Clarets, Turfites en Royalites. Geen supporter van een andere club die de fans van Burnley zo noemt. Voor hen zijn het de Dingles. Die term is afkomstig van de soapserie Emmerdale. Al sinds 1972 komt deze serie, die zich afspeelt in een fictief stadje in Noord-Engeland, op de Britse televisie. In Emmerdale woont de Engelse variant van de familie Tokkie: de familie Dingle. En net zoals Tokkies in de Nederlandse taal is ingeburgerd als benaming voor een asociale familie, is Dingles dat in Engeland. De Dingles zijn een familie van criminele, werkloze asocialen. Inteelt is ze ook niet vreemd. Het zijn eigenschappen die inwoners van Burnley ook worden toegedeeld.

De supporters van Blackburn Rovers begonnen Burnley daarom de Dingles te noemen en nu is dat een ingeburgerd begrip. Google maar eens op Burnley en Dingles en je ziet allerlei photoshopwerkjes. Dé meezinger voor Rovers-fans tijdens de derby is de klassieker “Your father is your brother, your sister is your mother, you all shag each another, the Dingle family” op de melodie van The Adams Family. Daarnaast is in Blackburn het dragen van een T-shirt met de tekst ‘Dingles eat bananas with their feet’ erg populair.

Suicide Squad
Om de bijnaam Dingles kan Jake niet echt lachen. Hij is lid, of naar eigen zeggen ex-lid, van de Suicide Squad, de hooligans van Burnley. Ik heb met hem afgesproken in een pub, de Angel Inn. Een aanrader voor iedereen die van een ruige pub houdt. Jake ziet eruit zoals je zou verwachten. Kale kop, breed en hij tikt een pint weg in een paar minuten. Toch is hij niet dom. Hij vertelt over de Suicide Squad, maar ook over de economische situatie in Noord-Engeland.

“Het zit mij dwars dat al het geld naar Londen gaat. Er heerst totaal geen solidariteit meer in dit land. Er is the North en the South en die twee delen hebben weinig meer met elkaar gemeen. Ik kom graag in Londen hoor, altijd een heerlijke away day, maar het begint nu wel allemaal heel gelikt te worden daar. Een maat van mij werkt in de City (het financiële district van Londen, red.), maar hij betaalt zich helemaal blauw aan huur. En ik heb zijn huis gezien, dat is een bezemkast. Ik zou er nooit willen wonen. Geef mij Burnley maar. Mensen zeggen altijd dat het grim up north is, maar hier zijn de mensen echt vriendelijker dan in het zuiden. En dat zeg ik niet omdat ik zelf een noorderling ben. Ik ben zelf namelijk een cunt, haha.”

Jake vertelt mij later nog enkele verhalen over zijn tijd bij de Suicide Squad. “Weet je waarom wij de Suicide Squad werden genoemd? Omdat wij knettergek waren. Zelfs al waren we zwaar in de minderheid, dan nog bleven we staan. Sterker nog, we vielen vaak grotere groepen aan. Ja, dan loop je weleens klappen op, maar je dwingt ook respect af als groep. Die kick van het vechten mis ik soms weleens. Ik werk voor de gemeente en kan het niet maken om opgepakt te worden, maar als ik een knokpartij zie, jeuken mijn handen om mee te doen. Vooral tegen de bastards. Fuck, wat heb ik een hekel aan die flikkers. Maar rondom die wedstrijden is er veel politie, dan kun je echt niets doen. Dan moet je ergens buiten het stadion afspreken. Maar ook dat doe ik niet meer.”

Een paar jaar geleden kwam Danny Dyer met zijn filmcrew langs bij de Suicide Squad. Uiteraard liep het hem dun door de broek, want het was er volgens hem allemaal pwopa nawty. Hoofdpersoon in de documentaire was Andrew Porter, de topboy van de groep en schrijver van een boek over de Suicide Squad. Uiteraard kent Jake hem goed. Ze lijken zelfs op elkaar. Jake zit ook in die docu en je ziet hem in de kroeg waar veel sterke verhalen worden verteld. Een mannetje vertelt dat hij door een hond werd aangevallen, het dier optilde en terug smeet naar de politie. Allemaal gaven ze toe dat voetbal maar een bijzaak was, het ging ze vooral om het knokken. Dat werd drie jaar na de docu bewezen, toen Burnley en Blackburn elkaar eindelijk weer een keer troffen in de 3-2-wedstrijd waar ik ook bij was. Het werd een orgie van geweld waarbij de Suicide Squad een pub in Blackburn bestormde. De veldslag werd later omschreven als “like something out of Braveheart”. In totaal werd voor 32 jaar aan gevangenisstraffen opgelegd aan de Burnley-fans. Porter, het brein achter de aanval, kreeg vijf jaar en de status van legende.

Meer over Burnley lees je in Van Middlesbrough naar Millwall. Je kunt dit boek (t.w.v. € 19,95) als welkomstgeschenk ontvangen als je abonnee wordt van Staantribune. Of bestel het boek nu voordelig in combinatie met Staantribune #12 (Engeland Special).