Elke club heeft wel iemand die al sinds mensenheugenis bij de club komt en bijna elke functie een keer heeft bekleed. Zo is Peter Année (84) al vijfenzeventig jaar lid van Willem II. Hij zag meer dan 2.600 officiële wedstrijden van de Tricolores en was onder meer jeugdtrainer, keeperstrainer, bestuurslid, redacteur en stadionspeaker in Tilburg. Het boek ‘Een leven lang Willem II’, geschreven door Thomas Rensen, vertelt het verhaal van Année. Een voorproefje over een van de meest bijzondere spelers die ooit bij Willem II voetbalde: Kurt Zaro.

Na het kampioenschap van Willem II in 1955 ging het snel bergafwaarts met de club. In 1957 volgde er zelfs degradatie naar de Eerste Divisie. Om het tij te keren kochten de Tricolores voor het eerst in de clubhistorie twee buitenlandse voetballers: Joegoslaaf Milan Nikolic en Duitser Kurt Zaro.

Peter Année heeft bijzondere herinneringen aan de Duitser: “Zaro werd overgenomen van Triëst uit Italië. Daarvóór speelde de spits voor Schwarz-Weiss en Rot-Weiss, allebei afkomstig uit het Duitse Essen en voor Genoa CFC in Italië. Een voetballer met een rafelrandje, zo merkten we al snel, maar ook een briljante speler. Dat zagen we direct bij zijn eerste wedstrijd voor de club.


De bestuurders en coach van Willem II wilden Zaro eerst in actie zien. In een testwedstrijd tegen Longa mocht hij vanaf het begin meespelen en nam hij samen met Piet de Jong de aftrap. De Jong legde de bal af en Zaro ging er direct mee vandoor. Hij slalomde door de defensie van Longa om vervolgens ook de keeper te passeren. Binnen tien seconden stonden we 1-0 voor en was iedereen van de bijzondere kwaliteiten van Zaro overtuigd.

Eruit!
We promoveerden dan ook meteen in 1958, mede dankzij de Duitser. Ik vond hem bijna net zo goed als Sjel de Bruyckere ooit was, alleen Zaro was wat grilliger. Hij had ook veel meer onaangename trekjes. Zo gedroeg hij zich in de uitwedstrijd tegen DOS in Utrecht vanaf de eerste minuut heel irritant. Niet alleen tegenover zijn tegenstander, maar ook tegenover zijn medespelers. Ik wist niet wat er met hem aan de hand was, maar op een gegeven moment speelde hij de bal vanaf de helft van de tegenstander keihard terug op doelman Feyt. Zo hard dat hij bijna een eigen doelpunt maakte. Voor aanvoerder Jan Brooijmans was dat de druppel die de emmer deed overlopen.

Brooijmans vroeg eerst aan de scheidsrechter om zijn medespeler uit het veld te sturen, maar dat kon de scheidsrechter natuurlijk niet doen. Toen besefte Brooijmans dat hij het zelf moest doen. “Eruit”, riep hij tegen Zaro, terwijl hij met zijn vinger naar de zijkant van het veld wees. Iedereen hield zijn adem in. Zaro was niet geblesseerd. Beveelt de aanvoerder nou echt de sterspeler het veld te verlaten? De Duitser keek Brooijmans fel aan, maar liet toen zijn schouders zakken. Zaro verliet sjokkend het veld.

Gokken
Het blijft niet lang rustig rond de spits. Zaro houdt van een glaasje, van uitgaan in Antwerpen en vooral van gokken. Zo ging er voor de promotiewedstrijd tegen DFC een bijzonder verhaal rond over zijn auto. In de Eerste Divisie waren we samen met Dordrecht op de eerste plaats geëindigd. We moesten een beslissingswedstrijd spelen op neutraal terrein, in dit geval stadion De Vliert in Den Bosch. Zaro had een gokje gewaagd op deze wedstrijd. Inzet: zijn auto. Als Zaro scoort en Willem II promoveert, mag hij zijn auto houden. Het gokje was een goede motivatie: Zaro scoort en Willem II promoveert door met 3-1 te winnen van DFC.”

Een leven lang Willem II, over de opkomst van het betaalde voetbal in de jaren vijftig tot de belevenissen van Co Adriaanse in de jaren negentig, verschijnt op 14 oktober. Tot en met 4 oktober met korting te bestellen via www.peterannee.nl.