Roel Cramer is assistent-coach van Qingdao Red Lions FC en werkzaam als manager van de jeugdafdeling van de club. Voor Staantribune schrijft hij columns over zijn verblijf in China en over het Chinese voetbal.

Afgelopen maand was de maand van de waarheid voor de Qingdao Red Lions. Na een lange voorbereiding en spelen in de stadscompetitie, stonden eind augustus de regiofinales op het programma. Alleen de poulewinnaar van die finales gaat door naar de nationale finales, waarin wordt gestreden om promotie naar de landelijke profleague. 


Op 9 september werd de laatste competitieronde gespeeld. De voorwendselen voor de regiofinales waren goed. Een fitte selectie, een goed hotel (met Juan Sebastian Verón als talisman van vlees en bloed) en op het oog een prima poule.

De dag van de eerste poulewedstrijd tegen het thuisspelende Zibo, spatte de zeepbel echter uiteen. De speciaal voor de finales vastgelegde superspits Zhang Yang had koorts en bleek niet fit om te kunnen starten. Bovendien was het veld spekglad en vrijwel onbespeelbaar.

Het spel van Qingdao Red Lions in de eerste poulewedstrijd was onrustig. Er werden weinig kansen gecreëerd en het extreem slechte veld hielp ook niet mee. Te veel spelers bleven onder hun niveau. Door een zeer gemakkelijk gegeven strafschop eindigde de avond in mineur: 1-0 verlies. Waar een terechte 0-0 alles nog open zou hebben gelaten, werd met de 1-0 de deur bijna potdicht gegooid. Een enorme domper. En hopen op een wonder.

Veel tijd om na te denken en het verlies te verwerken was er niet. De volgende dag werd de tweede poulewedstrijd al gespeeld. De boodschap van trainer Gert Heerkes was duidelijk: winnen met een zo groot mogelijke uitslag. En daar werd gehoor aan gegeven. En hoe! Negentig minuten later knalde spits Liu Yi met een pegel van dertig meter uit een vrije trap de 9-0 op het scorebord. De tegenstander uit Shanxi was gedegradeerd tot een pupillenelftal.

Helaas bleek Zibo de andere poulewedstrijd opnieuw te hebben gewonnen, waardoor een wonder uitbleef. De sfeer was, ondanks de 9-0 overwinning, bedrukt. De volgende dag werd de laatste poulewedstrijd eveneens omgezet in een overwinning: 2-1 tegen een elftal uit Henan. Drie wedstrijden, zes punten en een doelsaldo van 11-2. Het mocht niet baten. Geen nationale finales en dus geen promotie.

Terug in Qingdao moest de knop zo snel mogelijk worden omgezet. Met nog drie wedstrijden te gaan en met de koppositie in handen, kon de focus direct worden verlegd naar het kampioenschap. Naast de enorme teleurstelling hadden de regiofinales ook nog een extra probleem opgeleverd. Sterspeler en regisseur van het elftal Shi HanJun moest in de tweede poulewedstrijd na tien minuten het veld verlaten door een ernstige knieblessure.

Gelukkig werd de eerste horde naar het kampioenschap zonder veel problemen genomen. Mede door een schitterende openingstreffer van Liu Yi, opnieuw uit een snoeihard genomen vrije trap, werd tegenstander KunPeng met 2-0 verslagen.

Een week later stond de thuiswedstrijd tegen MingJie op het programma. Aangezien de heenwedstrijd in een doelpuntloze 0-0 was geëindigd, moesten alle zeilen worden bijgezet om een overwinning te behalen. Het liefst met grote cijfers met het oog op de titelstrijd.

Na de vroege openingstreffer van spits MaJun in de eerste minuut, gooiden de Qingdao Red Lions alle registers open. Dit resulteerde in een 5-0 voorsprong. Uiteindelijk kwam MingJie nog terug tot 6-3, maar echt spannend werd het niet meer. Ook de tweede horde naar het kampioenschap was genomen. Nog één wedstrijd te gaan, uitgerekend tegen de nummer twee op de ranglijst en het gehele seizoen al de mede-favoriet voor de titel: MaDiShan.

De Red Lions hadden aan één punt genoeg om voor het eerst in de historie van de club kampioen van Qingdao te worden. De korte trainingsweek stond vooral in het teken van herstellen, helen en praten. Enkele spelers kampten met blessures. Zij werden allemaal opgelapt om nog één keer te kunnen spelen in de laatste competitiewedstrijd. Een wedstrijd waaraan zelfs door de lokale televisiestations veel aandacht werd besteed. Een signaal dat voetbal steeds meer begint te leven in China.  

Zaterdag 9 september 2017, klokslag vier uur was het zover. De tribunes waren afgeladen met supporters en jeugdspelers van de Qingdao Red Lions, een ongekend fenomeen in het Chinese amateurvoetbal. Het zonnetje scheen en de aanmoedigingen voor de Red Lions klonken van de tribunes. Kortom, het moest gaan gebeuren.

Negentig minuten later was de deceptie compleet. De in bloedvorm verkerende Kaapverdische spits van MaDiShan, die in de heenwedstrijd volledig onschadelijk was gemaakt, maakte met een hattrick en twee assists een einde aan de droom van het eerste kampioenschap van de Qingdao Red Lions: 0-5.

De spelers, de staf en de supporters kregen na de uitschakeling in de regiofinales opnieuw een flinke klap te verwerken. Voetbal: der Tod oder die Gladiolen. In de Chinese filosofie kent men het volgende toepasselijke gezegde: “Wat een ramp lijkt, blijkt vaak een kans.” Let’s hope!