Dave Whelan was een keiharde, steenrijke zakenman, die in februari 1995 besloot Wigan Athletic te kopen. Wigan was de club uit de stad waar hij was opgegroeid. Hij beloofde de supporters meteen een nieuw, modern stadion en Premier League-voetbal. De fans hadden er zo hun twijfels bij, maar Whelan kreeg gelijk.

Hij drukte gelijk zijn stempel op de gang van zaken bij de club. Hij kocht drie Spaanse voetballers: Isidro Díaz, Jesús Seba en Roberto Martinez. Zij werden de Three Amigos genoemd en het voetbal veranderde. In plaats van hoofball werd de bal ineens rondgespeeld. Het was even wennen voor het publiek, maar het succes volgde snel. In 1997 werd de titel in de League Two gepakt. Twee jaar later stond Wigan weer op Wembley voor de finale van de Football League Trophy en dit keer werd Millwall verslagen.


Whelan investeerde wel, maar het ging allemaal stapsgewijs. Op Springfield Park kon geen Premier League-voetbal worden gespeeld, dus dat moest eerst geregeld worden. En in 1999 speelde Wigan Athletic voor het eerst in het spiksplinternieuwe JJB Stadium.

Dave Whelan

Arjan de Zeeuw kwam en werd een paar jaar later uitgeroepen tot Beste Speler van de Eeuw van Wigan. Zelfs Tonny Blair, toen nog de good guy, wilde hem in zijn kabinet hebben. In 2003 werd de League One gewonnen en de Premier League was weer een stukje dichterbij. Whelan trok na de promotie zijn portemonnee en de Latics werden meteen zevende. Twee punten kwamen ze tekort op Crystal Palace. Manager Paul Jewell kreeg nog wat centen toegestopt en een jaar later werd Wigan tweede en promoveerde. In tien jaar was de club van een grijze middenmoter in de League Two in een Premier League-club veranderd.

Wigan Athletic – Tottenham Hotspur
Ik besloot – alleen, want niemand wilde met me mee – om Wigan Athletic in hun debuutjaar te vincken. Ik wilde het wel eens zien daar. Het viel niet tegen. Het stadion was niet echt mijn ding, maar het zat goed vol en de sfeer was heel aardig. Ik zag Robbie Keane en Edgar Davids scoren voor Spurs, maar ik kon me niet voorstellen dat Wigan in het debuutjaar in de problemen zou komen. Daar had ik (kenner!) gelijk in. Wigan werd tiende, tot vandaag de dag hun hoogste positie ooit. De Latics haalden dat seizoen ook de finale van de League Cup, maar die verloren ze kansloos met 4-0 van Manchester United.

De seizoenen erop hikte Wigan Athletic vaak tegen degradatie aan, maar iedere keer lukte het de Latics net om erin te blijven.Tot 2013. Alsnog werd dat een gouden jaar voor de club, want ze wonnen de FA Cup dankzij een doelpunt van Ben Watson in de blessuretijd tegen Manchester City. 

Het jaar na de degradatie lukte het niet om te promoveren. De Latics werden vijfde en verloren in de halve finale van de play-offs van QPR. Het jaar erop was een totale meltdown. Managers kwamen en gingen. De grootste fout was het aanstellen van de Schotse trainer Malky Mackay, die overkwam van Cardiff City na een enorme rel. Vincent Tan, de mafkees die Cardiff City bezit en dacht dat het een goed idee was om de clubkleuren van blauw naar rood te veranderen, had de telefoon van Mackey laten tappen en zijn mail gehackt. Daarin beledigde Mackay homo’s, joden, Chinezen en vrouwen en hij werd persona non grata.

Whelan maakte de grote fout bij de perspresentatie van Mackey de opmerkingen van zijn nieuwe manager te verdedigen. Hij had er natuurlijk nooit op moeten ingaan, maar Whelan zei dat iedereen Chinezen chinks (vrij vertaald: spleetogen) noemde en dat joden nu eenmaal graag achter geld aangaan. Vanaf dat moment was het duidelijk dat het niet meer goed zou komen met Wigan. Mackay bakte er niets van. Whelan werd aangeklaagd wegens racisme en de club degradeerde naar de League One, waar ze op dit moment nog steeds voetballen. 

Lees meer over Wigan Athletic in het boek Van Middlesbrough naar Millwall van Joris van de Wier, nu in de webshop in een combipakket met Staantribune #12 (Engeland Special) voor slechts € 24,95 (inclusief verzendkosten).