Vandaag in 1998 speelde FC Twente zijn laatste wedstrijd in Stadion Het Diekman. Zo’n 42 jaar ervoor werd het onderkomen officieel geopend met een vriendschappelijke wedstrijd tussen Sportclub Enschede en SC Preußen Münster. De wedstrijd eindigde in 3-0 voor Sportclub Enschede en niemand anders dan Abe Lenstra maakte uit een strafschop het eerste doelpunt in het Diekman; je kunt het als stadion minder treffen met je eerste doelpuntenmaker. Sportclub Enschede was de vaste bespeler van Het Diekman. In 1965 fuseerden Sportclub Enschede en de Enschedese Boys na de ‘Nacht van Vrieler’ tot FC Twente, mijn club.

Het was 20 januari 1974 en ik mocht voor het eerst, zoals het hoort aan de hand van mijn vader, naar FC Twente. Samen met 21.998 andere toeschouwers waren mijn vader en ik getuige van een wat fletse 1-1 tegen het grote Feyenoord. Doelpunten waren er van Johan Zuidema en Willem van Hanegem. Het enige wat mij van die wedstrijd nog bijstaat was de enorme drukte. Man aan man stonden we op de staantribune, rijen hoog op het kale beton, voet aan voet, arm tegen arm.  Als achtjarige jongen was ik blij dat ik tussen de armen en benen door af en toe de grasmat kon waarnemen. Toch blijft die herinnering mij bij en is er vanaf dat moment een innige en eeuwige liefde tussen mij en FC Twente ontstaan.

soccerfanshop.nl

Na die dag heb ik ontelbare keren de weg vanuit Haaksbergen naar de J.J. van Deinselaan in Enschede afgelegd om een bezoek te brengen aan Het Diekman. Met vrienden op de fiets , met de auto van buurman Tonnie, die in zijn schoenenzaak ook kaartjes van FC Twente verkocht, of met de vader van mijn vriend Eric. Steeds was er die heerlijke spanning.

Het Diekman, FC Twente en ik hebben samen geweldige jaren meegemaakt met als hoogtepunten de grote Europese wedstrijden tegen Ipswich Town, RWDM, Anderlecht, Juventus en natuurlijk de UEFA Cup finale tegen Borussia Mönchengladbach. Sportief dieptepunt blijft de degradatie in 1983, waardoor er dus ook een seizoen eerstedivisievoetbal in Het Diekman is gespeeld.

Objectief gezien was Het Diekman lelijk. Opgetrokken uit beton en ontdaan van iedere vorm van speelsheid, luxe of overdaad

Een van de hoogtepunten van vóór mijn tijd was onder andere een 5-1 overwinning op Ajax in 1968. Die dag zaten er 26.500 toeschouwers in Het Diekman, dat toeschouwersrecord zou nooit meer worden overtroffen. Een ander legendarisch moment was het optreden van Louis Armstrong in 1959 en een oefenwedstrijd tussen Sportclub Enschede tegen Santos. De Brazilianen wonnen die dag met 0-5, onder meer door drie doelpunten van ene Pelé, die dat jaar zijn eerste wereldtitel zou behalen.

Objectief gezien was Het Diekman lelijk. Opgetrokken uit beton en ontdaan van iedere vorm van speelsheid, luxe of overdaad. Om het stadion multifunctioneel te maken moest het bovendien geschikt zijn om atletiek te kunnen bedrijven. Dit betekende een grote sintelbaan tussen tribunes en veld en hoogspringmatten achter één van beide doelen. Het Diekman had enkele klonen in het voetballand zoals De Vliert van FC Den Bosch, Kaalheide van Roda JC en het Tilburgse Gemeentelijk Sportpark van Willem II.

De sintelbaan, het oersaaie ontwerp, de slechte parkeergelegenheid, de ranzige toiletten waarvan een indringende urinelucht je al van ver tegemoet kwam en de onveiligheid wanneer de harde kernen van met name FC Den Haag en FC Utrecht op bezoek kwamen, maakten van Het Diekman eigenlijk een stadion dat de gemiddelde voetballiefhebber niet erg zal hebben aangesproken.

Voor Twente-supporters was dat anders, want Het Diekman had een bepaalde magie. In ons huis waren wij de baas en de statistieken liegen niet, want in thuiswedstrijden was FC Twente nauwelijks te kloppen. De uitstraling van Het Diekman, of beter gezegd het ontbreken van enige vorm van uitstraling, verlamde blijkbaar de tegenstanders. Mede daardoor hielden wij van Het Diekman.

Het afscheid van Het Diekman was onvermijdelijk. FC Twente moest met de tijd mee en die betonnen bak zonder enige comfort kon niet meer. Ondanks de sentimenten was binnen alle geledingen begrip voor de bouw van een nieuw stadion. Daar waar bij andere clubs rondom verhuizingen verzet bestaat, was in Enschede en omstreken nauwelijks een wanklank te horen.

Op 22 april 1998, minder dan 42 jaar na de opening, werd FC Twente – SC Heerenveen de laatste wedstrijd in Het Diekman. Uiteraard won FC Twente. Het werd 3 -1 en Martijn Abbenhues maakte de laatste treffer. Mooi voor hem, maar natuurlijk had Het Diekman na de openingsgoal van ‘Us Abe’ een grotere naam verdiend. Of werd hiermee nog maar eens aangetoond dat de tijd van Het Diekman over was?

Na de laatste wedstrijd zong Marga Bult een afscheidslied. De woorden van het refrein geven goed mijn dubbele gevoelens voor het Diekman weer, een stadion dat mooi was van lelijkheid.

Vaarwel Stadion Diekman, Vaarwel groot stuk beton,

Daar waar in het verleden al dat moois ooit begon,

Wij gaan je verlaten, met een lach en een traan,

In onze gedachten, blijft je altijd bestaan.

Tekst: Laurens Waning
Staantribune-volger