Dat René van der Gijp in zijn jonge jaren een groot talent was, is bekend. Maar een grote carrière heeft er niet ingezeten, laat staan dat hij aan een groot toernooi als het WK heeft meegedaan. Dat lag zeker niet alleen aan hem, maar ook aan de door Oranje gemiste toernooien (1982-1986).

Tijdens de Mundialito voor clubteams in 1983 – deze week 35 jaar geleden – werd Gijp door Internazionale als gastspeler naar Milaan gehaald. Als hij op dit podium zou uitblinken, gingen er wellicht deuren voor hem open naar het walhalla van het voetbal. De Serie A stond al bol van de topspelers en was hard op weg om de sterkste en meest interessante competitie van Europa te worden. Pisa had net Wim Kieft van Ajax overgenomen en waarom zou Van der Gijp, nog maar 22 jaar, niet eenzelfde overstap kunnen maken naar de Laars?

Het podium was perfect, net als de publieke belangstelling: San Siro puilde tussen 24 juni en 2 juli uit alsof er een Europa Cup op het spel stond. Een jaar na de WK-triomf van de Azzurri traden voor de Mundialito niet de minste ploegen aan. Naast de Milanese clubs deden ook Juventus, Penarol en Flamengo mee, dat met prachtig one-touch-voetbal sterk deed denken aan de magistrale Seleção van een jaar eerder.

Ineens kon Lokeren-speler Van der Gijp laten zien dat hij zich staande kon houden tussen wereldsterren als Junior, Paolo Rossi, Michel Platini en Zbigniew Boniek. Internazionale had daarbij ook niet de minste spelers in de selectie. Sterker nog: de Nederlandse nummer 7 was gast in een team met mannen als Zenga, Ferri, Bergomi, Baresi (Giuseppe, de broer van Franco), Collovati, Altobelli, Marini en Hansi Muller. Vooral met de West-Duitser kon Gijp het goed vinden. Playboy Muller en het enfant terrible uit Nederland, het was bijna vragen om problemen.

Terwijl het toernooi op alle fronten een succes kon worden genoemd, werden de verrichtingen van Van der Gijp vanuit de lage landen met argusogen bekeken. Hoewel aan zijn broodheer Lokeren was verzekerd dat het geen testwedstrijden betrof, kon het snel gaan als Reneke het op zijn heupen kreeg. Zover kwam het echter niet. Behalve een kiezelhard schot tegen de lat en een voorzet waaruit Altobelli kon scoren, leverden zijn optredens gedurende vier wedstrijden weinig meer op dan wat aardige acties die weliswaar zijn talent verraadden, maar toch niet het gehalte hadden dat in Italië werd gevraagd.

Toch werd Van der Gijp na de derby tegen Milan zowaar genoemd als een van de uitblinkers. Het toernooi kende het slot dat het verdiende met de beslissende poulewedstrijd tussen Juventus en Flamengo. Met Italiaans gevoel voor overdrijving werd vooraf gesproken van de Grote Revanche voor de Braziliaanse nederlaag van een jaar eerder. Het werd echter een overwinning voor Juve, dat door de 2-1 van Boniek bovendien het toernooi op zijn naam schreef.

Na vier nederlagen in het eigen stadion, eindigde de Mundialito voor Inter-trainer Marchesi met een ontslag. En Van der Gijp? Met een brede grijns gaf hij ten overstaan van de pers weer een mooi staaltje van zelfspot prijs: “Ik heb ze wel geluk gebracht, zeg.” Hij heeft waarschijnlijk niet het maximale uit zijn voetbalcarrière gehaald, maar zijn gevoel voor humor is Gijp nooit verloren.

De opstelling van Internazionale