Johan Neeskens is vandaag 65 jaar geworden. De eerste keer dat ik hem live op de televisie zag, was in juni 1978, tijdens het WK in Argentinië. Behalve de spannende, knalharde finale was Italië – Nederland voor mij dé wedstrijd van het toernooi. Hoewel ik het jammer vond dat het Nederlands Elftal in het uittenue (wit shirt, kort oranje broekje en witte sokken) speelde, was de kleurentegenstelling in mijn kinderogen nog steeds erg mooi. Mijn oranje moederland tegen mijn blauwe vaderland, met aan beide kanten spelers naar wie ik kon blijven kijken, zoals Tardelli en Rossi bij Italië en Krol en Neeskens bij Nederland. Prachtige spelers, zowel qua spel als fysieke verschijning.

Er werd flink gebikkeld en gekleund, met forse overtredingen van beide kanten. Sommige op het randje van rood, maar alleen de gele kaart werd meerdere malen getoond. De afloop is bekend. Nederland maakte een achterstand goed en buffelde zich door zondagsschoten van Brandts en Haan op het ‘pampaveld’ naar de eindstrijd. En ik had genoten. Niet van mooi voetbal, wel van een zeer spannend voetbalgevecht. Jammer dat een van beide teams het onderspit had moeten delven.

soccerfanshop.nl

Niet lang geleden zag ik prachtig slow-motion materiaal van de wedstrijd terug. Eentje had beeld voor beeld alles in zich wat ik me meende te herinneren van die wedstrijd. Schijnbaar tegen de zon in registreert de camera een perfect uitgevoerde vliegende tackle van Neeskens die en passant tegenstander Tardelli meeneemt in zijn actie. Een prachtig synchroon lopende pas de deux die ook bij schoonzwemmen hoge ogen had gegooid. Niemand raakte erbij geblesseerd en geen van beiden rolde door. De twee mannen maakten een soort van judo-valbreekbeweging, waardoor ze meteen weer konden opstaan.

Ik heb die beelden een paar keer in de herhaling afgespeeld en kreeg bijna tranen in de ogen van de gedateerde randverschijnselen: de afwezigheid van oplichtende reclameborden, geen tattoos of opgepompte bodybuildertaferelen, geen matennaaierij. Ik wil maar zeggen: dit waren echte kerels, geen jankjuffies. Een verademing. Mijn herinnering liep bovendien voor deze ene keer helemaal in de pas met concreet beeld. Het gaf me voor even de emoties terug van de zesjarige voetbalfan die ik toen was.

neeskenstardelli2neeskenstardelli3