Toegegeven, de term ‘voetbalfeest’ klinkt enorm cliché. En wellicht versta ik iets anders onder die term dan, pak ‘m beet, iemand die naar wedstrijden van het Nederlands Elftal gaat. Ik ben geen fan van feestjes die georkestreerd worden door simpele DJ’s met carnavalsmuziek in zogeheten ‘fanzones’: Afgesloten pleinen waar alleen eten en drinken van de grote sponsoren te koop is tegen belachelijke prijzen. Hoe anders was de sfeer rond Tibet – Noord-Cyprus op het WK van de ConIFA.

Geen house, maar eigen instrumenten

In het stadionnetje van Enfield Town, dat eigenlijk gewoon bestaat uit een kantinegebouw en een paar fietsenstallingen, maakten de fans van beide teams er een écht voetbalfeest van. Van de Tibetanen had ik wel verwacht dat zij populair zouden zijn, maar ook de Noord-Cyprioten waren goed vertegenwoordigd. Ik spotte zelfs een drietal Nederlandse fans en ook NOS-correspondent Tim de Wit was aanwezig voor een item over het toernooi. Hij had in ieder geval de juiste wedstrijd uitgekozen. Veel vlaggen, gejuich en gezang. Hier werd geen bonkende house-muziek gedraaid, maar de fans hadden hun eigen instrumenten meegenomen. Niks verplicht zitten, maar gewoon rondlopen en zwaaiend met een vlag, of spelend op een instrument.

Toeschouwersrecord

De wedstrijd is met een kwartier vertraagd, omdat er nog fans naar binnen moeten. Het kleine stadion is vol en met 1.200 toeschouwers wordt er zelfs een nieuw toeschouwersrecord neergezet. Ondanks fikse tegenstand van Tibet wint Noord-Cyprus met 3-1, maar ik zie nog geen tien minuten van de wedstrijd. Ik ben te druk bezig met genieten. Van oude vrouwen in Tibetaanse klederdracht, die blij zijn om uiting te geven aan hun eigen identiteit, zonder daarbij bang te hoeven zijn dat er iets gebeurt. Noord-Cyprioten, die met fluiten en trommels muziek maken, terwijl mannen in pak om hen heen dansen. Kleine Tibetaanse kinderen, die proberen een high-five te krijgen van de spelers. De spelers, die shirts en voetballen moeten signeren en uitgebreid de tijd nemen om op de foto te gaan met iedereen die maar wil. Fans die met hun mobiel de complete wedstrijd proberen streamen. Vrijheid voor iedereen, ook de fans. Hier geen grote fastfoodketen, maar gewoon een snackkar en een ijscowagen, aangevuld met een kraampje waar Tibet-shirts te koop zijn. Ik geniet zelfs van de neutrale fans, die hun ogen uitkijken van zoveel oprecht plezier.

Er valt geen enkele wanklank, fans lopen door elkaar en vieren gewoon hun eigen feestje. Dit is leuker dan welk dagje uit dan ook. Opgetogen stappen we na de wedstrijd de bus in van het nationale elftal van Tibet. We mogen meerijden. Waren er maar vaker wedstrijden zoals deze.

FC Afkicken en Staantribune staan komende dagen in het teken van het ConIFA WK. Volg het toernooi via het Youtube-kanaal van FC Afkicken en via Staantribune.nl/ConIFA.