Het is druk rondom Upton Park vanmiddag. Er is namelijk markt. Zo staan er onder meer kooplieden met goedkope armbandjes, zonnebrillen en horloges. Maar meer dan tachtig procent van de marktlieden verkoopt etenswaren, waardoor onze neuzen de meest exotische geuren oppikken en onze magen beginnen te knorren. De wijk rondom het stadion van West Ham United is het toppunt van een multiculturele samenleving. Iedereen loopt hier door elkaar en om de vijf meter kun je door eten, drinken of snuisterijen kennismaken met een van de vele culturen die in de wijk huizen. Maar mijn reisgenoot Jeroen en ik zijn hier niet om te eten of kennis te maken met nieuwe culturen. Wij zijn hier om onze gezamenlijke droom te verwezenlijken: het bezoeken van de heilige Boleyn Ground voor het tegen de vlakte gaat.

West Ham DSC07563
Er is echter een probleem. De weken voor onze trip naar Londen deden we verwoede pogingen om aan een kaartje voor de ‘Farewell Boleyn Tour’ te komen. Via internet zou het eenvoudig moeten lukken, maar telkens als ik met mijn West Ham-account inlog, word ik in een wachtrij gezet. Of ik nu om drie uur ‘s middags inlog of om drie uur ‘s nachts, er is geen doorkomen aan. We zijn dus op de bonnefooi richting Boleyn Ground gereisd, in de hoop hier alsnog een plekje op een van de tours te bemachtigen.

soccerfanshop.nl

Onze hoop blijkt direct ijdel, wanneer een zuur kijkend vrouwtje van de Ticket Office ons vertelt dat er alleen nog plek is om zeven uur ‘s avonds. Dan hebben wij al Brentford v Cardiff City op het programma staan, dus dat zal niet lukken. We vragen haar of er écht geen mogelijkheid is om bij een groep aan te sluiten of even met een beveiliger een paar minuten naar binnen te gaan om het veld te zien. De vrouw is onverbiddelijk. “Verzekeringstechnisch onmogelijk”, zegt ze. De feeks.

West Ham DSC07589
Daar gaat onze droom. We bedenken nog plannen om op de een of andere manier toch het stadion binnen te dringen, maar het risico is ons toch te groot. Verdomme, zo laten we ons niet afschepen. We lopen richting de receptie, die ons al eerder doorverwees naar het zure vrouwtje van de Ticket Office. Ik hang een onzinverhaal op. Dat wij wel naar binnen mochten, als de beveiliging het goed vond. De man van de receptie gelooft ons niet en dan is het toch echt voorbij. Of toch niet? Elke club, of het nu een profclub of een amateurvereniging betreft, heeft namelijk zo’n mannetje met een muts. Zo’n gozer die iedere dag op de club is en het hele jaar door een muts draagt, die hij van de club heeft gekregen. Het kan een materiaalman zijn, een terreinknecht of gewoon een prettig gestoorde dorpsidioot, het maakt niet uit. Gelukkig heeft West Ham United er ook een. De beste man hoorde mijn smeekbede en toen hij vernam dat we uit Nederland kwamen, greep hij in. De man met de muts had natuurlijk connecties en haalde er direct een gids bij. De mannen babbelden nog geen twintig seconden en ja hoor, we konden toch nog met een groep mee. “You can pay afterwards”, zegt de gids, en nadat we de man met muts tien keer bedankt hebben, wandelen we achter de gids aan. Wat een geluk. Dit is een droom die uitkomt.

West Ham DSC07588
Misschien moet ik deze droom maar eens toelichten. Jeroen en ik zijn namelijk helemaal gek van de film Hooligans. De film gaat over hooligans van West Ham United. We hebben de dvd grijsgedraaid en kunnen inmiddels elke scene dromen. Onze gedeelde obsessie voor deze film heeft ervoor gezorgd dat we afspraken om ooit Upton Park te bezoeken en de bijbehorende belangrijke plaatsen in de film aan te doen. Naast het stadion van West Ham moeten we daarom ook naar The Griffin. Een pub op de hoek van het stadion van Brentford, die in de film werd gebruikt als uitvalsbasis voor de hooligans van de Hammers. Deze pub bezoeken we vanavond, voor het duel Brentford v Cardiff.

West Ham DSC07624
Dankzij een film zijn we vandaag dus in Londen en bezoeken we Boleyn Ground voor de eerste en meteen ook laatste keer. We lopen achter Michael aan de fanshop in en als de groep compleet is, begint de tour. Allereerst nemen we een kort kijkje bij de kleine parkeerplaats vlak voor het stadion. Er staan hekken omheen en er staat slechts een auto: de gele Lamborghini van sterspeler Payet. Hij is vandaag bij de club aanwezig vanwege mediaverplichtingen en heeft voor het gemak zijn gele gevaarte maar meegenomen. Op de parkeerplaats staat in de hoek een boom, waaronder veel West Ham-spullen liggen. Wanneer we een kijkje nemen, blijkt het te gaan om een soort ‘boom der gevallenen’. Er liggen honderden gedenktekens van oud-Hammers die inmiddels zijn overleden en nu nog worden herinnerd door de nabestaanden van degene. Emotionele teksten, allemaal gerelateerd aan West Ham United, prijken onder deze boom.

