Van SC Amersfoort is tegenwoordig nog maar weinig te vinden. Staantribune ging op pad om meer over de Verdwenen Club te weten te komen.

We starten onze dag in Utrecht, waar we binnenstappen bij het café van Joop van Maurik. De oud-spits speelde in het verleden voor HVC (dat later overging in SC Amersfoort). Als er gevraagd wordt naar zijn tijd bij die club heeft de Utrechter niet veel tijd nodig om te antwoorden. “Eigenlijk had ik er meteen spijt van dat ik daar ging voetballen.”


Van Maurik vertrok na een periode bij Holland Sport richting Amersfoort. “Ik weet nog dat we met Holland Sport tegen DOS speelden. Toen kreeg ik het toch aan de stok met Henk Verrips, de keeper van DOS”, vervolgt Van Maurik na een slok van zijn koffie. “Ik sprong de hele tijd tegen hem aan en probeerde hem uit de wedstrijd te halen. Hij waarschuwde mij, maar daar deed ik natuurlijk niets op uit. Sloeg hij een paar minuten later vol tegen mijn neus. Ik na de wedstrijd naar het ziekenhuis, bleek dat ding verbrijzeld. Het groen-witte shirt van Holland Sport was opeens groen-rood.”

De coach van HVC, Hennie Hollink, zocht me na die wedstrijd op. Of ik bij ze wilde komen voetballen. Financieel ging ik er op vooruit, dus de deal was snel rond. Toen Hollink vertrok bij HVC, kwam Bas Paauwe ons trainen. Een hele aardige man, maar een goede training geven kon hij niet. Liet hij ons als warming-up onder hekjes doorkruipen, om er vervolgens weer overheen te springen. Nee, dat was niets.”

Van Maurik reed in zijn tijd bij HVC altijd samen met Ronald Spelbos naar de club. Spelbos was toen nog maar zestien jaar. “We deden veel samen, maar mentaal was hij nog niet zover als ik. Bij een-op-eensituaties vloog ik erop. Hij vertelde ooit eens dat hij veel van me geleerd heeft. Ronald gaf me later zelfs een keer een klap op m’n verbrijzelde neus, dat was tijdens de wedstrijd AZ ’67 – FC Utrecht. Een boksneus was er niets bij, mijn neus zag er erger uit.”

Sportsbar Famous
Een kopje koffie en een leuk gesprek verder vervolgen wij onze weg naar Amersfoort. Wandelend door de stad kom je maar weinig tegen dat terug doet denken aan de voormalig profclub. We besluiten een leuk zaakje op te zoeken om even wat te drinken. We stappen binnen bij Sportsbar Famous. We worden enigszins verrast aangekeken als we rond half twee ’s middags de deur van de bar openen. Er zijn op dat moment geen klanten. “Heren. Wat kan ik voor jullie doen?” Arjan Kleton, de eigenaar, lijkt geen bezoek te verwachten.

Overal waar we kijken, zien we sportspullen hangen. Van spullen van het Nederlands Elftal tot een shirt van SC Amersfoort. Er is zelfs een tribune aanwezig waar je met een voetbalelftal naar wedstrijden kan kijken op een grote televisie. Alles in de bar ademt voetbal. “Die sfeer proberen we ook te creëren”, begint Kleton zijn verhaal. Die eigenaar van de zaak was familie van Gerrie Kleton, de oud-spelmaker van HFC Haarlem die in 2006 helaas overleed.  “Ik kan me de tijd dat Gerrie bij Haarlem voetbalde nog goed herinneren, ik was een grote fan natuurlijk.”

Het eerste wat je ziet als je de bar binnen komt lopen is een grote elftalfoto van SC Amersfoort. “Dat is een foto uit een oude Voetbal International. Ik heb hem zelf ingescand, vergroot en omgezet in zwart-wit. De meeste mannen op de foto ken ik wel, die komen hier regelmatig over de vloer. Ruud Wetzel ontbreekt op die foto, hij was te laat die dag. Daar kreeg hij een boete voor van twintig gulden.”

Aan de muur pronkt ook een uitshirt van SC Amersfoort. Wedstrijdshirts uit die tijd zijn moeilijk te vinden, maar Kleton had geluk. “Dat shirt kreeg ik van Erik Vreekamp. In het seizoen 1981-1982 speelde hij een wedstrijd voor Amersfoort in dit shirt. Helaas wist hij niet meer tegen welke tegenstander. Ik kan nog steeds genieten van het logo van de club. Heerlijk simpel gehouden, met een verwijzing naar de Amersfoortse Kei.”

De bar van de zaak staat helemaal in het teken van wedstrijdtickets. Over het gehele oppervlak zijn de tickets te zien. Een van de oudste is van een interland van het Nederlands Elftal tegen Frankrijk. Voor tien gulden kon je de wedstrijd volgen in ‘Stadion Feijenoord N.V’. “Het idee om de bar helemaal vol te plakken met kaarten had ik eigenlijk meteen. Het begon heel simpel, ik had bij lange na niet genoeg tickets om de hele bar te vullen. Maar de mensen vonden het een tof idee en ik kreeg steeds meer kaarten, ook van anderen.” De bar is niet alleen gevuld met oude wedstrijdkaarten, maar ook met kleine krantenartikelen. Zo ook een affiche van de wedstrijd tussen SC Amersfoort en HFC Haarlem. “Het feit dat die clubs er niet meer zijn, heeft iets magisch”, vertelt Kleton, terwijl hij druk bezig is om een cappuccino te maken voor een verdwaalde toerist.

Deze diashow vereist JavaScript.

