De hele maand maart staat bij Staantribune in het teken van Italiaans voetbal. Iedere dag schrijft een calcioliefhebber een ode aan zijn favoriete speler. Vandaag: Sam Planting (VI, Hard Gras).

Hoe gek het ook klinkt, in een tijd van alsmaar flitsender highlight-compilaties op YouTube en instant amateur-scoutrapporten op Twitter, ben ik, naarmate ik meer en meer wedstrijden kijk – beroepsmatig of obsessief; het ligt eraan aan wie je het vraagt – tot een ietwat grimmige, behoorlijk onromantische conclusie gekomen: vrijwel geen enkele voetballer is uniek.

Natuurlijk, je hebt Messi, je hebt Ronaldo. Ik zal de Italië-fanaat die deze rubriek leest niet nu al tegen me krijgen door te beweren dat grootmeester Pirlo niet uniek was. Maar vaak zullen je favoriete spelers, wanneer zij niet tot de absolute voetbalgoden behoren, het etiket ‘uniek’ niet volledig verdienen.

De briljante nummer tien die als een volleerd koorddanser balanceert tussen het in extase brengen van het publiek met zijn fenomenale techniek en het tot wanhoop drijven van diezelfde fans met een schrikbarend matige instelling? Kom op, we kunnen een peloton van dat soort types samenstellen. De onzichtbare controleur die met feilloze positionering en een torenhoog voetbal-IQ zijn team keer op keer behoedt voor een tactische ineenstorting? Zeldzamer dan de onbegrepen geniale spelmaker, maar niet uniek. De Speedy Gonzales op de vleugel die met zijn explosieve dribbels een zoveelste back voor schut zet, naar binnen kapt en de bal in de verre bovenhoek krult? Heerlijk om naar te kijken, maar van dat soort spelers zijn er inmiddels legio voorbeelden op te noemen.

Wanneer je écht naarstig op zoek bent naar een speler die werkelijk one of a kind is, kun je dit seizoen altijd nog bij wedstrijden van Lazio Roma terecht. Want daar loopt Sergej Milinkovic-Savic rond, een vat vol tegenstrijdigheden en toekomstig wereldster. En, vooral, een daadwerkelijk unieke voetballer.

SMS oogt aanvankelijk niet als een supertalent, eerder als een middenveldbeul waar we er in het moderne voetbal al meer dan genoeg van hebben. 1 meter 92 lang, zo breed als drie koelkasten en – zoals het een moderne voetballer betaamt – voorzien van een even hip als aanstellerig opgeschoren kapsel.

Maar focus een wedstrijd lang op Milinkovic-Savic, en je raakt betoverd. De in het Spaanse Lleida geboren Serviër combineert zijn beresterke fysieke capaciteiten namelijk met een puntgave techniek. Met immer rustige korte passes en moeiteloos ogende lange ballen zorgt hij dat de spelopbouw van Lazio telkens eindigt bij de wingbacks, schaduwspits Luis Alberto of goalgetter Ciro Immobile. In duels is Milinkovic-Savic niet van de bal te zetten: voor een doorsnee Serie A-middenvelder is hij twee of drie maten te groot om van de bal te zetten, voor professionele schopuitdelers is hij te wendbaar in de kleine ruimtes. Scoren doet hij ook vaak, met het hoofd of zijn gepatenteerde afstandsschoten. Milinkovic-Savic is haast ongeloofwaardig allround voor een middenvelder die je in de eerste plaats als ‘spelmaker’ moet omschrijven.

De statistieken ondersteunen dit beeld: in de categorieën gescoorde goals, gecreëerde kansen, verzonden passes, gewonnen luchtduels, uitgelokte overtredingen, succesvolle tackles en geslaagde dribbels eindigt Milinkovic-Savic telkens minimaal bij de eerste drie spelers binnen de selectie van Lazio. Tegelijkertijd is hij middenveldtank, technische smaakmaker en strateeg.

De achttien miljoen euro die Lazio in 2015 aan Racing Genk betaalde voor de diensten van SMS zullen in een veelvoudsvorm worden terugverdiend in Rome. Op de Transfermarkt-pagina van Milinkovic-Savic heb je binnen een paar tellen je grote-clubs-bingokaart vol: bijna alle Europese voetbalgrootmachten zitten momenteel achter de Serviër aan. Voor de Serie A-fans zal zijn vertrek een gemis zijn. Maar het is ook mooi nieuws, want het betekent wel dat Milinkovic-Savic binnenkort zijn unieke kunsten op een wereldpodium mag vertonen.

Sam Planting

 

 

Een bericht gedeeld door Sportske.net (@sportskenet) op