De meeste Engelse steden hebben wel een beroemde band voortgebracht. Zo ook de plaatsen die in het boek Van Middlesbrough naar Millwall (alleen verkrijgbaar in de Staantribune Webshop  met leuk presentje!) worden beschreven.

5. Burnley: Chumbawamba – Tubthumping
De band Chumbawamba is het bekendste muzikale exportproduct van Burnley. De band bestond uit anarchistische krakers. Zij maakten muziek die nu onder de noemer ‘politiek correct’ zou worden geschaard. Over homorechten, feminisme, antifa en pacifisme. Wat dat betreft past het niet echt bij de club, want de supporters van Burnley zijn alles behalve politiek correct. Maar het bekendste nummer Tubthumping is juist wel een voetbalsong bij uitstek. Een tekst als “I get knocked down, but I get up again you’re never gonna keep me down” past perfect bij de club Burnley en haar supporters.


4. Middlesbrough: Shrug – Sir Walter Raleigh’s Fast Food Takeover
De meest bekende artiest uit Middlesbrough is natuurlijk Chris Rea. Driving home for Christmas gaat over de koeltorens van de stad. Maar zijn muziek past minder in een stadion. Daarvoor hebben we de punkband Shrug, bekend van de drie drummers, nodig. De leden zijn allen grote fans van de lokale voetbalclub. Zanger Rob Nichols is zelfs de oprichter van het fanzine Fly Me To The Moon en ging op de plek wonen waar Ayresome Park ooit stond. Hij geeft er wel eens rondleidingen. Shrug heeft nooit grote successen gehad, maar was de eerste westerse band die in Oost-Berlijn speelde na de val van De Muur. Zij waren op dat moment toevallig aan het spelen in West-Berlijn en besloten die dag naar het oosten te gaan om daar in een vuige kroeg te spelen.

3. Wigan: The Verve – Bittersweet Symphony
Ondanks dat The Verve vaak als een Mancunian band wordt beschouwd, komen ze uit Wigan. Zanger Richard Ashcroft speelde in zijn jeugd zelfs voor Wigan Athletic. Hij had redelijk wat talent en hoopte profvoetballer te worden totdat muziek op zijn pad kwam en hij zich daar helemaal op ging focussen. Toen Ashcroft opgroeide, waren de Latics geen profclub (dat werden ze pas in 1978). Zijn voetballiefde is daarom ook Manchester United. In een van de clubs van The Verve zie je hem ook lopen in een shirt van de Red Devils. Toch heeft de band ooit een lied gemaakt dat perfect past bij Wigan: Bittersweet Symphony. Wigan heeft nooit iets bereikt en toen in 2013 eindelijk een hoofdprijs werd gepakt (de FA Cup), degradeerde de club. Sindsdien hangen ze rond in de lagere divisies.

2. Millwall: The Clash – London Calling
Toen ik voor het boek op een dinsdagavond op The Den was, werd er vlak voor de wedstrijd begon London Calling van The Clash gespeeld. Het stadion zat maar voor een derde vol, maar het nummer zette meteen alle supporters die er wel waren op scherp. The Clash past perfect bij Millwall, ook al waren de bandleden supporter van Chelsea (Joe Strummer en Paul Simonon) en QPR (Mick Jones). Maar waar de meeste Londense clubs nu zijn veranderd in een toeristenhel, is dat bij Millwall iets minder het geval. Alleen sensatiezoekers (waaronder ikzelf) komen daar wel eens. Daardoor is het nog een echte Londense club en past London Calling perfect bij Millwall

1. Wolverhampton Wanderers: Led Zeppelin – The Immigrant Song
Robert Plant, de zanger van Led Zeppelin, is een groot supporter van Wolves. Beroemd is de foto van een voetballende Plant in een minuscuul broekje en een klassiek Wolves-shirt. In 2008 gaf hij in een interview zelf toe dat zijn liefde voor de club hem bijna zijn huwelijk had gekost. Een jaar later maakte de club hem vice-president van de club om nog meer druk op zijn huwelijk te zetten. Gezien de band tussen de club en Plant is het niet meer dan logisch dat de spelers het veld opkomen met een nummer van Led Zeppelin. Gekozen is voor The Immigrant Song. Die schreeuw van Plant in het begin zet meteen alle spelers op scherp.

Bestel het boek Van Middlesbrough naar Millwallalleen in de Staantribune Webshop met leuk presentje!