Hitchin Town FC strijdt ieder weekend om de punten in de Evo-Stik League South Premier Division Central, het zevende niveau in Engeland. Deze zondag staan er echter tien keer zoveel toeschouwers rondom het speelveld van het stadje dat zich tussen London en Cambridge bevindt. De club is namelijk doorgedrongen tot de FA Cup First Round Proper en maakt zich op voor de belangrijkste wedstrijd in drieëntwintig jaar. Staantribune-redacteur Stijn Slaats en fotograaf Rolf Jager reden vorige week naar Hitchin om de magie van de FA Cup te voelen.

Omdat Hitchin Town FC de laagst spelende club was die zich voor deze ronde kon plaatsen (er moest nog een replay worden afgewerkt tegen Leatherhead), had de Football Association gevraagd of de loting voor de First Round Proper bij Hitchin mocht plaatsvinden. Zo was de Canary Club, de aanpalende stadionbar, tijdelijk het epicentrum van voetbalminnend Engeland. Bij deze Cup draw stromen de 48 clubs uit League One en League Two in. Penningmeesters, spelers en fans van kleinere clubs dromen van een ontmoeting met Sunderland, Portsmouth of een andere gevallen grote naam.

De handen van oud-internationals Dion Dublin en Dennis Wise grabbelen de lotingballetjes, een soort snookerballen met cijfers, bij elkaar. Zij zorgen ervoor dat live op de BBC te volgen is hoe Hitchin Town het moet opnemen tegen het twee divisies hoger spelende Solihull Moors FC. Voor het eerst sinds 1995 kan Hitchin ervan gaan dromen dat het de tweede ronde bereikt. Maar zover is het nog niet, eerst moet hun ground, Top Field, klaargestoomd worden voor de enorme toeloop rond het bekerduel.


In de dagen vóór onze trip naar Hitchin hebben we al veelvuldig contact met Chris Newbold en Stewart Curtis, respectievelijk wedstrijdsecretaris en verantwoordelijke voor de socialmediakanalen van de groen-gele Canaries. Er hebben zich fans uit zeventien verschillende landen – van Oman tot Noorwegen – gemeld om tickets te bestellen. Op Twitter lijkt iedereen uit Hitchin en omgeving aan te geven erbij te willen zijn.

Als we Hitchin binnenrijden, wijst nog niets op de naderende aftrap van de belangrijkste voetbalwedstrijd van dit millennium. Sterker, ons navigatiesysteem geeft aan dat we nog een kilometer moeten rijden, terwijl we al voor de poort van Top Field blijken te staan. Auto’s worden naar een nabijgelegen grasveld gedirigeerd om toch maar in parkeergelegenheid te kunnen voorzien.

We mogen zo langs de turnstiles lopen, fouilleren hoeft niet. Chris Newbold ontvangt net de delegatie van Solihull. Hij verontschuldigt zich, de politie heeft van het clubkantoor de controlekamer gemaakt. We glijden bijna uit op het pad achter de houten tribune. De tegels lijken speciaal voor deze wedstrijd van mos te zijn ontdaan, maar de zware regenval maakt het geheel spekglad.

Op de groen geverfde perstribune zit Stewart, gehuld in een FC Nantes-shirt van Copa, te twitteren. Hij wist al dat we gearriveerd waren. Zijn wederhelft, die in een marktkraam met enorme stapels groen-gele shawls bij de ingang staat, had hem al ingeseind. Stewart lijkt rustig toe te werken naar de aftrap. “We zijn zo druk bezig geweest met de voorbereiding op deze wedstrijd, dat ik me pas vanochtend realiseerde: ‘Hé, vanmiddag spelen we.’” Hij is realistisch over de kansen van zijn team. “Solihull draait bovenaan mee in de National League, wij staan in onze divisie onderin. Daar zitten bijna zeventig clubs tussen. Dat is een gigantische kloof. Maar who knows what happens. That’s the magic of the Cup.” Dan droog: “Als we winnen denk ik dat er meer dan enkel de 22 lads op het veld staan.”


