Derby in Nijverdal: SVVN – DES (deel III)

De komende weken besteedt Staantribune.nl aandacht aan derby’s in het amateurvoetbal. De derde derby in deze reeks wordt vandaag (zaterdag 30 maart) om 14.30 uur in Nijverdal gespeeld: SVVN – DES. De clubs speelden jarenlang op hetzelfde niveau. Na de portretten van SVVN en DES, nu een interview met Mister SVVN: Edwin Wijnen.

Tussen zijn werkzaamheden als financieel administrateur door rijdt Edwin Wijnen sportpark Groot Lochter op, de plek waar hij zijn bijnaam ‘Mister SVVN’ heeft verdiend. Hij vindt de naam ietwat ongemakkelijk, maar de herkomst is begrijpelijk. Jarenlang spelend in het eerste elftal, diverse bestuursfuncties en nog altijd actief als jeugdtrainer. De 47-jarige Wijnen is niet weg te denken bij de club in Nijverdal.

Het begon bij zijn vader Willem die in het eerste elftal speelde en later bestuurslid werd. De jonge Edwin had dan ook geen andere optie om bij SVVN te gaan voetballen. “We woonden in de buurt bij DES, maar er was geen sprake van dat ik ergens anders heen zou gaan dan naar SVVN. Ik speelde daar als enige uit mijn klas.” Toen hij een jaar of zes was, mocht hij voor het eerst bij de club voetballen waar zijn beide broers al speelden. Op zijn vijftiende maakte hij zijn debuut in het eerste elftal, waarvoor hij in totaal twintig jaar uitkwam.

Man van de club

In SVVN 1 liet hij zich gelden als een centrale middenvelder die er niet vies van was om zijn mouwen op te stropen. Dat is een essentiële eigenschap als je het wil maken bij SVVN: volharding. “Ik heb dat wel eens opgeschreven voor de jongens. ‘Volharden’, waar staat dat eigenlijk voor? Dat is doorzetten en niet opgegeven waar je mee bezig bent. No nonsens”, vat Wijnen het samen. Het resulteerde in mooie jaren met een kampioenschap, twee promoties en een totaal van 72 doelpunten.

Edwin Wijnen denkt in de bestuurskamer, die overigens ook dient als tweede kantine, aan het moment dat bijna de eerste klasse werd behaald. “In de allerlaatste wedstrijd om promotie tegen Den Ham raakte ik geblesseerd en die verloren we.” Met zijn spel wekte de middenvelder interesse van betaaldvoetbalclubs. “Excelsior heeft bijvoorbeeld een keer aangeklopt. Ik kon daar wel een mooi zakcentje verdienen, maar ik bleef liever loyaal aan de club. Of ik daar spijt van heb? Vooral voor het sportieve was het mooi geweest, maar destijds stak de trots van de Volharding er bovenuit.”

Op zijn 35ste voetbalde hij nog in het eerste, maar Wijnen begon zich te ergeren aan de instelling van zijn medespelers. “Voor veel mensen was het vrijblijvend, die kwamen dus vaak niet opdagen.” Na zijn spelerscarrière ging hij verder als trainer, hij haalde zijn diploma en ging vooral aan de slag in de jeugd. In die jeugd spelen inmiddels zijn zonen Tycho en Rowan, die hij ook heeft besmet met het SVVN-virus.

Derby

Wie weet ziet Wijnen een van zijn zonen nog minuten maken in de derby van vanmiddag, want Rowan traint regelmatig mee met het eerste. Wijnen heeft goede herinneringen aan de strijd tegen DES, vooral aan de uitwedstrijden. “Om daarheen te gaan, is meer beladen dan thuisspelen”, legt hij uit. Één moment is hem bijgebleven. “Ik dacht dat we met 0-4 wonnen. Ik raakte een voorzet vol met de wreef en die vloog er zo in. Op dat moment stond ik in de DES-hoek, een erg lekker gevoel”, lacht hij.

Een domper in de historie van de derby noemt Wijnen dat SVVN een keer het kampioenschap uit handen gaf aan de grote rivaal. “We zaten in dezelfde competitie en stonden bovenaan. Met nog drie wedstrijden te gaan leek het te gaan lukken, maar het ging toch mis. Wij verloren de laatste drie duels en DES werd dus kampioen”, vertelt hij nog steeds ietwat teleurgesteld.

Kampioenschap

Later nam Wijnen revanche. “Wij stonden een hele competitie bovenaan. Af en toe kwamen we dichterbij elkaar en dan was het gat weer iets groter. Het kwam op de laatste wedstrijd aan. Wij speelden thuis tegen ON Almelo en DES speelde uit, ergens in de buurt van Doetinchem.” Bij winst zou SVVN kampioen worden en bij verlies hing het af van het resultaat van DES. “In de rust en tijdens de wedstrijd hoorden we de stand bij DES. Wij verloren met 1-0, maar DES met 2-0 en dus waren we alsnog kampioen”, vertelt Wijnen, waarna hij weer begint te lachen.

Randzaken

“De verenigingen proberen elkaar tegenwoordig te overtreffen met randzaken”, zegt Wijnen. “Dat wordt geregeld door een comité, maar vroeger was dat niet zo.” Hij was in die tijd met andere dingen bezig: de wedstrijd. “Je kent elkaar allemaal, maar zo gauw je tegen elkaar voetbalt, ben je geen vrienden meer.” Zo kan hij zich nog Joost Mensink en Bertold Pondsteen van DES herinneren. “Ik was een allround voetballer als centrale middenvelder. De tegenstander kreeg dan de opdracht mee om mij uit de wedstrijd te halen. Ze gaven mij totaal geen ruimte.”

Waar Edwin Wijnen vroeger nog met spanning in zijn buik naar een wedstrijd toe leefde, gaat dat nu beter. “De band met het eerste is niet meer zoals vroeger. Toch probeer ik er wel te zijn, als het kan. Vaak lukt het niet, omdat ik dan zelf op pad ben met mijn team.” Zijn verwachtingen voor de wedstrijd van vanmiddag zijn in ieder geval duidelijk: “3-1”, aldus Mister SVVN.

Lees ook de andere artikelen over deze derby: Het wedstrijdverslag, een portret van DES, een portret van SVVN en interviews met SVVN-icoon Edwin Wijnen en DES-icoon Jan Heerdink.

terug naar overzicht

Lees verder...