De Russische oligarch Arcadi Gaydamak wil door eigenaar te worden van Beitar Jerusalem een gooi doen naar het burgemeesterschap van Jeruzalem. Hij heeft weinig met voetbal, maar wel met de propagandamogelijkheden die de club te bieden heeft. In de documentaire Forever Pure dringt maakster Maya Zinshtein een aantal jaren na zijn mislukte burgemeestercoup door tot in de kleedkamer van het eerste elftal van Beitar, om verslag te doen van het meest roerige seizoen dat de club ooit heeft gekend. Het levert een absurd verhaal op.

Arcadi Gaydamak blijkt in geen enkel opzicht interesse te hebben in het voetbalspel. In de gesprekken die Maya Zinshtein met de Rus voert, komt hij over als een machtswellustige miljardair die een nieuwe speeltje aan zijn serie van investeringen heeft toegevoegd. De documentaire wordt kundig opgebouwd naar het moment waarop Gaydamak de knuppel in het hoenderhok gooit. In een poging het ‘ware gezicht’ van het racistische joodse deel van de aanhang van Beitar te ontmaskeren, koopt hij twee spelers die de islam aanhangen.

soccerfanshop.nl

Beitar Jerusalem is de club met de meeste aanhangers in Israël. Als we de documentaire moeten geloven, telt de club in zijn totaliteit meer fans dan de supporters van alle andere Israëlische clubs bij elkaar opgeteld. De club betekent in het onrustige Israël veel meer dan een voetbalclub. Beitar Jerusalem is een manier voor ultraconservatieve joden om hun trots voor de staat en de drang naar een eigen staat uit te dragen. De club is derhalve ook een vast station voor politici die president van Israël willen worden, zoals voor Benjamin Netanyahu.

De documentaire belicht op een unieke wijze de onrust die binnen de club ontstaat na de aankoop van de twee moslims uit Tsjetsjenië. Zinshtein belicht de onrust vanuit verschillende perspectieven. De eigenaar, voorzitter, trainer, spelers en betrokken journalisten worden allen gevraagd naar hun ervaringen bij Beitar Jerusalem in het seizoen 2012-2013.

Het enige dat op deze bijzondere documentaire valt aan te merken is het feit dat het perspectief van de ultrarechtse aanhang van de club beperkt wordt belicht. Deze groepering, genaamd La Familia, blijkt een machtige factor te zijn in het bestaan van Beitar. Dat belet echter niet dat Zinshtein een fascinerende docu heeft gemaakt die het bekijken waard is.