Terwijl de klant tevreden een eerste slok neemt, richt Kleton de aandacht weer op ons. In de hoek van de bar heeft hij een tribune gecreëerd met elf stoeltjes. Naast de tribune zijn twee stoeltjes geplaatst voor de ‘reservespelers’. “Haha, dat was nog een van mijn ideeën. Je kan die tribune reserveren met je team en vanaf daar bijvoorbeeld een voetbalwedstrijd kijken. De stoeltjes zijn afkomstig uit het Philips Stadion, die verkochten ze voor vijf euro per stuk. Heb ik er meteen zeventien gekocht.”

Het faillissement komt ter sprake. In 1982 moest de club halverwege het seizoen stoppen door de financiële problemen. “Ook al maakte ik dat faillissement niet bewust mee, toch doet het wat met je”, vertelt Kleton gepassioneerd verder. “IJsselmeervogels en Spakenburg voetballen hier in de buurt, twee van de grootste amateurclubs van Nederland, misschien dat SC Amersfoort daarom niet echt van de grond kwam. Ik heb het in ieder geval wel een plekje kunnen geven.”

Van Ramselaar en zonen
Geïnspireerd door de verhalen van Kleton besluiten we op zoek te gaan naar de Amersfoortse Kei. Onderweg naar de steen komen we langs een oude antiekzaak in het centrum van Amersfoort: Van Ramselaar en zonen. Die naam klinkt ons erg bekend in de oren en na wat research wordt duidelijk dat dit de winkel is van Henk van Ramselaar, oud-voetballer van SC Amersfoort. De verdediger heeft de langste schorsing ooit in de historie van het Nederlandse voetbal op zijn naam staan. We besluiten een kijkje te nemen in de winkel, maar helaas: de deur zit op slot. We proberen het telefonisch, ditmaal wel met succes.

“U spreekt met Van Ramselaar”, horen we aan de andere kant van de lijn. We besluiten te vragen naar zijn tijd bij SC Amersfoort. “Ik durf wel te zeggen dat dat een bijzondere tijd was. Na wat omzwervingen in de jeugd kwam ik bij die club terecht. Hennie Hollink belde me op met de vraag of ik niet weer in Amersfoort wilde voetballen, hij belde precies op het goede moment. Ik speelde destijds voor FC Amsterdam en daar ging ik altijd met een oud Volkswagenbusje heen. Dat was ik echt zat, dus ik hoefde niet lang na te denken over het aanbod van de coach van Amersfoort.”

Na een tijdje komt ook de rode kaart ter discussie. Nadat Van Ramselaar een tweede gele kaart had ontvangen van scheidsrechter George Oetelmans kon hij zichzelf niet in bedwang houden. “Ik trapte hem vol in zijn ballen.” De verdediger nam alle schuld op zich. “Het was expres, ik kon niet tegen onrecht.” Van Ramselaar heeft Oetelmans nadien nooit meer gesproken. “Best wel raar eigenlijk. Mijn excuses zou ik niet aanbieden, dat niet.”

Amersfoortse Kei
We vervolgen onze weg. Na een korte wandeling denken we de kei gevonden te hebben. Het verhaal gaat dat de zwerfsteen in 1961 door een groep van ongeveer vierhonderd Amersfoorters naar de stad is gebracht. De locatie van de steen is door de jaren heen een aantal keer veranderd, maar op het moment is de kei van twee meter hoog nog steeds te bezichtigen. SC Amersfoort besloot hem te verwerken in het logo, als aandenken aan het verleden van de stad.

Om de herinnering aan de club levend te houden is er door drie initiatiefnemers een Facebookpagina opgericht: SC Amersfoort. Eens in de zoveel tijd worden oude beelden en andere spullen die terug doen denken aan SC Amersfoort op die pagina geplaatst. In gesprek met het AD lieten Jordy Kaasjager, Erwin van der Wel en Bert-Jan van den Berg weten dat het belangrijk is dat er een archief komt met de geschiedenis van de club. “De clubgeschiedenis van SC Amersfoort ligt verspreid over alle zolders in de stad. Weggestopt in oude dozen. Dat is zonde. Bij de VVV ligt geen informatie en in Archief Eemland is bijna niets te vinden. Daar moet verandering in komen”, aldus Van der Wel.

Sportpark Birkhoven
Na een kort stukje met het openbaar vervoer worden we voor de deur van de Amersfoortse Mixed Hockey Club afgezet. Op het terrein waar de mannen van SC Amersfoort ooit hun wedstrijden voetbalden, wordt nu gehockeyd. Gelukkig vinden we al snel waar we voor zijn gekomen: de oude kassahokjes van de voormalig voetbalclub. Enigszins vervallen en omringd door vuilcontainers en winkelwagentjes, dat wel.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het verval van de hokjes is schrijnend om te zien. Het enige dat er nog over is gebleven van het oude sportpark ligt er belabberd bij. Het wordt tegenwoordig gebruikt als ballenhok. Een van de medewerkers laat ons weten dat er bij een groot deel van de leden niet eens bekend is dat dit de oude kassahokjes zijn van SC Amersfoort. “De oude generatie weet het wel, maar je merkt bij de jongere generaties dat ze soms niet eens weten dat er een profclub is geweest in Amersfoort.”

Het is niet geheel verrassend om te horen dat de jongere generatie soms niet eens weet dat er ooit profvoetbal werd gespeeld in Amersfoort. In tegenstelling tot een aantal andere verdwenen clubs is bijna alles wat met de club te maken had verdwenen. Gelukkig zijn er nog genoeg verhalen op te halen in de stad. Je moet alleen even zoeken, voordat je wat hebt gevonden. Met de komst van de Facebookpagina SC Amersfoort is het al makkelijker geworden, maar nog lang niet alles van de club is boven water. De speurtocht gaat door.

Tarik Silic, Luc de Groot en Gijs Groeneveld