West Ham DSC07468
Tourgids Michael neemt ons mee naar de bestuurskamer. Het valt ons op dat er eigenlijk geen echte toeristen, behalve wij dan, meelopen met deze tour. Het zijn toch vooral Hammers uit de streek, de meeste van hen gestoken in West Ham-shirt, die de tour volgen vandaag. Ook voor de echte West Ham-supporters is het blijkbaar een unieke ervaring om nog een keer alle hoeken van het stadion langs te gaan. Het is aanpoten om Micheal goed te verstaan, want met zijn cockney-accent en zijn rappe manier van praten is het voor ons Nederlanders soms wat lastig te verstaan wat hij nu precies zegt. De bestuurskamer en andere VIP-aangelegenheden interesseren ons niet zoveel. Ook de droge feitjes en statistieken doen ons weinig. We willen het veld zien, het gras ruiken en de tribunes bekijken.

West Ham DSC07645
Wanneer het eenmaal zover is, kijken we met grote ogen om ons heen. Dit stadion, decor in onze favoriete film en al 112 jaar het decor van een van de mooiste clubs in Londen, gaat dus straks tegen de vlakte. Het is eigenlijk toch opmerkelijk, want als je in het stadion loopt, heb je niet direct het idee dat het stadion zwaar verouderd is. Je zou het eerder begrijpen als het pittoreske stadionnetje van Fulham tegen de vlakte zou gaan, al zou dat natuurlijk ook een drama zijn.

Op de hoofdtribune vertelt Michael over de dagen dat hij nog een jonge knaap was. Hij behoorde tot de Inter City Firm, kortweg ICF, de harde kern van West Ham United. De ex-hooligan zegt dat hij zich schaamt voor zijn domme gedrag van destijds en dat hij onder de littekens zit. Hij vertelt over racisme, dat in de jaren zeventig en begin jaren tachtig hoogtij vierde in Engeland. “We hadden geen idee hoe je mensen met een andere huidskleur moest behandelen. We gooiden bananen op het veld en maakten oerwoudgeluiden. En het gekke was: we wisten niet eens dat we verkeerd bezig waren. Wij zagen het als banter (een geintje), het woord racisme kenden wij niet.” Een eerlijke onthulling, vind ik.

Maar de mooiste anekdote is die van de pindaverkoper. Vroeger liep er namelijk nog een man rond het veld, die pinda’s verkocht. Ze noemden hem The Sniper, omdat hij altijd zakjes pinda’s het publiek ingooide. “Als je op de achtste rij zat of stond, gaf je wat geld aan de rijen voor je, zodat het de pindaventer bereikte. Dan stak je je hand op en gooide hij een zak pinda’s naar je toe. Die zakjes waren nooit helemaal goed dichtgeplakt, waardoor de helft van de pinda’s er al uitvlogen. Maar er waren altijd wel wat pinda’s die je bereikten en daar deed je het dan maar voor”, vertelt Michael.

“Later nam de pindaman zijn zoontje mee, om hem te helpen met het verkopen van pinda’s. Wij stonden toen op de eerste rij en wanneer dat ventje langskwam, jatten we al zijn pinda’s en gooiden die naar onze vriendjes die wat rijen hoger stonden. Uiteraard begon dat mannetje dan te schreeuwen en het duurde niet lang of zijn vader kwam erbij. Die sloeg ons dan helemaal tot moes, zo met zijn vuisten. Tegenwoordig word je ervoor gearresteerd, maar vroeger kon dat. Nogmaals, we wisten gewoon niet beter.”

West Ham DSC07652
De anekdotes van Michael, met dat cockney-accent, zijn schitterend. Wanneer de tour bijna ten einde is, vraagt een man die vlak bij ons staat wat Michael nu zelf van de verhuizing vindt. Michael zegt, uiteraard off the record, dat hij het vreselijk vindt. “De club wil groter worden en dat begrijp ik wel. Daar hoort ook een nieuw stadion bij. Maar voor mij…. Ik ben hier zowat opgegroeid, dit stadion staat hier for fuck’s sake al meer dan honderd jaar. Ik kan het maar moeilijk bevatten.”

In de ogen van Michael staan tranen. Hij heeft het even niet meer. We bedanken hem voor de trip en betalen veertig pond voor de tour. Het is het ons dubbel en dwars waard. Dit stadion, met deze historie en traditie, móet je gezien hebben. Gelukkig kregen we die kans door dat mannetje met die muts en de goedheid van Michael, die ons zonder morren meenam op de tour. “Verzekeringstechnisch onmogelijk…”

West Ham DSC07575
Afgelopen dinsdagavond zit ik voor de buis gekluisterd. Op Twitter zie ik dat het chaos is buiten Boleyn Ground. Supporters zonder kaartje proberen nog een kaartje te bemachtigen, maar natuurlijk is dit haast onmogelijk. Toch blijven ze er staan, om de geluiden van in het stadion te horen. Ik kan me er iets bij voorstellen. Je ziet niks, maar verdomd, je hoort misschien wel wat. En dat kan al genoeg zijn. Ondertussen wordt de bus van Manchester United bekogeld. Ook dat hoort een beetje bij West Ham. De wedstrijd wordt met drie kwartier vertraagd door de perikelen buiten het stadion. Om half tien Nederlandse tijd, staat de televisie in huize Renkema op zijn hardst. Boleyn Ground galmt bij ons door de woonkamer.

West Ham DSC07683

I’m forever blowing bubbles
pretty bubbles in the air.
They fly so high
nearly reach the sky
then like my dreams, they fade and die!
Fortune’s always hiding
I’ve looked everywhere
I’m forever blowing bubbles
pretty bubbles in the air!

Kippenvel.

Mathijs Renkema
Staantribune-volger