respectievelijk Nürnberg en Schalke 04 te verslaan, de twee topclubs van dat moment.

Door het steeds groter wordende aantal clubs in de eindronde van het kampioenschap besluiten de Duitsers in 1942 dat het knockout-systeem toch iets handiger is en tegenstanders worden gekozen op basis van een geografische, gunstige ligging. Deze verkapte bekervariant is in het voordeel van Dresdner SC. De club staat na vier gewonnen rondes in de kampioensfinale tegen FV Saarbrücken en wint deze met 3-0. Een jaar later staat de club opnieuw in de finale en treft het daarin de Luftwaffen-Sportverein Hamburg. Inderdaad, een militaire voetbalclub. Dresdner wint met 4-0, het laatste hoogtepunt van de club.

Na het einde van de oorlog, waarin Dresden overigens flink werd gebombardeerd (22.000–25.000 doden), en de intrede van het communisme in Oost-Duitsland (en dus ook Dresden) wordt in 1947 het voetbal hervat. Na de oorlog worden alle clubs in Duitsland opgeheven en gaat de club verder als SG Dresden-Friedrichstadt.

Die club laat zich in 1950 nog eenmaal gelden. In een rechtstreeks duel om de titel moet de club zien af te rekenen met rivaal Horch Zwickau. De scheidsrechter fluit echter opvallend veel in het voordeel van het door de Sovjets gesteunde Zwickau en Dresden ziet onder meer drie rode kaarten. Na afloop van de wedstrijd bestormen fans van Dresden dan ook het speelveld, waarbij een Zwickau-speler zelfs gewond raakt. Een sterk staaltje van modern hooliganisme, wat hen echter duur komt te staan: de club wordt geheel ontmanteld door de Sovjet-overheersers.

Hoewel de spelers door de Sovjet-autoriteiten verbannen worden naar BSG Tabak Dresden, voelen weinigen hier wat voor. Een compleet elftal vlucht naar West-Berlijn en sluit zich aan bij Hertha BSC, dat een seizoen speelt onder de naam Hertha BSC/DSC Berlin. Het wordt geen succes en daarom stappen zeven spelers na dat seizoen over naar TSG Heidelberg, waar zij na een seizoen een nieuwe club oprichten: Dresdner SC Heidelberg.

De spelers die wel in Oost-Duitsland blijven, vinden uiteindelijk onderdak bij SG Dresden-Mickten, dat na een aantal wijzigingen en naamsveranderingen uiteindelijk als FSV Lokomotive Dresden door zal gaan. Deze club wordt, mede doordat het haar beste spelers al dan niet verplicht naar het door de Stasi gesteunde Dynamo Dresden ziet vertrekken, nooit echt succesvol.

Het stadion van Dresdner SC is ondertussen een prooi geworden voor de SG Volkspolizei Dresden, het latere Dynamo Dresden. Ook de plek in de competitie wordt ingenomen door deze club, die later een van de succesvolste uit de DDR zal worden.

Dat de club echter blijft voortleven bij de fans, blijkt wel na de Duitse Hereniging: op 1 juli 1990 wordt de club heropgericht en fuseert het met FSV Lokomotive Dresden tot Dresdner Sport Club Fußball 98. De club doet het bijzonder goed en in 2000 lijkt de club Dynamo Dresden van de troon te stoten als grootste club van de stad: Dresdner SC reikt tot het derde niveau in Duitsland, terwijl Dynamo degradeert naar het vierde niveau.

Waar Dynamo echter na twee seizoenen weer opklimt, is het Dresdner SC dat financieel gezien niet kan meekomen. In 2003 zakt de club af naar het vierde niveau, belandt in een vrije val en vindt zichzelf in 2008 zelfs terug op het achtste niveau. In 2007 stopt zij wegens financiële problemen als zelfstandige club, om vervolgens opgenomen te worden als voetbaltak van de sportvereniging Dresdner Sportclub 1898.

Anno 2017 komt Dresdner SC uit op het zevende niveau en lijkt de kans voorlopig klein dat de roemruchte club van weleer stadsgenoot Dynamo van de troon zal stoten als grootste club van Dresden.