Op de mini-perstribune is ook Ollie Bayliss zijn materiaal al aan het installeren. Hij is vanmiddag reporter voor BBC Radio Three Counties en volgt de non-leagueclubs in de regio. Hij wil het bezoek uit Nederland meteen interviewen. Zelf zegt hij: “De FA Cup is briljant. Die zorgt ervoor dat veel mensen de club uit hun stad steunen en brengt mensen echt samen. Je merkt hoe de spanning en de stemming zich in een gemeenschap opbouwen gedurende de weken voor zo’n belangrijk duel. Zeker een club als Hitchin, een echte underdog, krijgt de steun van heel de regio.”

De club ligt in het graafschap Hertfordshire, net tussen de profclubs Luton Town en Stevenage FC in. “Veel fans van Luton Town zullen er vanmiddag bij zijn om ons aan te moedigen”, meldt Stewart.

Meer en meer fans druppelen binnen en langzaam loopt het vol rond het veld en op de betonnen staantribune achter het doel. Twee fans van Solihull Moors FC staan tussen de aanhang van de thuisclub. “We moeten proberen een early goal te scoren. Dat moet voldoende zijn en dan consolideren. Lukt dat niet, dan wordt het een lastige middag. “The magic of the Cup“, besluiten ook zij.

De tribune aan de lange zijde, een soort aaneenschakeling van golfplaten met afgebladerde banken, zit helemaal vol. Elvis the Dog, een échte hond, staat kwispelend aan de zijlijn. Hij mag straks samen met een driejarig ventje als mascotte fungeren. Vanwege Remembrance Weekend wordt ook hier stilte voor de aftrap gerespecteerd en dragen de spelers een poppy (klaproos) op hun shirt.

In het eerste kwartier kan Hitchin goed meekomen en is er weinig doelgevaar voor beide doelen. De nummer tien van de thuisclub, Galliford, manifesteert zich als een technisch behendige speler. Bij Solihull valt vooral Liam Daley op. Hij lijkt reusachtig. Ik ben blij dat ik geen Hitchin-aanvaller ben.

Hoewel het stadionnetje afgeladen vol zit, is de sfeer tamelijk tam. Er zijn veel gelegenheidsfans, waardoor gezangen niet echt van de grond komen. Het blijft bij kreten en commentaar op de scheidsrechter. “Time”, schreeuwen de fans als de Canaries een scrimmage overleven en de bal in de ploeg moeten houden. In de rust roepen de jongens uit de jeugdelftallen “well played, lads” naar de mannen van het eerste.

De nummer zeven van HTFC zorgt voor een van de mooiste momenten van de middag. Hij loopt na een blessurebehandeling over het veld mét een tulband, maar met een nieuw shirt zónder rugnummer. Hij krijgt de lachers op zijn hand als hij later in de wedstrijd een overtreding begaat en zich van de scheidsrechter moet omdraaien zodat deze zijn rugnummer in het boekje kan noteren. De gele kaart wordt niettemin getrokken.

Na bijna een half uur spelen in de tweede helft krijgt Solihull een strafschop en is het verweer van het dappere Hitchin Town gebroken. Twee klassen verschil laat zich nu voelen. Zes minuten later ligt de bal weer in het net ten gunste van de club getraind door oud-doelman Tim Flowers. Hitchin kan een nieuwe bekerdroom vergeten. Het lijkt niemand echt te kunnen deren. Ruim drieduizend fans kwamen op het duel af.

Stewart Curtis opgetogen: “Het hoogste toeschouwersaantal sinds een wedstrijd tegen Swindon Town in 1976. Het zou mooi zijn als we vandaag een paar mensen hebben overtuigd om vaker te komen.” Die extra fans zullen hard nodig zijn in strijd tegen degradatie, maar ze zullen vooral allerhartelijkst ontvangen worden.