“Er is er eentje beter dan ik. Hij heet Jorge González”, antwoordde Maradona in 1984 tijdens een persconferentie op de vraag of hij de allerbeste speler is. Mágico González: zo wordt hij door iedereen genoemd én herinnerd. Een magische speler uit het kleine, op voetbalgebied weinigzeggende El Salvador.

Jorge Alberto González Barillas werd geboren in de hoofdstad San Salvador en speelde tot 1982 in zijn vaderland. Het was een alleskunner: prachtige dribbels, scoren vanuit de meest onmogelijke hoeken en een rasechte vrijetrappenspecialist. In plaats van ervoor te kiezen om Maradona op te volgen bij Barcelona, wilde hij van het leven genieten. Deze Centraal-Amerikaanse cultheld wordt naast zijn voetbalgenialiteit dan ook voornamelijk herinnerd om zijn gedrag buiten het veld.

De eerste bijnaam die hij kreeg van een Salvadoraanse commentator was El Mago, ofwel de tovenaar. Later werd die ietwat bijgeschaafd met als resultaat El Mágico, oftewel: ‘De Magische’. Waarom? Simpelweg omdat hij geen tovenaar was, maar zelfs meer dan dat. Hij was de magie in levenden lijve en dat maakte hem zo’n unieke speler.

Met die magie in zijn voeten was niets te moeilijk voor hem. Zo zorgde hij er eigenhandig voor dat El Salvador zich plaatste voor het WK van 1982 in Spanje. Mágico liet een sensationele indruk achter, ongeacht de slechte resultaten op het toernooi zelf. Na dit toernooi kreeg hij dan ook verschillende aanbiedingen, met als belangrijkste clubs Atlético Madrid en Paris Saint-Germain. Toch koos hij ervoor om voor het kleine Cádiz uit Spanje te tekenen dat op het tweede niveau uitkwam. Bij de Andalusische club zou hij uitgroeien tot een legende, zowel binnen als buiten het veld.

Mágico nam het voetballen lang niet zo serieus en hield vooral niet van te veel druk. Het kunnen genieten van het leven stond op de eerste plaats voor hem. En dat was precies wat de ongedwongen sfeer in Cádiz zo aantrekkelijk voor hem maakte. Voetbal zag hij als een hobby en vooral niet als werk. Naast het voetballen had hij drie andere belangrijkere hobby’s: slapen, feesten en vrouwen. Er werd vaak gezegd dat hij ’s middags sliep en ’s nachts leefde, refererend aan zijn liefde voor het uitgaan. Het ging zelfs zo ver dat hij een speciale begeleider aangewezen kreeg die ervoor  moest zorgen dat hij op tijd zou aankomen op de trainingen.

“Als ik de training om 10.00 uur inplande, kwam hij om 11.00 uur aan; plande ik het om 11.00 uur in, dan kwam hij om 12.00 uur. Ik besloot hem een enorme wekker van Donald Duck cadeau te geven, plande de training om 11.00 uur in en alsnog kwam hij pas om 12.30 uur aankakken”, vertelde oud-Cádiz-trainer Bambino Veira in een Argentijnse talkshow. “Weet je wat ik deed? Ik huurde een flamenco-orkest in dat voor hem kwam zingen: ‘Mágico, we moeten trainen, Mágicooooo!’ Wat hij deed? Hij liep langzaam naar het raam en zei: ‘Ik sta op, maar alleen omdat ik de muziek leuk vind.’”

Bij Cádiz maakte hij in twee seizoenen zowel een promotie naar het hoogste niveau als een degradatie terug naar het tweede niveau mee. Uiteindelijk zou hij in 1984 voor een jaar verkassen naar Real Valladolid. Daar kende hij geen goede periode, mede doordat hij met strenge regels omtrent zijn levensstijl rekening moest houden. Alles had dat jaar anders kunnen lopen voor Mágico, heel anders.

Volgens een andere, bekende anekdote zou Mágico in 1984 namelijk een transfer naar het Barcelona van Maradona op een haar na zijn misgelopen. De bizarre reden? Een brandalarm. In de zomer van dat jaar mocht de Salvadoraanse magiër mee op proef tijdens een tour door de Verenigde Staten. Mágico liet een goede indruk achter en een contractvoorstel leek nog maar een kwestie van tijd.

Toen het brandalarm afging in het hotel waar de Catalaanse club verbleef, verliet iedereen zijn hotelkamer. Iedereen, behalve, je raadt het al… Mágico González die in bed lag met een dame. “Als ik ergens aan begin, maak ik het ook af”, zou de baltovenaar gezegd hebben. Dit zou voor de toenmalige Barcelona-trainer César Luis Menotti uiteindelijk de reden zijn om hem geen contract aan te bieden.

Na het seizoen in Valladolid keerde Mágico in 1986 wederom terug bij zijn geliefde club Cádiz, waar hij tot 1991 speelde. Dat was voor hem nu eenmaal de ambiance waarin hij zich op zijn gemak voelde. Hij voelde zich er zó thuis dat hij tijdens een trainingsstage voor het Italiaanse Atalanta opzettelijk slecht speelde. De Italianen zagen uiteindelijk af van zijn diensten en Mágico bleef zodoende actief in de stad die hem zo dierbaar is.In 1991 keerde hij terug naar zijn vaderland, waar hij voetbalde tot 1999.

Tegenwoordig is hij als trainer actief en draagt hij zijn steentje bij aan het promoten van het Salvadoraanse voetbal. Ter ere van zijn bijdrage aan het voetbal in El Salvador wordt in 2006 het nationale stadion naar hem vernoemd. Tijdens een interview in de Spaanse voetbaltalkshow El Chiringuito de Jugones, laat Mágico anno 2018 nog eens blijken hoe bescheiden hij is gebleven. Op de vraag of hij een goed leven leidt in El Salvador, is hij dan ook duidelijk: “Ik leef een normaal leven, waarin ik niet veel heb, maar tegelijkertijd ook niet meer behoef dan dat. Ik ben een normaal persoon en zolang ik zo blijf, ben ik dankbaar voor alles wat God mij geeft en voor hoe ik ben.”

Tekst: Francesco Sollima
Header: Moritz Barcelona